Serie mają to do siebie, że czasem są za długie. Czyta się pierwszych kilka części z wypiekami na policzkach i czeka na kolejne, aż w końcu trafia się na tę, która jest po prostu gorsza. Zazwyczaj potem zaczyna się już lawina i każda kolejna wydaje się zła.

Tak się składa, że Czarownica to dziesiąta część Sagi o Fjällbace. I wiecie co? Jest super!

CZAROWNICA 

Camilla Läckberg

Wydawnictwo Czarna Owca

2017

5/5 ✰

Kiedy z gospodarstwa położonego niedaleko Fjällbaki znika czteroletnia Nea, wszyscy przypominają sobie o tym, co dokładnie w tym samym miejscu stało się trzydzieści lat wcześniej. Wtedy zaginęła Stella, której ciało znaleziono w leśnym jeziorku. Do morderstwa przyznały się dwie trzynastolatki - Helen i Marie, jednak jakiś czas później wycofały swoje zeznania. Mimo to sąd uznał je za winne, a w oczach mieszkańców miasteczka miały już na zawsze pozostać morderczyniami. Po tym wszystkim, Helen postanowiła zostać we Fjällbace, jednak Marie opuściła to miejsce - mogłoby się wydawać, że już na dobre. Jednak dziwny zbieg okoliczności sprawia, że w chwili zaginięcia Nei, Marie była w mieście. To z marszu nasuwa pewne rozwiązanie - Helen i Marie znów w jednym miejscu. I znów zaginęła czteroletnia dziewczynka.

Ja wiem, że Czarownica, jako dziesiąta część, trochę obrywa. Głównie za powtarzalny schemat i za podobną do wcześniejszych książek tematykę. Dla mnie to wygląda trochę inaczej. Bardzo lubię styl pisania Läckberg - te krótkie opisy wydarzeń, spojrzenie na to, co się dzieje ze strony każdego bohatera, dużo dialogów. No to jest to! A dodając do tego jeszcze fakt, że poprzednie części czytałam naprawdę dawno, to nic mi w Czarownicy nie przeszkadzało. Ta schematyczność też nie była zła. Wręcz przeciwnie - dla mnie to było coś, za czym tęskniłam.

Ta książka, tak samo jak poprzednie, opowiadające o wydarzeniach z Fjällbacki, miała w sobie dwa światy. Chociaż nie, ta część miała nawet trzy. Nie mam tu jednak na myśli jakiejś fantastyki, tylko wymiar czasowy. Ten główny to oczywiście współczesność, w której zaginęła Nea. Drugi - trzydzieści lat wstecz, kiedy zamordowano Stellę. I trzeci, najbardziej zaskakujący i daleki, to wydarzenia siedemnastowieczne. I przy tych ostatnich muszę przyznać, że na początku irytowało mnie strasznie, że to, co się tam działo, nie łączy się w żaden sposób ze sprawą Stelli czy Nei. Potem ta irytacja zmieniła się w ciekawość, a później się już trochę domyślałam tego, o co właściwie chodziło. Chociaż, koniec końców, i tak okazało się, że miałam rację tylko w połowie. W każdym razie - uwielbiam w tych książkach tę wielowymiarowość czasową.

Czarownica zyskała w moich oczach również tym, że poruszyła bardzo głośny współcześnie problem. Do ośrodka dla imigrantów, położonego w okolicy Fjällbaki, przybywają uchodźcy z Syrii i starają się odnaleźć w nowym miejscu, które ma stać się ich domem. I oczywiście nie wszystko jest tak kolorowe, jakby mogło się wydawać po książce. Tutaj widać rzeczywistość i prawdę. Niewiele osób ma ochotę tym ludziom pomóc. Większość z nich nawet nie stara się zrozumieć, dlaczego uciekli oni z kraju. Jednak to niezrozumienie nie jest w tym wszystkim najgorsze. Najgorsze są oskarżenia i próby samodzielnego wymierzania sprawiedliwości za rzeczy, o których nawet nie do końca wiadomo, czy faktycznie są winą Syryjczyków. Poza tym, znajdziemy tu również problem tolerancji dla osób homoseksualnych. Tego jest tu zdecydowanie mniej, ale w kontekście całej historii ma to niesamowite znaczenie. I to, podobnie jak sprawa uchodźców, również nie jest pokazane w różowych barwach.

Czymś, co w Czarownicy - i w sumie w innych książkach Läckberg też - jest ogromnym plusem, jest z pewnością jej wnikliwa analiza działań bohaterów. Nieważne, czy chodzi o niewinną rodzinę ofiary, czy o mordercę - zawsze poznamy ich myśli i motywacje, które kierują nimi przy poszczególnych działaniach. Mamy dokładny wgląd w zmiany, jakie ich dotykają, pod wpływem traumatycznych przeżyć. A poza całą tą otoczką strasznych wydarzeń, jest jeszcze normlane życie Patrika, Eriki, ich rodziny i znajomych. Ta obyczajowa strona dodaje temu wszystkiemu taki naprawdę realny wymiar i to jest super.

Czarownica zbiera różne, bardzo skrajne oceny. Dla mnie to najlepsza książka z całej serii. Trochę przez to, że bardzo wstrząsnęło mną to, co się tam stało, trochę przez poruszone w niej współczesne problemy i na pewno trochę przez to, że bardziej dorosłam do czytania takich książek. Poza tym, nie ma co ukrywać, że bardzo podoba mi się, że książki Läckberg to nie ten typ kryminałów, w których dzieją się takie rzeczy, że ciężko w nie uwierzyć. Tutaj wszystko jest realne i bardzo łatwo uwierzyć w to, co spotyka bohater

Ostatnia noc w Tremore Beach. Damn, ale to było dobre! Przyznaję się - nie oczekiwałam od tej książki zbyt wiele, tak jak mam w zwyczaju przy tych książkach, których nikt mi nie polecił. Niby czytałam opinie na lubimyczytać, niby większość była pochlebna (nawet bardzo!), a jednak coś mi mówiło, żebym się jakoś za bardzo pozytywnie nie nastawiała. I powiem jedno - miałam niezłą niespodziankę! 

OSTATNIA NOC W TREMORE BEACH

Mikel Santiago

Wydawnictwo Czarna Owca

2016

Peter jest załamany po rozwodzie. Nie tylko stracił żonę i codzienny kontakt z dziećmi, ale również natchnienie do tego, by komponować, przez co staje się zapomniany w swojej branży. Dom przy plaży, odseparowany od miasteczka, ma być jego samotnią, w której powróci do życia. Pewnej burzliwej nocy, kiedy Peter wraca do domu po wizycie u swoich przyjaciół - Leo i Marie - zostaje porażony piorunem. Mogłoby się wydawać, że poza uporczywym bólem głowy wychodzi z tego bez większych obrażeń, jednak w tym wydarzeniu było coś, co diametralnie zmieniło życie Petera. Zaczyna mieć bowiem przerażające wizje, w których widzi jak najbliżsi mu ludzie (Leo, Marie, jego dzieci i Judie, z którą łączy go bardzo bliska relacja) giną w tragicznych okolicznościach. Próbując dowiedzieć się co oznaczają nawiedzające go koszmary odkrywa tajemniczą przeszłość swoich bliskich.

Pierwszych kilka rozdziałów wydawało mi się niesamowicie nudnych. Naprawdę, aż byłam tą nudą zażenowana. Teraz nie jestem pewna, czy one faktycznie były nudne, czy tylko mi się tak wydawało, bo czytałam tę książkę od doskoku. A taka myśl naszła mnie tylko dlatego, że jestem przekonana, że tak dobra książka jak ta, nie mogła być nudna nawet przez jeden, krótki rozdział.  

Pewnie teraz zastanawiacie się dlaczego tak się nią zachwycam. No cóż, zanim przejdę do uzasadniania muszę zaznaczyć jedną, bardzo ważną rzecz - nie jestem za bardzo obeznana w kryminałach/thrillerach. Poza książkami Camilli Läckberg przeczytałam ich tak niewielką ilość, że pewnie do ich policzenia wystarczyłoby mi palców jednej ręki, serio. Ale do rzeczy!

Zacznijmy może od wizji, które miał główny bohater. Teraz pojawia się animacja stu plusów lecących w stronę autora za sam pomysł. Nigdy się z tym nie spotkałam i byłam naprawdę zaintrygowana tym pomysłem. Lecą kolejne plusy - za wykonanie. Wizje, które przeżywał Peter były opisane w taki sposób, że czytelnik przeżywał je razem z nim. Razem z nim nie umiał odróżnić jawy od snu, rzeczywistości od koszmaru i nie umiał ocenić, kiedy wizja dobiegła końca, a świat względnie wrócił do normy. Majstersztyk. Nie sztuka opisać coś, co przytrafia się bohaterowi. Sztuką jest opisać to tak, żeby czytelnik też się tego bał. Tak, ja się chwilami bałam. Nie, no może przesadzam i to złe określenie, ale były takie dwa momenty, w których byłam trochę przerażona. Ale to też kwestia tego, że niesamowicie się w tę historię wciągnęłam!

No właśnie - bohaterowie i cały ten świat, to miejsce i wydarzenia opisane są w taki sposób, że nie sposób się od tej książki oderwać. Ciągle chce się wiedzieć więcej, chce się poznać kolejną wizję Petera, dowiedzieć się co dręczy Judie i kim tak naprawdę są Leo i Marie. Przy tym wszystkim zaczyna się podejrzewać naprawdę każdego po kolei o złe zamiary względem głównego bohatera i jego dzieci, uważać, że Peter jednak postradał zmysły, przestać lubić Judie, a potem znów twierdzić, że jest w porządku. Jest tego naprawdę bardzo dużo! Mogę to chyba określić w taki sposób - Ostatnia noc w Tremore Beach to dwie historie: jedna opisana w książce i druga, którą czytelnik tworzy sobie sam na postawie swoich przemyśleń i podejrzeń. Co więcej - naprawdę ciężko jest wpaść na to, jak to się tak naprawdę skończy i co za tajemnice stoją za ludźmi otaczającymi głównego bohatera. Ja bardzo często domyślam się jak skończy się dana historia, a tutaj? Tutaj co kilka stron przychodziły mi do głowy nowe pomysły, które koniec końców okazały się błędne. Wszystkie. To chyba znaczy, że autor stworzył coś naprawdę oryginalnego, no nie? Tak myślę.

Na Instagramie pisałam, że boję się zakończenia tej książki. Kiedy już okazało się, że błędnie założyłam, że książka będzie średnia i naprawdę się w nią wkręciłam, marzyłam o tym, żeby Mikel Santiago okazał się spoko kolesiem, który w godny sposób zakończy tę historię. Jakie było moje zdziwienie (i szczęście), kiedy doszłam do ostatniej strony, zamknęłam książkę i pomyślałam: ale to było dobre! Oczywiście nie poruszam kwestii tego, czy cała opowieść dobrze się skończyła. Chodzi mi bardziej o fakt tego, że autor umiejętnie ją zakończył. Wyjaśnił to, co stanowiło największą zagadkę książki i - chociaż może nie do końca wyjaśnił co stało się z bohaterami - to skończył to w taki sposób, że nie czuło się niedosytu.

Luis Algorri (kimkolwiek jest, haha) powiedział, że czytając tę książkę w pociągu, pierwszy raz w życiu przejechał swoją stację. Wcale się mu nie dziwię, bo ta książka wciąga i totalnie pochłania czytelnika. Kierując się jego słowami zaryzykuję stwierdzenie, że jest świetna. Tak samo świetny jest debiut literacki Mikela Santiago!
Może i nie za bardzo znam się na takich gatunkach, ale polecam, serio!