BYĆ MOŻE KIEDYŚ

SOMEDAY, SOMEDAY, MAYBE

Lauren Graham

Wydawnictwo Zysk i S-ka

5/11/2018

4/5 ✰

Jest styczeń 1995 roku, Franny Banks zdaje sobie sprawę, że do jej deadline'u zostało już tylko pół roku. Dokładnie dwa i pół roku temu przyjechała do Nowego Jorku z jednym postanowieniem. W przeciągu trzech lat zostanie aktorką. Jednak prawda jest taka, że czas Franny prawie minął, a ona ma za sobą tylko jedną reklamę paskudnych swetrów, a jej fanklub to dokładnie dwie osoby: Jane i Dan, z którymi mieszka.
Wszyscy starają się ją przekonać, że powinna mieć plan B, chociaż tak naprawdę Franny go ma. Wróci do domu, założy rodzinę ze swoim porządnym byłym chłopakiem i zostanie nauczycielką. Cały problem polega na tym, że Franny wcale nie chce rezygnować z marzeń. Mimo wszystko.

No więc historia Franny jest.. inna. Mam takie odczucie chyba głównie dlatego, że jeszcze nie zdarzyło mi się czytać książki z gatunku new adult, której akcja dzieje się w latach 90. Wiecie, nie ma ogólnodostępnego Internetu, nie ma komórek i komputerów. Przecież tam była nawet scena, w której Franny odrzuciła ofertę pracy, bo potrzebna była znajomość obsługi Windowsa 95! Chwila musiała minąć, zanim przestałam, czytając tę książkę, myśleć ciągle czegoś w stylu: kurde, zadzwoń do niego po prostu.

Co jeszcze było inne? Taki trochę brak akcji. Serio, ta książka była taka, hm, wolna. Nie działo się nic spektakularnego. To było trochę jak taki dziennik Franny. Nawet nie pamiętnik (pamiętnik kojarzy mi się z zapisywaniem tam najważniejszych rzeczy, które się wydarzyły), tylko dziennik właśnie, w którym po prostu opisywała swoje życie. Wszystkie porażki i sukcesy, przemyślenia, rozmowy z przyjaciółmi i ludźmi, których spotkała danego dnia. I chociaż na początku wydawało mi się to odrobinę nudne, to potem doszłam do wniosku, że hej - no to są właśnie tamte lata! No dobra, akurat z tego konkretnego roku raczej średnio coś pamiętam, bo dopiero się urodziłam, ale tak to sobie właśnie wyobrażam. Wiecie, o co mi chodzi? O takie trochę wolniejsze życie, niż to nasze teraz.

No dobra, jest jeszcze jedna rzecz, która wyróżnia tę książkę, spośród innych. Brak wybijającego się na pierwszy plan wątku miłosnego. Przysięgam! Wiem, że teraz w każdej książce musi być taka historia, dlatego w tej oczywiście są też opisane zmagania Franny z chłopakami, ale to jest tak trochę obok tego, co dla niej najważniejsze. Przez praktycznie całą książkę stawia jednak swoją karierę i marzenia ponad miłość. Może jest też trochę tak, że nie ma na to czasu w tym momencie życia, w którym się akurat znajduje.

Samo wydanie tej książki zasługuje na uznanie. Okładka jest śliczna, a dla mnie to mega atut, bo uwielbiam, jak jest na co popatrzeć. Ale poza tym w środku znajdziemy kilkanaście stron, które nie są typową historią, ale.. kartkami z kalendarza Franny. To naprawdę fajne urozmaicenie, biorąc pod uwagę to, że nie jest to przesadnie estetyczne. Są tam rysunki, przeróżne szlaczki, powykreślane zdania i inne bzdety - w tym informacje o ograniczeniu kupowania chrupek serowych.

Być może kiedyś to historia o amerykańskim marzeniu. Nie pokazuje jednak cukierkowego dążenia do celu, ale chyba to, jak jest naprawdę. Uświadamia, że ten hollywoodzki sen wcale nie jest taki słodki i prosty. Wydaje mi się, że można wziąć to za pewnik, tym bardziej, że autorka książki, Lauren Graham, sama jest aktorką. Może ją nawet pamiętacie, tak jak ja, z Kochanych kłopotów! W każdym razie, jeśli szukacie książki new adult, która łamie trochę schemat tego gatunku, to zdecydowanie musicie przeczytać właśnie to!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Straciłam swoją drugą połówkę, przez co poczułam się jak but, który utracił towarzysza i już nigdy nie zostanie z powrotem założony. A nie potrafiłam biegać boso.


BIEGAJĄC BOSO
RUNNING BAREFOOT

Amy Harmon
Wydawnictwo Editio Red
7/08/2018
4,5/5 ✰

Josie była nieśmiałą i nad wyraz dojrzałą trzynastolatką. Kochała książki i muzykę, jednak nie miała nikogo, z kim mogłaby dzielić swoje pasje. Ten aspekt jej życia zmienił się, kiedy pewnego dnia w szkolnym autobusie poznała Samuela - osiemnastoletniego Indianina. Burzliwe rozmowy o literaturze i muzyce, doprowadziły do niezwykłej przyjaźni. 

Po ukończeniu szkoły, Samuel wyjechał z miasta. Spełniał swoje marzenie o tym, by zostać żołnierzem piechoty morskiej. Nic nie wskazywało na to, że jego wyjazd będzie jednoznaczny z końcem tej przyjaźni, natomiast właśnie tak się stało. Kiedy po latach wraca ze służby, okazuje się, że Josie jest taka sama, jak ją zapamiętał. Zauważa jednak, że dziewczyna potrzebuje od niego dokładnie tego samego, co kiedyś ofiarowała mu w szkolnym autobusie: rozmowy, akceptacji i - przede wszystkim - wsparcia. 

Czasami szczerość jest dużo prostsza, gdy wokół panuje ciemność.

Amy Harmon. No nie oszukujmy się, kocham tę autorkę. Uwielbiam jej styl pisania, uwielbiam tę lekkość, bijącą z jej książek. Uwielbiam to, w jaki sposób potrafi opisywać ludzkie problemy i z jaką dogłębnością przedstawia uczucia bohaterów. Nie da się ukryć, że jak mało kto, potrafi grać na emocjach.
Najpierw było Making faces, które mnie urzekło i doprowadziło do łez. Potem Prawo Mojżesza i Pieśń Dawida, które zrobiło ze mną dokładnie to samo, tylko dwa razy mocniej.
A Biegając boso? Kolejne cudo!

Może nietypowo, ale zacznę od minusów. A tak właściwie to od jednego, małego minusika - opowieści Samuela dotyczące Indian Nawaho. I tak, ja wiem, że to jeden z kluczowych motywów w tej książce, ale.. no trochę mnie to nudziło. Może nie byłoby tak, gdyby tych historii nie było tak wiele, ale po którejś z kolei, czułam po prostu znużenie. Czytałam je bardzo szybko (i przyznaję - może trochę nieuważnie), ale po prostu to nie było dla mnie.
Oczywiście, ile osób, tyle opinii! To, co ja uważam za minus, komuś innemu może się bardzo podobać, więc nie przekreślajcie tej książki tylko ze względu na opowieści Samuela. Poza tym, tak jak napisałam, to tylko mały minusik, o którym zdecydowanie można zapomnieć, kiedy cała reszta książki jest po prostu.. piękna!


No więc tak - ta historia jest po prostu piękna! Od pierwszej strony chwyta za serce i nie puszcza, aż do samego końca. Chociaż powiem wam, że nawet po przeczytaniu i odłożeniu tej książki na półkę, nie mogłam przestać o niej myśleć, ale akurat to jest czymś bardzo typowym dla książek Amy Harmon. Chodzi mi o to, że one po prostu zapadają w pamięć. Są napisane w taki emocjonalny sposób, przez który trudno jest o nich zapomnieć, nie tylko kilka dni od przeczytania, ale tak w ogóle. Dla mnie to coś naprawdę fenomenalnego!

Muszę przyznać, że uwielbiam Josie. Jest tak subtelną postacią, tak uczuciową, przeładowaną emocjami, że chyba nie da się jej nie lubić. Dziewczynka, która była zmuszona dorosnąć bardzo szybko, taka bez typowej dla nastolatek naiwności, ale z ogromną dawką wrażliwości.
Samuel? Nietuzinkowy chłopak, którego życie nie oszczędzało. Niemogący zrozumieć, co złego ludzie widzą w odmienności, poszukujący zrozumienia i przynależności. Starający się znaleźć wśród ludzi taką grupę, do której mógłby przynależeć.

To, co z pewnością jest typowe dla historii, które pisze Harmon, jest wyjątkowa kreacja miłości. Miłość, która zrodziła się między Josie i Samuelem, pozbawiona była tego, co we współczesnym świecie uważane jest za must have w związku - nie było niesamowitego zauroczenia, zakochania od pierwszego wejrzenia, nie było szkolnej piękności i przystojnego podrywacza. Ich miłość zrodziła się z przyjaźni, oparta na akceptacji, zrozumieniu, rozmowie. Na zaufaniu i wierze.


Biegając boso to książka, która pozwala oderwać się od stereotypowego myślenia. Daje szansę na przewartościowanie niektórych życiowych kwestii. Serio, bez żadnej ściemy - tak naprawdę jest. Pozwala dostrzec, że naprawdę w ludziach są ważniejsze rzeczy, niż ich wygląd. Że miłość może być piękna, może nie uderzać jak piorun, może uratować życie.
Uwielbiam to, że ta historia niesie za sobą pewne wartości. Nie jest pusta i płytka. Pokazuje życie takim, jakie powinno być, a o czym bardzo często zapominamy.


Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Editio. 

I choć obiecałem, że nie będziemy rozmawiać o przeszłości, mimowolnie czułem się, jakbym wrócił do najlepszych czasów w naszym życiu.

ZANIM ZOSTALIŚMY NIEZNAJOMYMI

BEFORE WE WERE STRANGERS 

Renée Carlino

Wydawnictwo Otwarte

14/02/2018

4/5 ✰

Kiedy Grace i Matt poznają się na studiach, zaprzyjaźniają się - jak to zwykła mówić Grace - od pierwszego wejrzenia. Nie są jednak świadomi, że to, co ich łączy przerodzi się w głęboką miłość, która nie będzie miała szczęśliwego zakończenia i zostawi po sobie złamane serce i mnóstwo pytań bez odpowiedzi.

Kiedy po piętnastu latach Grace i Matt spotykają się przypadkiem na ulicach Nowego Jorku w przeciągu kilku sekund wraca do nich wszystko, co razem przeżyli. Jednak czy da się udawać, że piętnaście lat rozłąki nie zmieniło między nimi zupełnie niczego?

"Przyjaźń aż po grób" to może i frazes, ale sposób, w jaki go wypowiedział, czynił go podobnym muzyce lub poezji. Wiedziałam, że w rzeczywistości mówi coś innego, chce mi przekazać, że jestem mu potrzebna.

Pierwsze, co po prostu muszę o tej książce napisać to fakt, że czytając ją, miałam trochę déjà vu. Mianowicie chodzi o to, że Światło, które utraciliśmy Jill Santopolo ma kilka prawie identycznych szczegółów w fabule, co Zanim zostaliśmy nieznajomymi. Nie wiem, czy to zwyczajny zbieg okoliczności, czy może Santopolo trochę zainspirowała się powieścią Carlino (bo to właśnie ona była pierwsza!), ale to chyba bez większej różnicy, bo obie te książki uważam za godne polecenia. Chociaż muszę przyznać, że gdybym miała wybrać jedną z nich to postawiłabym na Zanim zostaliśmy nieznajomymi. I tak dla jasności - nie uważam tego podobieństwa za jakąś wadę ani z tych rzeczy, ale po prostu czułam, że muszę się tym z kimś podzielić!

Muszę przyznać, że autorka Zanim zostaliśmy nieznajomymi trafiła w punkt, jeśli chodzi o wyrażanie emocji. Co do książek z gatunku YA nie mam nigdy zbyt wygórowanych oczekiwań, jeśli chodzi o styl pisania, bo zazwyczaj są one pisane lekko i czyta się je po prostu przyjemnie. Muszę jednak przyznać, że niektóre z nich bardzo tracą przez zbyt płytki opis jakichkolwiek uczuć, co mnie osobiście mocno od takich odpycha, bo wydają mi się takie nieżyciowe. Tu było to takie, hm.. no po prostu trafione. Odpowiednie do tej historii. Przez lekkość pióra autorki ta książka wiele zyskała.


A opowieść sama w sobie? Jest skonstruowana w bardzo ciekawy sposób. Na początku poznajemy Matta, który przedstawia historię swojej niedalekiej przeszłości, dając do zrozumienia, że nie był to jego wymarzony scenariusz na życie. Kiedy zupełnym przypadkiem wpada na Grace, jego wyjaśnienie dotyczące tej studenckiej znajomości jest tak zdawkowe, że czytelnik ma poczucie, że wręcz musi czytać dalej, a wtedy.. przenosi się piętnaście lat wstecz. Dokładnie do momentu, kiedy główni bohaterowie się poznali.
Cała ta historia ich znajomości jest taka realna. Ani Matt ani Grace nie są wyidealizowanymi bohaterami, którzy zachowują się doskonale. Ich miłość też nie jest idealna. No i do idealnych rzeczy nie można zaliczyć też tego, że ją stracili. I te wszystkie rzeczy składają się na to, że to, co opisane jest w tej książce można uznać za prawdziwe życie. Co wcale nie oznacza, że nie było też takich momentów, które były przesłodzone, a spomiędzy kartek wyrastała tęcza i wyskakiwały jednorożce. Chociaż przyznam się, że koniec końców nie mam tego tej książce za złe, bo co to za YA bez takich słodkich scen? No właśnie.
Muszę tej historii oddać też to, że faktycznie jest zaskakująca. Niby wie się od początku jak to się skończy, a jednak było kilka takich sytuacji, w których byłam szczerze zdziwiona, że akcja potoczyła się właśnie w taki sposób, kiedy ja zakładałam coś zupełnie innego.
I wiecie co? Każdy ckliwy czytelnik przyzna, że Zanim zostaliśmy nieznajomymi jest smutną i piękną książką. Nie ryczałam przy niej, jak to mi się czasem zdarza, ale jednak trochę popłakałam. Bo historia Matta i Grace może nie jest idealna, ale pewno chwyta za serce.

Od pół godziny siedzę przed otwartym okienkiem tego posta i nie wiem, zupełnie nie wiem co napisać. Miałam tak wcześniej tylko raz. Miałam tak, kiedy pisałam post o Making faces. Rozumiecie to? Bo ja rozumiem to tak: Amy Harmon zdecydowanie zawładnęła moim sercem. Te historie wpisały się w moje serce na tyle mocno, że nie umiem o nich zapomnieć, że nie chcę o nich zapominać. Te historie w pewien sposób zmieniły moje życie. I jestem im za to wdzięczna. Jestem wdzięczna Amy Harmon za te książki.






Mojżesz był dzieckiem cracku. Jego matka była młodą narkomanką i porzuciła go zaraz po urodzeniu. Znaleziono go w koszu na pranie. Był bliski śmierci, podobnie jak jego matka, z tą różnicą, że Mojżesza udało się uratować.
Mojżesz wyrósł na dziecko z problemami. Tułał się od jednej rodziny do następnej, budząc lęk, a jednocześnie ciekawość ludzi. Jego życie zmieniło się, kiedy trafił do swojej babci Gigi - jej farma graniczyła z farmą rodziców siedemnastoletniej Georgii, która wdarła się do świata osiemnastoletniego Mojżesza, chociaż on wcale tego nie chciał.
Mojżesz czuł, że ta znajomość całkowicie zmieni ich życie i był świadomy tego, że nie każde zmiany są zmianami na lepsze. A ta zmiana na pewno nie należała do tych pozytywnych.







Dawid, zwany Tagiem, jeździł po świecie, pił, imprezował i bawił się. Lubił prowokować innych i bić się. To stanowiło sens jego życia, na które kilka razy się targnął po tym, jak zginęła jego starsza siostra. Spotkanie z Mojżeszem pomogło mu uporządkować chaos, jakim stał się jego świat. Wszystko zaczęło iść w jeszcze lepszym kierunku, kiedy Dawid poznał Millie, niewidomą dziewczynę, pracującą w jego barze. Od razu wiedział, że o nią warto walczyć. Millie sprawiła, że Dawid czuł się kochany, potrzebny i w pełni akceptowany. W zamian za to on dał Millie całe swoje serce i miłość.
I nagle, z dnia na dzień, Dawid zniknął. Zabrał samochód, sprzedał mieszkanie, oddał bar kumplom, a Millie zostawił kilka kaset, na których nagrał wszystko to, co chciał jej powiedzieć. Nie powiedział jednak dokąd się wybiera. Millie zrobiła jedyną rzecz, która przyszła jej do głowy: poprosiła Mojżesza, by ten pomógł jej znaleźć chłopaka, który nie tylko uciekł, ale wyrwał jej przy tym serce.


Podobno to książki należące do new adult. Szczerze mówiąc nie jestem tego taka pewna. Ten gatunek kojarzy mi się raczej z prostymi opowieściami o chłopaku i dziewczynie, którzy zakochują się w sobie mimo trudnej przeszłości. I owszem, tutaj też to jest, taka miłość pomimo czegoś. Różnica polega na tym, że te książki są dużo dojrzalsze niż cała reszta young adult. Tutaj młode osoby mają na swoich barkach tak duży bagaż doświadczeń, że nie sposób im nie współczuć. A skoro jesteśmy przy współczuciu to muszę wspomnieć o uczuciach, jakie zawarte są w tych książkach. W sumie pierwsze, co przychodzi mi do głowy, kiedy myślę o tych historiach to emocje. Emocje, emocje i jeszcze więcej emocji.

Historia Mojżesza i Dawida to uczucia nie tylko te, które zawarte są w książkach. Nie chodzi tylko o to, co czują bohaterowie. Chodzi też (a może przede wszystkim) o uczucia, które ta historia budzi w czytelniku. Ich ilość jest niesamowita, naprawdę. Dawno nie czytałam takiej książki, która dawałaby czytelnikowi aż tyle siebie, a tutaj proszę - są nawet dwie. Dodając jeszcze Making faces - aż trzy. Chociaż tutaj muszę się przyznać do tego, że z tej trójki największe wrażenie zrobiło na mnie Prawo Mojżesza. A Mojżesz... Damn, kocham Mojżesza!

Poza tymi wszystkimi emocjami trzeba (serio trzeba) wspomnieć o tym, że te historie są naprawdę oryginalne. Wpleciony w pierwszą część wątek fantastyczny zaskoczył mnie, przyznaję - nie byłam na niego przygotowana, ale okazał się tak fenomenalnie wpleciony w całą historię, że po jakimś czasie ciężko mi było przypomnieć sobie, że to fikcja. Uwierzyłam, że takie rzeczy dzieją się naprawdę. A to, ile razy miałam przez to ciary przechodzi ludzkie pojęcie. W sumie miałam ciary (i płakałam) przez większość czasu, jaki spędziłam na czytaniu tych książek, ale nevermind.


Kreacja bohaterów w tych książkach jest równie niesamowita, co same historie. Dzięki pierwszoosobowej narracji różnych bohaterów jesteśmy w stanie poznać ich naprawdę dogłębnie. Wiemy nie tylko co robią i mówią, ale też to, co myślą. Razem z nimi przeżywamy ich dorastanie i zmiany w charakterach, które u nich zachodzą. Jesteśmy świadkami tego, jak z przerażonych życiem dzieci, stają się odpowiedzialnymi, dorosłymi ludźmi. Dla mnie osobiście to wielka zaleta. Tak samo jak zaletą tych książek są dla mnie odniesienia do religii. Przy Making faces pisałam, że nie każdemu może to odpowiadać i przeszło mi przez myśl, by napisać to też przy tych książkach, ale nie. Uważam, że odniesienia religijne w Prawie Mojżesza i Pieśni Dawida to ogromna zaleta tych książek. Szczerze mówiąc bardzo mnie od samego początku intrygowały ich tytuły. No bo czy Prawo Mojżesza i Pieśń Dawida nie przynoszą od razu na myśl religii? No jasne, że tak. Może się powtórzę, ale uważam, że to niesamowicie oryginalne. I dzięki temu tak cholernie dobre.

Te książki są smutne. I piękne. Ale przede wszystkim smutne. Poruszają czytelnika w sposób, jakiego nie było mu dane poznać nigdy wcześniej. Porusza takie struny w sercu, o których człowiek nie ma w ogóle pojęcia. Zaskakują w najmniej odpowiednim momencie i to w taki sposób, którego nie da się przewidzieć. Tego, co Amy Harmon robi z człowiekiem przez Prawo Mojżesza i Pieśń Dawida nie da się opisać. Ja, bynajmniej, nie jestem w stanie tego zrobić, bo nie znam takich słów. A to wszystko dlatego, że te książki są smutne i piękne. Ale przede wszystkim smutne.
Łamią serce, którego nic nie jest w stanie poskładać.

DUDE.. DO EPIC!

Dokładnie rok temu do moich rąk trafił Promyczek i Gus. Pamiętam (zupełnie, jakby to było wczoraj) jak cały Instagram zalały zdjęcia tych dwóch książek, bo Gus miał akurat premierę. Pod wpływem niesamowicie pozytywnych i ciepłych opinii na temat tych książek - kupiłam je.
I właśnie w tym miejscu, jeśli mam być całkowicie szczera, muszę przyznać się do tego, że Promyczka nie tak od razu polubiłam. Spodziewałam się historii, która zwali mnie z nóg i zmieni moje życie - bo właśnie tak była przedstawiana ta książka - a tymczasem wydawała mi się ona tak po prostu.. nudna. Taka zwyczajna. Nie odłożyłam jej jednak, bo mimo swojej zwyczajności było w niej coś takiego, przez co chciałam dowiedzieć się jak się skończy. Była napisana w taki sposób, który nie pozwalał rzucić jej w kąt i o niej zapomnieć. Jak się później okazało - to książka, o której nie da się zapomnieć pod każdym względem. Promyczek złamał mi serce. Gus je skleił. Tak, wiem, że to banał i że mnóstwo osób właśnie tak opisuje te dwie książki, ale wiecie dlaczego tak jest? Bo to prawda. To jedyna słuszna ocena tych książek, naprawdę.

Był tylko jeden problem - to było tak dobre, tak cholernie dobre, że wszyscy chcieli kolejnej części. Najlepiej o Kellerze, którego uwielbiali. Ja do tych wszystkich oczywiście należę. Nasze marzenia się spełniły i Kim postanowiła przedstawić nam jeszcze jedną część tej pięknej historii. Miała jednak inne plany, co do głównego bohatera. I w taki oto sposób w ręce czytelników trafił Franco.






Franco jest perkusistą zespołu Rook. Nie bez powodu jego najlepszym przyjacielem jest Gus - obaj wyglądają na twardzieli, ale mają niewiarygodnie miękkie serca. Spokojne życie Franco zmienia się w jedną noc spędzoną w Los Angeles, podczas której poznaje Gemmę. Żadne z nich nawet nie stara się przeczyć temu, że od pierwszych chwil połączyła ich przyjaźń. Nie oczekują jednak od siebie zbyt wiele, gdyż za kilka dni oboje mają wrócić do swoich domów, przez co dzielić ich będą tysiące kilometrów. Gemma ma jednak pewne, bardzo ważne dla niej marzenie i to właśnie ono sprawia, że ich przyjaźń wcale się nie kończy, gdyż Franco postanawia pomóc dziewczynie w jego spełnieniu. Okazuje się, że nie jest to tak proste, na jakie wygląda, a próby, które podejmują wywracają ich relację do góry nogami.


W poprzednich częściach zespół Rook przedstawiany był jako Gus i chłopaki. Nie było szansy lepszego poznania Jamiego, Robbiego i Franco. Trochę tego żałowałam, szczególnie przy drugiej części, ale okazuje się, że trzecia zyskuje właśnie dzięki temu, że to dopiero w niej tak dokładnie poznajemy Franco. I tutaj koniecznie trzeba zaznaczyć, że on od razu budzi sympatię. Przynajmniej u mnie tak było! A wierzcie mi, że czytając w opisie tej książki, że Franco jest twardzielem ze złotym sercem naprawdę się przeraziłam. Niby wiedziałam, że to Kim Holden i że nie powinnam się na niej zawieść, ale bałam się, że ta część będzie łudząco podobna do poprzedniej ze względu na charakter głównego bohatera. W końcu Gus też taki był, no nie? Całe szczęście, że kreacje bohaterów, jakie tworzy Holden - nawet jeśli na pierwszy rzut oka podobne - są całkiem inne.

Nie wiem, czy to tylko moje odczucie, czy faktycznie tak jest i ktoś ma takie samo zdanie jak ja, ale Kim Holden jest tym typem autora, który wplata w swoje książki ważne i naprawdę poważne tematy, pisząc je przy tym w niesamowicie lekkim stylu. Takie miałam odczucia przy Promyczku i Gusie, a potem to samo przy O wiele więcej. Podobało mi się to, dlatego bardzo ucieszyłam się, że Franco napisany jest w takim samym stylu. Tutaj tym ważnym tematem było marzenie Gemmy i to, co do niego doprowadziło.

A jak Franco ma się w odniesieniu do poprzednich części? Cóż, ja muszę przyznać, że chociaż uwielbiam całą tę serię to jestem największą fanką Promyczka. I wbrew pozorom nie chodzi o to, że pierwsze części są zawsze najlepsze, ale o to, że dla mnie Promyczek zyskał bardzo dużo tym, że był nieprzewidywalny. Spodziewałam się szczęśliwego zakończenia - w końcu to typowe (a jednak może nie tak do końca?) young adult. To, co się tam stało naprawdę mną wstrząsnęło, ale byłam też niesamowicie zaskoczona tym, że Kim postawiła na taki koniec. Gus i Franco już tacy nie byli, ale to wcale nie znaczy, że te książki były gorsze. Określiłabym to raczej tak, że Promyczek zdobył o jeden plus więcej za swoją nieprzewidywalność.
Poza tym Franco był w moim odczuciu lekko oderwany od historii Kate. Żeby nie było nieporozumień - to nie jest negatywne stwierdzenie. Po prostu wydaje mi się, że życie Franco jest jakby obok całej tej historii, która była przedstawiona w poprzednich częściach. Oczywiście pojawiają się tam wspomnienia o Kate, a Gus jest obecny praktycznie cały czas, ale jednak czułam, że to nie do końca ten sam świat. Dla takiej całkowitej jasności napiszę tak: czytelnik nie poskleja złamanego serca czytając Promyczka bez Gusa i nie zrozumie Gusa bez przeczytania Promyczka, ale z łatwością poradzi sobie czytając tylko Franco. I zaznaczam raz jeszcze - to w żaden sposób nie umniejsza tej książce, bo - damn! - ona jest świetna.

Polubiłam Franco, serio. A jeszcze bardziej polubiłam Gemmę, która była taka.. po prostu fajna! Stała się jedną z moich ulubionych bohaterek z young adult.
Prawda jest taka, że bez Franco ta seria byłaby kompletna. Promyczek i Gus to książki, którym nie potrzeba było nic więcej. A jednak Franco zawładnął moim sercem. Nawet nie wiecie jak się cieszę, że mogłam wrócić do jednej z moich ukochanych historii i spędzić z jej bohaterami jeszcze chwilę.
Kim Holden znów dała radę. I znów zrobiła to w mega dobrym stylu.

Każdy, kto jest kimś, staje się nikim, gdy poniesie porażkę. 

MAKING FACES 

Amy Harmon 

Wydawnictwo Editio 

2017 

5/5 ✰

Fern nie ma zbyt wielu marzeń. Właściwie mogłaby je ograniczyć tylko do dwóch. Pierwsze z nich dotyczyłoby jej najlepszego przyjaciela, Bailey'a - by jego życie było jak najdłuższe. Drugie Ambrose'a, chłopaka, w którym Fern jest zakochana - by zwrócił na nią uwagę.

Historia Fern i Ambrose'a mogłaby nigdy nie zaistnieć, gdyby nie wojna. Ambrose razem z czwórką przyjaciół wyjeżdża na misję do Iraku. Wraca z niej sam, ciężko ranny, bez swoich towarzyszy i bez ogromnego kawałka serca, który umarł razem z jego przyjaciółmi.

On stracił nadzieję, którą w tej samej chwili zyskała Fern. Jej uczucie do Ambrose'a przetrwało, tak samo jak on przetrwał wojnę. 

Making faces to moje pierwsze spotkanie z Amy Harmon, ale na pewno nie ostatnie. Naprawdę zakochałam się w stylu, jakim napisana jest ta książka, w tym jak dobrze wykreowani są w niej bohaterowie, w samej tej historii, która jest naprawdę piękna, chociaż bolesna i smutna. 

Co z tego, że chwilami nie sposób nie domyślić się, co się wydarzy? Whatever. Przewidywalność w tej książce nie gra roli, bo ona ma w sobie to coś, co czyni ją cudowną. Podziwiam autorów, którzy w lekki i prosty sposób potrafią opisać nawet ogromne i głębokie problemy. A Amy Harmon z pewnością to potrafi. I muszę przyznać, że chociaż na początku się tego obawiałam, bo myślałam, że przez lekkie pióro, te wszystkie problemy będą wyglądać na płytkie, to jest zupełnie odwrotnie. Ta książka tylko na tym zyskuje.

Bardzo spodobał mi się problem ludzkiej powierzchowności. Ta książka pokazuje, że we współczesnym świecie nikt nie patrzy już wewnątrz człowieka, bo wszystko, co dla ludzi najważniejsze znajduje się na wierzchu. Przyglądając się bardziej historii Ambrose'a można dostrzec również to, jak bardzo ludzie przyzwyczaili się do tego, że tylko wygląd zewnętrzny jest dla innych kluczowy przy ocenianiu człowieka. Mam wrażenie, że można to trochę porównać do Pięknej i Bestii, chociaż nie tak do końca dokładnie o to chodziło w Making faces.
Kolejnym dość rozbudowanym i ważnym aspektem jest nieuleczalna choroba i pogodzenie się z nią. Chyba każdy, kto czytał tę historię pokochał Bailey'a i chciałby mieć obok siebie takiego przyjaciela, jakim Bailey był dla Fern. Ale Bailey pokazuje w tej książce nie tylko oddanie, które powinno być atrybutem każdego przyjaciela, ale również optymizm. Jego cieszenie się najmniejszymi rzeczami wiele razy przypominało mi o tym, że też powinnam to robić, że takie małe szczęścia są bardzo ważne. Ale jego optymizm nie kończył się tylko na tym. Największym zaskoczeniem było dla mnie jego pogodzenie się z chorobą i cieszenie się życiem mimo niej. Uwielbiam go za to, bo naprawdę nie wiem, czy sama potrafiłabym się tak zachowywać na jego miejscu. By the way - czy tylko moim zdaniem Bailey to męska wersja Promyczka?

Muszę wspomnieć też o kreacji bohaterów. Było ich w tej książce całkiem sporo, a mimo to autorka niesamowicie ich przedstawiła. Gdy myślę o nich teraz to wiem, że mogłabym opisać każdego z nich tak, jakbym opisywała otaczających mnie ludzi, których bardzo dobrze znam. Uwielbiam to w książkach. Takie wykreowanie bohaterów, które nie pozostawia miejsca na wątpliwości i złudzenia - takie, które pozwala nam ich poznać, jakby właśnie byli obok nas. 

W książce można znaleźć też nawiązania do Boga, co nie każdemu może przypaść do gustu, ale mnie osobiście bardzo się podobało. Miałam wrażenie, że dzięki temu cała ta historia jest jeszcze głębsza i jeszcze bardziej porusza. Pokazuje, jak wiara pomaga niektórym ludziom w życiu, w przezwyciężaniu zła, z którym muszą się zmagać.
Często pojawia się tam również motyw doceniania tego, co się ma. Amy Harmon w doskonały sposób pokazuje czytelnikom, jak ważne jest cieszenie się z tego co się ma i kogo się ma obok siebie. Trochę uczy czytelników życiowej pokory. 

Czasami trudno jest pogodzić się z tym, że nigdy nie będziemy kochani tak,

jak byśmy tego chcieli. 

Colleen Hoover i Kim Holden jak do tej pory były moimi boginiami, jeśli chodzi o ładunek emocjonalny i naukę życia, jakie czytelnik mógł znaleźć w książce. Po przeczytaniu Making faces do tej dwójki dołącza również Amy Harmon, która zdecydowanie na to zasługuje.

Może jest jakiś większy sens, jakiś większy obraz, którego my jesteśmy tylko małym elementem. Wiesz, tak jak w puzzlach z tysiąca elementów. Patrząc na jeden element, nie jesteś w stanie stwierdzić, jak będzie wyglądać cała układanka. A tutaj niestety nie ma obrazka na pudełku, który pomógłby nam spojrzeć na wszystko jak na całość.

Nieważne, co czujesz, póki emocje będą prawdziwe. 

KOCHAJĄC PANA DANIELSA 

LOVING MR. DANIELS 

Brittainy C. Cherry 

Wydawnictwo Filia 

2015 

4,5/5 ✰

Ashlyn jest załamana tym, co zgotowało jej życie. Jej ukochana siostra przegrała walkę z chorobą. Matka nie jest w stanie jej pomóc, bo sama nie daje sobie z tym rady, więc odsyła ją do ojca, który do tej pory nie był obecny w jej życiu.

Daniel jest załamany tym, co zgotowało mu życie. Stracił jednocześnie matkę i brata, chociaż tylko jedno z nich umarło.

Kiedy ich drogi się krzyżują wydaje się, że oboje odnaleźli w życiu to, co los im wcześniej zabrał - miłość i szczęście. Jednak świat, chociaż by się tego chciało, nie jest sprawiedliwy, a miłość nie zawsze może pokonać wszystkie przeciwności.