- Każde uratowane życie jest powodem do dumy. - Dusia ośmieliła się odezwać.

- Każde utracone życie jest powodem do wstydu - zripostował.

PRAWDY I TAJEMNICE

Sylwia Trojanowska

Wydawnictwo Czwarta Strona

27/02/2019

5/5 ✰

Magda wysłuchała już wielu opowieści z przeszłości jej dziadka, jednak nadal nie zna całej prawdy. Najtrudniej mówić o tym, co najstraszniejsze i najbardziej przerażające, ale Ludwik w końcu znajduje w sobie siłę, by podzielić się tym z wnuczką. To wszystko jest dla Magdy bardzo trudne, jednak też w pewien sposób oczyszczające - w końcu wielka dziura, którą ma w sercu, powoli maleje. Poznając historię swojej rodziny, poznaje też siebie i swoją tożsamość. 

Przeczytałam Sekrety i kłamstwa w jedną noc i już wtedy wiedziałam, że druga część tej historii mnie nie zawiedzie. Byłam o tym przekonana. Kilka długich miesięcy czekałam na Prawdy i tajemnice, ciągle gdzieś z tyłu głowy mając tę cudowną historię Ludwika i Magdy. A kiedy już ją przeczytałam poczułam dokładnie to samo, co po przeczytaniu pierwszego tomu - że pochłonęłam tę książkę za szybko (znów) i że czeka mnie kolejnych kilka miesięcy męki czekania na kontynuację (znów). Ale jedno jest pewne - warto było czekać! I już teraz wiem, że warto czekać po raz kolejny.

Ta część dużo bardziej skupia się na historiach opowiadanych Magdzie przez dziadka. Ludwik sięga pamięcią wstecz, do najmroczniejszych dni swojego życia, a czytelnik, razem z jego wnuczką, ma szansę dowiedzieć się, jak narodziło się zło. Ujmujące w tym wszystkim jest też przedstawienie Szczecina, tak obrazowe i dokładne. Czytając to ma się taką świadomość, że historia Starkowskich może być fikcją, ale to miasto, ta wojna - to było naprawdę. Myślę, że spodoba się to nie tylko miłośnikom wątków wojennych.

Poza tym, te historie różnią się od tych, które słyszeliśmy od Ludwika w pierwszej części. Te z Prawd i tajemnic zawierają w sobie dużo więcej bólu, ciemności i zła. Niektóre z nich są naprawdę przerażające i zapadają w pamięć. I tylko jedno przychodzi mi w związku z tym na myśl: słowo prawda w tytule tej książki jest kluczem do jej zrozumienia. To wszystko to tylko z pozoru fikcja literacka, takie rzeczy się działy. Kiedyś, dawno temu. W czasach, do których my dzisiaj nie jesteśmy w stanie sięgnąć pamięcią, a jednak o nich pamiętamy.

Opowieści Ludwika to jedno, ale wiecie, ja zakochałam się w pierwszej części, dlatego że te straszne historie przeplatały się z codziennym życiem Magdy. Oczywiście, tu nie było inaczej. Z zapartym tchem śledziłam to, co działo się z Jakubem, szczególnie po tym, co stało się na samym końcu pierwszego tomu - jeśli to czytaliście, wiecie co mam na myśli.
A tak przy okazji to właśnie zdałam sobie sprawę, że Sylwia Trojanowska jest mistrzynią w wywoływaniu u czytelnika migotania przedsionków i to na sam koniec książki! Jeśli myśleliście, że Sekrety i kłamstwa skończyły się niesamowicie zagadkowo, to mogę powiedzieć tylko jedno - czytając Prawdy i tajemnice przeżyjecie to jeszcze raz.

Cóż więcej mogłabym dodać? Nie wiem. I to nie dlatego, że nic nie przychodzi mi do głowy - wręcz przeciwnie. Bez przerwy zastanawiam się, co będzie dalej, co może się stać. Jakie będzie zakończenie historii, w której główną rolę odgrywają więzy łączące dziadka i wnuczkę? Co wydarzy się między Magdą i Jakubem? Czy Ludwika i Ewę połączy coś więcej niż przyjaźń? Ja się nie mogę tego doczekać, naprawdę!
Prawdy i tajemnice to cudowna książka. Naprawdę, ona jest po prostu piękna.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

ANIOŁ NA ŚNIEGU

Joanna Szarańska

Wydawnictwo Czwarta Strona

31/10/2018

5/5 ✰

To już drugie święta mieszkańców bloku przy ulicy Weissa. Wiele zmieniło się przez ten rok, jednak pewne rzeczy nadal pozostały takie same. Zuzanna znów popada w wir przedświątecznych porządków. Monika stara się dość do porozumienia z teściową. Anna po raz kolejny musi znosić wybryki Waldemara. A świat Marzeny znów prawie legł w gruzach.
Jednak mimo swoich obowiązków i problemów, przyjaciółki starają się, by Wigilia pod jodełką wypadła dużo lepiej niż ta zeszłoroczna.

W zeszłym roku jakoś tak wyszło, że w moje ręce nie trafiły Cztery płatki śniegu. Nadrobiłam to jednak w tym i powiem wam, że mega się cieszę, że przeczytałam to dopiero teraz, bo przynajmniej nie musiałam czekać całego roku na kontynuację. Prawda jest taka, że ta książka podobała mi się tak bardzo, że aż sama byłam zdzwiona. Na początku miałam małe obawy, bo do stylu pisania autorki musiałam się przyzwyczaić, a i sama historia wydawała mi się trochę infantylna, ale.. myliłam się. I to bardzo!

Cztery płatki śniegu to urocza i zabawna historia z niesamowitym świątecznym klimatem. Zupełnie tak samo jak Anioł na śniegu. Ja nawet nie umiałabym wybrać lepszej! Obie są tak samo śliczne. I ja wcale nie mówię tu o okładkach, chociaż te również zasługują na pochwałę. Ciepło, bijące z tej historii jest nie do opisania. I może to dlatego tak trudno jest mi zebrać myśli, żeby napisać o tej książce coś konkretnego i żeby ująć to w jakiś logiczny sposób. No ale spróbuję.

Muszę przyznać, że bardzo polubiłam bohaterów. Nawet te osoby, których raczej nie można zaliczyć do najlepszych ludzi, zyskali moją sympatię za takie drobne rzeczy - przebłyski człowieczeństwa. To mi niesamowicie współgrało ze świętami, bo czy nie właśnie w tym okresie każdy patrzy na świat trochę inaczej? Wydaje mi się, że tak jest (no a przynajmniej ja tak mam), więc bardzo mi to odpowiadało. W końcu właśnie takie zachowania (i świąteczne przygotowania Zuzy!) tworzyły w tej książce świąteczny klimat.

Obie te książki były osadzone w takim typowo codziennym życiu, dlatego nie zabrakło w nich zwyczajnych rozmów, śmiechów, ale i złości. To taki zwyczajny świat, w którym możemy spotkać się z każdym rodzajem uczuć, a nie taki cukierkowy obraz, gdzie wszystko zawsze jest cudowne. A jeśli jesteśmy już przy tym, co nie jest cukierkowe to muszę wspomnieć o zakończeniach. W obu przypadkach były wzruszające i chwytające za serce. Stanowiły też kontrast dla takich zwyczajnych dni w naszym życiu, bo pokazywały, że świat może się zawalić w zasadzie w mgnieniu oka. Z drugiej strony, uświadamiały, że z każdej tragedii można wyjść cało, mimo pęknięć na sercu i cieszyć się życiem, chociaż może już nie w taki sposób jak kiedyś.

Uwielbiam te historie. Cztery płatki śniegu i Anioł na śniegu to naprawdę urocze książki, których akcja wciąga tak, że czyta się je jednym tchem. Nie zakłamują rzeczywistości, ale pokazują ją taką, jaka ona jest - czasem kolorowa, a czasem zupełnie szara.
Wydaje mi się, że w tej historii można odnaleźć siebie i zdać sobie sprawę z tego, co w życiu jest najważniejsze. Nie tylko dla nas, ale też dla tych, którzy są nam najbliżsi. I przede wszystkim - nie tylko w święta, ale każdego dnia.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

SIEDEM CUDÓW

Agata Przybyłek

Wydawnictwo Czwarta Strona

31/10/2018

4/5 ✰

Zostało siedem dni do świąt, a Monika już marzy o tym, by wrócić do domu. Ciągłe wpadanie na byłego chłopaka tylko psuje jej humor, przypominając dawne czasy. Jednak w domu Moniki świąteczna atmosfera też nie jest do końca taka, jak w poprzednich latach. Jej tata stracił pracę i nie chce o tym nikomu powiedzieć, by nie zepsuć Gwiazdki, a jej brat myli datę urodzin swojej dziewczyny z.. urodzinami swojej byłej dziewczyny. Co jeszcze może się zepsuć w tegoroczne święta? I czy Boże Narodzenie faktycznie może przynieść cud, który rozwiąże problemy?

Nie miałam wcześniej styczności z książkami Agaty Przybyłek, więc zacznę może od tego, że spodobał mi się jej styl pisania. Mimo opisywanych w książce problemów, cała ta historia nie była taka.. hm, ciężka? Czytało mi się ją bardzo szybko, głównie za sprawą lekkiego języka.
Co do tego, jak ta książka jest napisana, to muszę powiedzieć, że bardzo spodobało mi się też to, że każdy rozdział opowiadał o innej osobie. Dzięki temu można było bliżej poznać każdego bohatera i jego historię.

A sama historia? Muszę przyznać, że podobała mi się naprawdę bardzo! Nie przeszkadzała mi nawet duża ilość głównych bohaterów. Wiem, to może brzmieć dziwnie, że jest wielu głównych bohaterów, ale tak jest. Monika, jej brat Maciek, mama Jola i tata Marek. Poza rodziną jest jeszcze jej były chłopak Ksawery, jego koleżanka ze studiów Ania i dziewczyna Maćka - Małgosia. I każdy z tych bohaterów ma swoje osobne historie w tej książce, które w różnych momentach łączą się ze sobą, stanowiąc spójną całość. Znów takie książkowe Listy do M., tylko na trochę mniejszą skalę, bo tu większość bohaterów to rodzina, a nie przypadkowi ludzie.

Oczywiście, jak przystało na książkę świąteczną, nie mogło w niej zabraknąć tej całej bożonarodzeniowej otoczki. Mnóstwo śniegu, przyrządzanie wigilijnych potraw, kupowanie prezentów - no było tu wszystko!

Wiecie, co jeszcze mnie w Siedmiu cudach ujęło? Że mimo takiego tytułu, nie stało się tak, że koniec końców historia każdego bohatera skończyła się dobrze. Jasne, był taki moment, kiedy pomyślałam, że kurde, przecież im mogło się udać!, a potem zdałam sobie sprawę, że gdyby każdemu bohaterowi wszystko się ułożyło, to ta książka straciłaby swój realizm. W święta każdy chce wierzyć w cuda i takich cudów oczekujemy też od książek, ale wiecie - nie ma co przesadzać, bo to niefajne. A Siedem cudów to fajna książka.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

MAGIA GRUDNIOWEJ NOCY

Gabriela Gargaś

Wydawnictwo Czwarta Strona

31/10/2018

3/5 ✰

Michalina już za kilka miesięcy zostanie mamą. Ogromnie ją to cieszy, jednak wizja samotnego wychowywania dziecka trochę ją przeraża i nie może pogodzić się z faktem, że przy jej boku nie będzie wtedy Przemka. Nie jest jednak zupełnie sama. W jej życiu przewija się kilka osób, które są z nią, mimo tego, że sami zmagają się ze swoimi problemami. W pensjonacie, prowadzonym przez Miśkę, spotykamy ludzi, którzy starają się uporządkować swoje życie, nie zapominając przy tym, by pomagać swoim najbliższym.

Zanim przejdziemy do rzeczy, muszę się do czegoś przyznać. Nie czytałam książek Wieczór taki jak ten i Lato utkane z marzeń, więc Magia grudniowej nocy to moje pierwsze spotkanie zarówno z bohaterami tej serii, jak i z piórem Gabrieli Gargaś. No i co ja o tym myślę? Sama tak do końca nie wiem. Trochę mam wrażenie, że historia sama w sobie jest naprawdę dobra, ale jej wykonanie - już odrobinę mniej.

W sumie to jest mi trochę smutno, że nie należę do tego wielkiego grona fanek tej serii, ale no cóż, zdarza się i tak. A co mi przeszkadzało? Głównie to, że momentami ta historia była przesadzona i nierealna. Pojawił się tam wątek Amelii, która planowała kupić dworek i chciała poznać jego historię. O tym, co działo się w tym miejscu przed laty, opowiadała jej starsza pani, która tam pracowała. No i właśnie życiorys tej staruszki jakoś tak mi nie pasował. Trochę za dużo wydarzeń, upchniętych w życie jednej osoby.

Poza tym, wspomniałam wcześniej o wykonaniu, które nie jest do końca dobre. W tej kwestii chodzi zdecydowanie o część dialogów, która była taka.. nielogiczna. Czasem zaczynały się albo kończyły jakby w trakcie i pozostawały takie niedokończone. Ale gorsze od tych dialogowych mankamentów były wulgaryzmy. Nie wiem, może ja przesadzam, ale okropnie raziły mnie w oczy, szczególnie że ta książka jest świąteczną historią. Tych przekleństw nie było może jakoś dużo, ale mimo wszystko trochę to zabijało tę świąteczną atmosferę. I ja wiem, że czasem takie zabiegi wprowadzają do historii realizm, bo - no nie ukrywajmy - czasem każdy rzuci jakimś bluzgiem, ale tutaj? W ogóle nie pasowało mi to do świąt i do takiej ciepłej historii.

Dobra, jeśli mamy za sobą już część zawierającą wszelkie moje zastrzeżenia dotyczące Magii grudniowej nocy, przejdźmy do pozytywów. Głównym plusem tej historii jest sama historia! Żadna z postaci z tej książki nie jest bezbarwna. Chyba najbardziej polubiłam Przemka i Bartka. Tego pierwszego za to, że mimo złamanego serca umiał zadecydować, co w jego życiu jest najważniejsze. Drugiego - za jego dziecięcą radość i umiejętność dostrzegania w ludziach zalet, o których sami nie są przekonani.

Na plus jest też oczywiście świąteczny klimat! Bieszczadzkie miasteczko pokryte śniegiem. Pieczenie świątecznych ciast przez babcię Zosię. Dziecięce lepienie bałwana i ciepłe kakao przed snem. To takie drobnostki, ale to właśnie one utrzymywały bożonarodzeniowy nastrój. Nie zabrakło też mnóstwa pomocy, która spływała na bohaterów z różnych stron i wybaczania sobie (tych małych i tych dużych) błędów.

Magię grudniowej nocy polecam w szczególności tym, którzy już zeszłe święta spędzili z Michaliną i jej bliskimi. Jeśli tęskniliście za bohaterami, to wydaje mi się, że nie rozczarują was wydarzenia z tej części i warto po nią sięgnąć. Dla mnie pierwsze spotkanie z piórem Gabrieli Gargaś nie było zachwycające, ale nie twierdzę, że macie tę książkę od razu przez to skreślać.
A tak poza samą treścią to jedno przyznać trzeba - okładka tej książki jest niesamowicie śliczna!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

SPEŁNIONE ŻYCZENIA

Karolina Wilczyńska

Wydawnictwo Czwarta Strona

31/10/2018

4/5 ✰

Daniel bije się z myślami, czy wyjawić rodzicom swój wielki sekret. Krystyna martwi się losem swoich ukochanych wnuków. Gosia i Tadeusz, podobnie jak Ola i Zbyszek, zmagają się z problemami, jakie z biegiem czasu pojawiły się w ich małżeństwach. Natalia nie może zrozumieć, dlaczego rodzice nie chcą zaakceptować tego, z kim chce spędzić swoje życie. Elwira i Damian nie umieją już dłużej udawać, że w ich świecie niczego nie brakuje. 

I gdzieś pośród tych historii mała dziewczynka, która po prostu słucha. Może sprawi, że w tę Wigilię życzenia się spełnią?

Pierwsze, co przychodzi mi do głowy, kiedy myślę o Spełnionych życzeniach to: Listy do M., tylko takie książkowe! Naprawdę, już przy pierwszym rozdziale właśnie tak mi się to skojarzyło. Głównie chodzi o tę wielowątkowość. Chociaż muszę przyznać, że po przeczytaniu pierwszego rozdziału miałam małe wątpliwości, czy ta książka będzie dobra. Dlaczego? Bo ma zaledwie 200 stron, a występuje w niej wielu bohaterów. Karolina Wilczyńska jednak mnie nie zawiodła!


Nie wiem, jak to jest możliwe, ale żadna z tych historii nie została potraktowana powierzchownie. Nie ma tu takiego typowego poznawania bohaterów - każdego z nich spotykamy w momencie, kiedy okazuje się, że ma problem. Chociaż nawet to nie jest tak do końca powiedziane. Niektórych musimy się domyślać, na inne chwilę poczekać, bo ich sedno znajduje się w dalszej części książki. I prawda jest taka, że dzięki temu Spełnione życzenia wciągają od pierwszych stron. Naprawdę!

Bohaterowie Spełnionych życzeń są przeróżni. Niektórych uwielbia się od samego początku i czeka się z zapartym tchem na to, co wydarzy się w ich życiu. Innych - wręcz przeciwnie. Odpychają od siebie swoim zachowaniem i wywołują negatywne emocje. I wbrew pozorom to jest naprawdę w tej książce fajne, bo nie ma takiego tęczowego życia z kucykami w tle. Jest tak prawdziwie.

Trzeba też przyznać, że klimat świąt przewija się tu bez przerwy. Bardzo mi się to podobało, że nie tylko okładka nawiązuje do Bożego Narodzenia, ale też wszystko to, co robią bohaterowie. W tym nawale problemów, które przewijają się w ich życiu, mają czas na przemyślenia dotyczące tego, co w świętach jest najważniejsze. Nie brakuje też świątecznych zakupów, pakowania prezentów i czekania na pierwszą gwiazdkę. No i oczywiście jest śnieg!


Każda historia opisana w tej książce jest też trochę taką nauką dla czytelnika. I wbrew pozorom, nie chodzi tylko o święta i o to, co w nich najważniejsze. Chodzi też o życie, tak po prostu. O to, o co najbardziej musimy w życiu dbać, o co musimy się troszczyć. O kogo warto walczyć i kto będzie z nami na dobre i na złe. Dużo w tych historiach miłości - różnych jej wersji i różnych sposobów okazywania. Tego też można się z tej książki nauczyć.

Spełnione życzenia to świetna książka. Pełna emocji, wzruszeń, ciepła, miłości i świąt. Nie jest pustą historią, bo niesie za sobą pewne wartości, obok których często w codziennym życiu przechodzimy obojętnie. A nie powinniśmy. Ona nam o tym przypomina.



Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

W OBIEKTYWIE WSPOMNIEŃ

Karolina Wilczyńska

Wydawnictwo Czwarta Strona

14/11/2018

3,5/5 ✰

Hubert jest fotografem. W swojej pracy najbardziej lubi prawdziwe wyzwania, więc kiedy wójt prosi go o wykonanie zdjęć do albumu, który miałby ukazać niesamowity klimat Jagodna, Hubert wpada na zupełnie inny pomysł. Robiąc zdjęcia w dworku, dociera do niego, jak niesamowite byłoby pokazanie wszystkim nie tylko ładnych miejsc, ale również ludzi, dzięki którym te miejsca w ogóle istnieją. Ten plan bardzo podoba się Tamarze, która chce pokazać też przeszłość mieszkańców Jagodna - proponuje znalezienie starych, rodzinnych zdjęć, które mogłoby ukazać starsze pokolenia. Nagle okazuje się, że jedna, przypadkiem znaleziona fotografia, może zmienić całe życie. 

Okej, W obiektywie wspomnień to ósma część Stacji Jagodno. Muszę przyznać, że to całkiem sporo. Już czytając siódmą część, zastanawiałam się, jak to jest możliwe, że to nadal jest takie dobre i ciekawe. Nadal tak samo wciągające jak pierwsza część. No niestety - to skończyło się razem z siódmą częścią. I to nie jest tak, że ta książka była zła czy coś, bo wcale tak nie było. Po prostu, w moim odczuciu, była niezaprzeczalnie trochę gorsza od reszty. Jest mi trudno powiedzieć dlaczego, ale właśnie tak czuję.

Dobrze, muszę się jednak z tego jakoś wytłumaczyć, żeby nie wyszło, że ja tej książki nie polecam. Polecam, serio. Ona nie jest zła. Styl pisania Karoliny Wilczyńskiej nadal jest tak samo lekki, przez co książkę czyta się szybko i łatwo. Spotykamy znów bohaterów, do których zdążyliśmy się już przywiązać. Jedną z wielkich zalet tej części jest to, że w końcu wyszło na jaw, o co tak właściwie chodziło z Leą! Jeśli czytaliście moją recenzję Uczuć zaklętych w kamieniu to wiecie, jak bardzo mnie ten wątek nurtował.

Więc co było nie tak? Mi się wydaje, że to nawet nie chodzi o to, że coś w tej książce było złe, ale.. dla mnie to za dużo. Tak po prostu. Mimo tego, że w tej historii jest dużo nowych rzeczy, poznajemy kolejne losy wszystkich mieszkańców Jagodna, to jednak po jakimś czasie wszystko się odrobinę nudzi. I mi się to chyba właśnie trochę znudziło.

Jednak mimo tej, no nazwijmy to tak, nudy, warto jest tę książkę przeczytać. Wnosi nowe rzeczy do tej całej historii. Poznajemy nowych bohaterów, którzy nieźle namieszają! A ci, których znamy już z poprzednich części, przeżywają kolejne zwykłe i niezwykłe dni. Prawda jest taka, że może nie jestem tą książką zachwycona tak, jak wcześniejszymi, ale nie wyobrażam sobie tej serii bez niej, bo jednak bardzo dużo się tu zdarzyło. Więc, reasumując, jest trochę nudno, ale dla fanów Jagodna to nie powinien być problem!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

Przeszłość wpływa na teraźniejszość. Ale jej nie tworzy. Tworzysz ją ty. Tylko ty. Swoim zachowaniem, słowami i myślami. 

SEKRETY I KŁAMSTWA

Sylwia Trojanowska

Wydawnictwo Czwarta Strona

22/08/2018

5/5 ✰

UCZUCIA ZAKLĘTE W KAMIENIU

Karolina Wilczyńska

Wydawnictwo Czwarta Strona

20/06/2018

4,5/5 ✰

DOM PEŁEN SŁOŃCA

Karolina Wilczyńska

Wydawnictwo Czwarta Strona

2017

4/5 ✰

Sylwia i jej partner nie umieją sobie poradzić z tym, że ich związek przechodzi kryzys, a zadania wcale nie ułatwiają im ich rodziny. Kiedy Sylwia trafia do Jagodna odnajduje w nim trochę spokoju, który pozwala jej spojrzeć na swój związek obiektywnie. Cała reszta mieszkańców Jagodna zmaga się w tym czasie ze swoimi, większymi lub mniejszymi, problemami. Pomagają sobie nawzajem i starają się, by ich życie było coraz lepsze, nie zapominając też o tym, by dodać otuchy Sylwii.

Nadal nie wiem jak to możliwe - mimo faktu, że to szósta część serii (o której pisałam już tutaj), ja nadal nie jestem znudzona. Wręcz przeciwnie, kiedy tylko skończyłam czytać Dom pełen słońca, zaczęłam tęsknić za bohaterami. Nie wspominając już o tym, że ta część została, tak jak poprzednie, urwana w środku akcji, co jest dość problematyczne, bo z jednej strony jest takie super, będzie następna część!, a z drugiej jest co takiego?! przecież ja muszę już teraz wiedzieć co się tam stało.

Karolina Wilczyńska i tym razem nie zawiodła. Klimat Jagodna zdecydowanie zachowany, ta sama lekkość czytania i tak samo wciągająca jak poprzednie części, czyli wszystko, co najlepsze jest. Nowi bohaterowie wkraczają z przejmującą i pełną tajemnic i zawiłości historią, którą od razu chce się poznać. Poza tym to znów coś nietypowego. Razem z nową bohaterką pojawia się problem, który występuje nie tylko w książkach, ale też w codziennym życiu. Zresztą tak samo jest z innymi osobami.
Cały fenomen Stacji Jagodno to właśnie to, że autorka potrafi pisać o problemach, z jakimi spotykają się wszyscy w codziennym życiu, robiąc to w tak przystępny i prosty sposób, że czytelnikowi nie tylko fajnie się to czyta, ale nagle wydaje się, że każdy problem ma jakieś proste rozwiązanie, które wystarczy znaleźć.

Jedyną rzeczą, do której mogłabym się przyczepić (chociaż i tak nie nazwałabym tego minusem) to to, że zabrakło mi w tej części kilku bohaterów, których bardzo lubię. No ale nie ma się co dziwić, bo trochę się ich już nazbierało przez te sześć części i gdyby w każdej z nich mieli się pojawiać dokładnie wszyscy to te książki nie miałyby końca. A poza tym to dzięki temu te książki są jeszcze bardziej wiarygodne. Nie lubię takich sytuacji w książkach, kiedy wszyscy, dosłownie wszyscy, którzy w nich występują nagle mają problemy i ich świat wali się w gruzy. To, że tutaj niektórzy bohaterowie mają fajne życie, przez co właśnie nie są zbyt często wspominani, robi z nich takich normalnych ludzi i to jest mega fajne.

W Domu pełnym słońca bohaterowie, którzy pojawili się dopiero w tej części, bardzo przypadli mi do gustu. Historia ich związku i tego, jakie zamieszanie w ich życie wprowadziła najbliższa rodzina była przedstawiona w taki sposób, że nie sposób było nie uwierzyć, że takie rzeczy dzieją się naprawdę. Zresztą, tutaj wszystko jest tak przedstawione.
Stacja Jagodno jest super, naprawdę. Tutaj, mimo tylu części nie ma się wrażenia, że to było pisane na siłę i to jest dla mnie fenomenalne. Tutaj wszystko jest w punkt!

Czytanie polskich autorów to chyba temat rzeka. Wydaje mi się, że rzadko kto na pytanie dotyczące ulubionego autora odpowiedziałby wymieniając w pierwszej kolejności jakiegoś Polaka. To smutne, ale ja raczej mam tak samo.

Całe szczęście zaczyna się to zmieniać. Widać, że ludzie coraz częściej sięgają po polskie książki. Ja też! W pewnym momencie naszła mnie taka myśl, że podobają mi się przecież wojenne książki pisane przez polskich autorów, to dlaczego miałyby mi się nie podobać książki o innej tematyce? I tak oto w moje ręce trafiła Stacja Jagodno. 

STACJA JAGODNO

ZAPLĄTANA MIŁOŚĆ 4/5 ✰

MARZENIA SZYTE NA MIARĘ 4/5 ✰

PO NITCE DO SZCZĘŚCIA 4/5 ✰

SERCE Z BIBUŁY 4,5/5 ✰

ŻYCIE JAK MALOWANE 4,5/5 ✰

Karolina Wilczyńska

Wydawnictwo Czwarta Strona

2015/2016/2017

Tamara, Marysia, Ewa, Róża, Marzena, Zosia, Małgosia, Jadwiga, Teresa, Eliza.

Malownicze Jagodno.

Rodzina, tajemnice, miłość. I problemy, które trzeba rozwiązać, by móc normalnie żyć.

W pierwszej części poznajemy przede wszystkim Tamarę, jej mamę - Ewę, córkę - Marysię i pewną tajemniczą kobietę, którą jest pani Róża. Każda kolejna książka to kolejne kobiety, które w zadziwiający sposób spotykają główne bohaterki w Jagodnie. I trzeba wspomnieć o tym, że chociaż w kolejnych częściach pojawia się co najmniej jedna nowa bohaterka to autorka nie pomija losów tych, które poznaje się na początku. To mi zaimponowało, serio. Często w książkach dzieje się tak, że przy większej liczbie bohaterów, ci pierwsi stają się całkowicie zapomniani albo tylko się o nich wspomina. Nie tutaj! I jest to atut tej serii, bez wątpienia.

Każda z postaci, którą poznajemy niesie na swoich barkach bagaż doświadczeń i często problemów, których nie dałaby rady rozwiązać w pojedynkę. I tu trzeba przyznać, że byłam naprawdę mile zaskoczona, bo pomimo przewijających się w książce ciężkich tematów, opisywane one były w taki sposób, że w trakcie czytania o tym miało się świadomość, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście - nie tylko w książce.

Całą tę serię czytało mi się niesamowicie szybko. Ale na samą szybkość czytania nie wpłynęło oczywiście tylko lekkie pióro autorki. Duże znaczenie miała też sama historia, która wciągała naprawdę nadzwyczajnie. Między kolejnymi częściami robiłam sobie nawet małe przerwy na inne książki, bo nie chciałam tak szybko się z Jagodnem rozstawać. A możecie mi wierzyć, że kiedy robię coś takiego, to seria jest naprawdę dobra! Z tych książek bez wątpienia płynie też taki ciepły klimat. Czytając te wszystkie historie ma się wrażenie, jakby czytało się o kimś kogo się zna.
Gdzieś przeczytałam, że z tą serią jest tak jak z serialem - z każdym odcinkiem coraz uważniej i z większym zaciekawieniem śledzi się losy bohaterów. Zdecydowanie się z tym zgadzam, bo właśnie tak jest.

Stacja Jagodno to moim zdaniem idealna seria na lato. Lekka i szybka, a do tego nad wyraz wciągająca. Taka opowieść o naprawdę normalnym życiu. Bez przesadzania z tym, co się dzieje, ale nie kompletnie pozbawiona problemów zwyczajnej codzienności. To naprawdę dodaje jej uroku i robi z niej taką historię, od której ciężko się oderwać. Poza tym głównymi bohaterkami są bez wątpienia kobiety, co ma swój nieodparty urok. Nie jest tak, że nie ma w niej w ogóle wątków dotyczących mężczyzn, ale to zdecydowanie kobiety rządzą.

Na szczęście, na pięciu częściach Stacja Jagodno się nie kończy! Już we wrześniu wychodzi szósta książka serii, a z tego co wiem to w planach jest nawet siódma - moja radość nie zna granic. Ale jedno musze zaznaczyć już teraz - gdybym miała wybrać najlepszą część z tej piątki, którą czytałam to zdecydowanie byłoby to Serce z bibuły. Pochłonęłam ją w jeden dzień, bo historia Jadwigi, czyli głównej bohaterki tej konkretnej części, zawładnęła moim sercem.

Czy te książki mają jakieś wady, poza tym, że są zdecydowanie za krótkie? Hm, mogę chyba przyznać, że na początku miałam chwilami wrażenie, że niektóre dialogi są takie nieżyciowe. W tym sensie, że owszem, można rozwiać o czymś, ale nie w taki sposób, w jaki był opisany. Szybko jednak zmieniłam zdanie, bo już przy początku drugiej części zdałam sobie sprawę, że te książki po prostu takie są i takie mają być. Poza tym bohaterkami są kobiety w naprawdę zróżnicowanym wieku i jeszcze dziwniejsze byłoby to, gdyby staruszki mówiły językiem nastolatek, czy odwrotnie.

Stacja Jagodno chyba pozwoliła mi tak na sto procent uwierzyć, że polskie książki są naprawdę dobre, chociaż nawet nie wiem dlaczego wcześniej nie byłam co do tego przekonana. Na swoje usprawiedliwienie mam jednak to, że czasem po nie sięgałam, choćby te wojenne.
W każdym razie jestem zakochana w tych pięciu pozycjach, tak samo jak w każdej kolejnej, chociaż jeszcze ich nie czytałam. I już nie mogę się doczekać Domu pełnego słońca, serio!