OXEN

ZANIM ZAWISŁY PSY 4/5 ✰

MROCZNI LUDZIE 4,5/5 ✰

Jens Henrik Jensen

Wydawnictwo Editio

14/03/2018

30/01/2019

Niels Oxen to były żołnierz duńskich sił specjalnych. Na swoim koncie ma kilka odznaczeń za odwagę. Niestety, po skończeniu swojej wojskowej kariery jego życie staje się koszmarem - zmaga się z zespołem stresu pourazowego. Jego przyjacielem jest pies, Mr. White, który jako jedyny zdaje się go rozumieć. Chcąc uwolnić się od dręczących go demonów, Oxen zaszywaj się w głębi lasów północnej Jutlandii.

Nie mija wiele czasu, zanim okazuje się, że nie mógł trafić w gorsze miejsce. Kiedy w zamku, położonym niedaleko obozowiska Oxena, ginie wpływowy polityk, to właśnie on staje się głównym podejrzanym. Wbrew sobie zostaje wciągnięty w śledztwo. Razem z Margrethe Franck, z którą przyszło mu pracować, odkrywają, że zabójstw było więcej, a morderca zapowiadał to, co się stanie w makabryczny sposób.

Nie będziemy się oszukiwać - kiedy zaczęłam czytać Zanim zawisły psy, myślałam, że umrę. Początek tej książki niesamowicie mnie nudził, bo każdy kolejny rozdział był taki od czapy i kompletnie nie wiedziałam, o co chodzi. I nagle nastąpił zwrot o sto osiemdziesiąt stopni i nie mogłam się od tej historii oderwać. Ale serio - no nie mogłam! Z Mrocznymi ludźmi miałam podobnie, bo te pierwsze rozdziały znów były takie o wszystkim i niczym, ale z tym było już jednak inaczej, bo coś tam o tym wszystkim wiedziałam z pierwszej części.

Wydaje mi się, że to nie jest taki zwyczajny kryminał. To znaczy wiecie, dla mnie kryminał to fabuła w stylu, tak mniej więcej, trup i śledztwo, by dowiedzieć się, kto zabił. Tutaj ofiar jest mnóstwo, a rozwiązanie zagadki, kto stoi za tymi wszystkimi morderstwami jest walką, w trakcie której można stracić życie. Sama wiedza (choćby nawet znikoma) o tym, co dzieje się w kraju, stwarza ryzyko śmierci. Pewni ludzie, należący do politycznej elity, nie mogą pozwolić, by ich wspólne sprawy ujrzały światło dzienne.

Teorie spiskowe są dokładnie tym, na czym opiera się cała historia Oxena. Oczywiście wszystko to ma swoje podłoże w polityce. I tutaj duży szok - podobało mi się! A dlaczego to szok? Bo, przyznaję się, politykę ogarniam raczej średnio, a jeśli chodzi o politykę innych krajów, w tym przypadku Danii, to już w ogóle wiem tyle, co nic. Dlatego kiedy okazało się, że zarówno Zanim zawisły psy, jak i Mroczni ludzie to sprawa czysto polityczna, byłam przerażona, że nie zrozumiem, o co w ogóle tam chodzi.. a jednak zrozumiałam! Jensen postarał się, by wszystko było na tyle jasne, żeby każdy czytelnik był w stanie to ogarnąć.

Jest jeszcze jedna rzecz, która mnie niesamowicie ujęła. Ta sprawa, wokół której toczy się wszystko, jest wielka. Zamieszanych jest w nią mnóstwo osób, w dodatku policja nie wie kto dokładnie, więc jeszcze trudniejsze staje się rozpracowanie tej grupy. I właśnie w sam środek tego spisku wchodzi Oxen i Franck. On, zmagający się jednocześnie z własnymi koszmarami, jakie funduje mu zespół stresu pourazowego i ona, będąca prawą ręką szefa Policyjnej Służby Wywiadowczej, próbująca zdobyć zaufanie byłego komandosa. Duet, który składa się nie z ognia i wody, ale z ognia i.. ognia! Wciąż sypią się iskry.

Teraz tylko czekam na kolejną część - Zamrożone płomienie. I nie wiem, jak ja to czekanie przeżyję, bo Mroczni ludzie skończyli się tak, że.. no brak mi słów! Z pierwszą częścią miałam dokładnie tak samo, ale pod ręką od razu była druga. Teraz niestety tak nie jest. Ale wiecie co? Zdecydowanie warto czekać! Dawno nie czytałam żadnej książki z taki przejęciem i chęcią rozwiązania ogromnej zagadki. 

Za egzemplarze dziękuję Wydawnictwu Editio.

Ustawy są czarne i białe. Życie kobiet to tysiąc odcieni szarości.

ISKRA ŚWIATŁA

A SPARK OF LIGHT

Jodi Picoult

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

13/11/2018

5/5 ✰

Hugh McElroy nawet przez chwile nie pomyślał, że ten dzień będzie tak znacznie różnił się od poprzednich - a jednak. Policja otrzymuje wezwanie: do kliniki, oferującej pomoc kobietom wtargnął uzbrojony mężczyzna i przetrzymuje zakładników. Jako policyjny negocjator, Hugh udaje się na miejsce. Każde jego działanie dyktuje mu wieloletnie doświadczenie w pracy - zabezpieczenie terenu, zbieranie informacji, przygotowania do rozmowy z oprawcą. Jeden sms sprawia, że cała ta sprawa przestaje być podobna do innych. Kiedy Hugh dowiaduje się, że wśród zakładników jest Wren, jego piętnastoletnia córka, ziemia usuwa mu się spod nóg. Hugh nie ma pojęcia, po co Wren zjawiła się w ośrodku. Nie jest też świadomy, że w tej trudnej i przerażającej sytuacji, nastolatkę otaczają cudowni ludzie.

Gdy kogoś tracisz, ile czasu musi minąć, aby szczegóły zaczęły blednąć?

Jodi Picoult. W moim przypadku wystarczą te dwa słowa, żeby wiedzieć, że książka będzie świetna. Co więcej mogę powiedzieć akurat o tej? Może to, że gdybym dziś pisała post O co chodzi z Jodi Picoult? to Iskra światła bez wątpienia znalazłaby się w wyróżnionych przeze mnie książkach, zaraz obok Kruchej jak lód. Ta książka to opowieść o tym, że kiedy dziesięć osób patrzy na tę samą sprawę, mamy dziesięć różnych opinii. O tym, że nigdy, naprawdę nigdy, nie jesteśmy w stanie spojrzeć na świat z perspektywy innego człowieka.

Jeśli nie czytaliście jeszcze żadnej książki Jodi Picoult, musicie wiedzieć, że ona zawsze porusza trudne tematy. Iskra światła opowiada o aborcji i całym tym problemie niezrozumienia, jakie powstaje wokół tej sprawy. I wiecie, co jest w tej książce cudowne? Że to bez znaczenia, czy jest się zwolennikiem, czy przeciwnikiem aborcji - ta historia jest dla wszystkich. Obie strony mają w niej głos i stanowisko żadnej z nich nie jest przedstawione jako złe. Picoult nie wyraża w tej powieści swojego zdania, tylko milczy i słucha tego, co mówią bohaterowie. A ci są naprawdę różni, bo mamy tu pracowników kliniki, jej pacjentki, obrońców życia nienarodzonych, a nawet mężczyznę, który cierpi, bo nie było mu dane zostać dziadkiem. Każdy z nich ma w tej historii miejsce, by się wytłumaczyć.


Jak można się spodziewać po Picoult - i tym razem dostaliśmy wątek rodzicielstwa. Poznajemy Hugh, który jako samotny ojciec czuje się podwójnie odpowiedzialny za Wren. Chwila, w której dowiaduje się, że życie jego córki jest zagrożone, jest najgorszą z możliwych chwil. Mimo to, nie popada w panikę, która odebrałaby mu zdrowy rozsądek. Ma tylko jeden cel - chce ją uratować. Wie, że mógłby poświęcić dla niej wszystko, ale staje przed dylematem, czy życie Wren jest ważniejsze, niż życie pozostałych zakładników.

Ta historia opowiadana jest od końca. Jest przez to w pewien sposób chaotyczna. Najpierw dowiadujemy się, co się stało, a dopiero z biegiem czasu dowiadujemy się, jak do tego wszystkiego doszło. Prawda jest taka, że to może być denerwujące, ale ten zabieg był w tej książce konieczny. Dzięki niemu jesteśmy w stanie zauważyć wszystkie emocjonalne detale każdego z bohaterów. Dzięki temu jesteśmy w stanie zauważyć, że decyzja o usunięciu ciąży nigdy, naprawdę nigdy, nie jest łatwa, a jej następstwem nie jest ulga, ale ból. Poznawanie tego wszystkiego od tyłu tak naprawdę otwiera oczy.


Iskra światła to ból, smutek, rozpacz, strata, miłość. Iskra światła to problemy i związane z nimi odczucia. Iskra światła to emocje.
W tej historii tak naprawdę każdy bohater coś przegrał i wygrał jednocześnie. I każdy z nich w pewien sposób uświadamia czytelnikowi, że czasem nawet świadomy wybór prowadzi nie do sukcesu, ale porażki, z której trudno się otrząsnąć. Tych kilka osób, których historie krzyżują się w jednym miejscu, pokazuje, że świat pełen jest pułapek i trudnych decyzji, które są w stanie zmienić całe nasze życie.

NIECHCIANY GOŚĆ

AN UNWANTED GUEST

Shari Lapena

Wydawnictwo Zysk i S-ka

20/11/2018

3,5/5 ✰

Mitchell's Inn to hotel położony wśród górskich lasów. Idealne miejsce, by schować się na kilka dni przed światem i zwyczajnie odpocząć. Pewien weekend kończy się jednak dla obecnych w hotelu gości strasznym wydarzeniem - ginie jedna osoba. Burza śnieżna, która miała miejsce w nocy, uniemożliwia kontakt ze światem zewnętrznym i tym samym - powiadomienie policji o wypadku. Gościom nie pozostaje nic innego, niż czekać, aż odpowiedni służby uprzątną bałagan po śnieżycy i podłączą prąd. Wszystko wskazuje na to, że zdarzył się nieszczęśliwy wypadek, jednak kiedy ginie kolejna osoba, goście popadają w panikę i z przerażeniem wypatrują ratunku lub.. śmierci.

Moje spotkania z książkami tego typu nie są zbyt częste. Nie jestem więc żadnym ekspertem w tej dziedzinie, ale muszę przyznać, że ta książka mnie zaskoczyła. Słyszałam o niej, że historia sama w sobie nie należy do najciekawszych (co wcale nie znaczy, że taka nie jest), ale książka nadrabia klimatem. I powiem wam, że się z tym zgadzam. Sama dość długo, bo jakoś do połowy książki, bardzo się nudziłam. Nic konkretnego się tam nie działo, no poza tymi dwoma morderstwami. Ciągle tylko rozmowy między bohaterami i.. no właśnie nic poza tym. Na szczęście, potem zaczęło się dziać trochę więcej.

Pod koniec książki, kiedy wszystko się już wyjaśniło, byłam nawet w szoku, jak sprawnie autorka to wszystko przedstawiła. Gdybym czytała więcej takich książek i wiedziała cokolwiek o zachowaniach morderców, to może nawet domyśliłabym się kto siał w Niechcianym gościu takie spustoszenie. Przez całą opowieść czytelnik dostaje małe znaki w postaci słów i zachowań bohaterów, które prowadzą go do rozwiązania zagadki. Szkoda, że ja nie umiałam tego wyłapać - mam wrażenie, że wtedy czytanie tej książki byłoby o wiele ciekawsze.

A klimat? Może nie było jak w horrorze, po którym bałabym się zostać sama w pokoju i spałabym przy zapalonym świetle, ale też nie o to tu chodziło. Niechciany gość to nie horror. To thriller, którego największą (przynajmniej dla mnie) zaletą jest ta tajemniczość, którą owiane są wszystkie wydarzenia. Fakt, że każdy rozdział jest podzielony na mniejsze, powiedzmy, podrozdziały, daje tu bardzo dużo. W tych podrozdziałach, które czasem zajmują tylko jeden akapit, mamy przedstawionych wszystkich bohaterów. Wiemy, co każdy z nich robi w tej samej chwili, co sprawia, że czujemy się zupełnie tak, jakbyśmy tam byli i tak jak goście hotelu, bali się o własne życie.

Jeśli lubicie zagadki, morderstwa i ogólnie mówiąc - takie thrillerowe (tak, wiem, nie ma takiego słowa) i kryminalne klimaty, to Niechcianego gościa musicie przeczytać. Jest dobrze napisany, trzyma w napięciu, a bohaterowie są tacy, że czy się ich lubi czy nie, to ma się ochotę ich poznać. I poza tym wszystkim jest jeszcze ten niesamowicie tajemniczy klimat. Mega spoko!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka.

BYĆ MOŻE KIEDYŚ

SOMEDAY, SOMEDAY, MAYBE

Lauren Graham

Wydawnictwo Zysk i S-ka

5/11/2018

4/5 ✰

Jest styczeń 1995 roku, Franny Banks zdaje sobie sprawę, że do jej deadline'u zostało już tylko pół roku. Dokładnie dwa i pół roku temu przyjechała do Nowego Jorku z jednym postanowieniem. W przeciągu trzech lat zostanie aktorką. Jednak prawda jest taka, że czas Franny prawie minął, a ona ma za sobą tylko jedną reklamę paskudnych swetrów, a jej fanklub to dokładnie dwie osoby: Jane i Dan, z którymi mieszka.
Wszyscy starają się ją przekonać, że powinna mieć plan B, chociaż tak naprawdę Franny go ma. Wróci do domu, założy rodzinę ze swoim porządnym byłym chłopakiem i zostanie nauczycielką. Cały problem polega na tym, że Franny wcale nie chce rezygnować z marzeń. Mimo wszystko.

No więc historia Franny jest.. inna. Mam takie odczucie chyba głównie dlatego, że jeszcze nie zdarzyło mi się czytać książki z gatunku new adult, której akcja dzieje się w latach 90. Wiecie, nie ma ogólnodostępnego Internetu, nie ma komórek i komputerów. Przecież tam była nawet scena, w której Franny odrzuciła ofertę pracy, bo potrzebna była znajomość obsługi Windowsa 95! Chwila musiała minąć, zanim przestałam, czytając tę książkę, myśleć ciągle czegoś w stylu: kurde, zadzwoń do niego po prostu.

Co jeszcze było inne? Taki trochę brak akcji. Serio, ta książka była taka, hm, wolna. Nie działo się nic spektakularnego. To było trochę jak taki dziennik Franny. Nawet nie pamiętnik (pamiętnik kojarzy mi się z zapisywaniem tam najważniejszych rzeczy, które się wydarzyły), tylko dziennik właśnie, w którym po prostu opisywała swoje życie. Wszystkie porażki i sukcesy, przemyślenia, rozmowy z przyjaciółmi i ludźmi, których spotkała danego dnia. I chociaż na początku wydawało mi się to odrobinę nudne, to potem doszłam do wniosku, że hej - no to są właśnie tamte lata! No dobra, akurat z tego konkretnego roku raczej średnio coś pamiętam, bo dopiero się urodziłam, ale tak to sobie właśnie wyobrażam. Wiecie, o co mi chodzi? O takie trochę wolniejsze życie, niż to nasze teraz.

No dobra, jest jeszcze jedna rzecz, która wyróżnia tę książkę, spośród innych. Brak wybijającego się na pierwszy plan wątku miłosnego. Przysięgam! Wiem, że teraz w każdej książce musi być taka historia, dlatego w tej oczywiście są też opisane zmagania Franny z chłopakami, ale to jest tak trochę obok tego, co dla niej najważniejsze. Przez praktycznie całą książkę stawia jednak swoją karierę i marzenia ponad miłość. Może jest też trochę tak, że nie ma na to czasu w tym momencie życia, w którym się akurat znajduje.

Samo wydanie tej książki zasługuje na uznanie. Okładka jest śliczna, a dla mnie to mega atut, bo uwielbiam, jak jest na co popatrzeć. Ale poza tym w środku znajdziemy kilkanaście stron, które nie są typową historią, ale.. kartkami z kalendarza Franny. To naprawdę fajne urozmaicenie, biorąc pod uwagę to, że nie jest to przesadnie estetyczne. Są tam rysunki, przeróżne szlaczki, powykreślane zdania i inne bzdety - w tym informacje o ograniczeniu kupowania chrupek serowych.

Być może kiedyś to historia o amerykańskim marzeniu. Nie pokazuje jednak cukierkowego dążenia do celu, ale chyba to, jak jest naprawdę. Uświadamia, że ten hollywoodzki sen wcale nie jest taki słodki i prosty. Wydaje mi się, że można wziąć to za pewnik, tym bardziej, że autorka książki, Lauren Graham, sama jest aktorką. Może ją nawet pamiętacie, tak jak ja, z Kochanych kłopotów! W każdym razie, jeśli szukacie książki new adult, która łamie trochę schemat tego gatunku, to zdecydowanie musicie przeczytać właśnie to!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka.

DROGI MARTINIE

DEAR MARTIN

Nic Stone

Wydawnictwo NieZwykłe

17/10/2018

5/5 ✰

Justyce opuścił niebezpieczną dzielnicę, w której dorastał, jest jednym z najlepszych uczniów w swojej szkole i planuje studia na renomowanej uczelni. To jednak nie znaczy, że policjant, który posądza go o przestępstwo, potraktuje go ulgowo.

Justyce stara się zrozumieć przemoc na tle rasowym w naukach Martina Luthera Kinga i zaczyna pisać do niego listy. Jednak nawet to nie jest w stanie pomóc mu uporać się z wydarzeniami feralnego dnia, w którym wybrał się na przejażdżkę ze swoim najlepszym przyjacielem, Mannym. Głośna muzyka, płynąca z ich auta, wzbudza furię w białym policjancie, który właśnie skończył służbę.

Jak tak sobie myślę, to chyba jeszcze nigdy nie czytałam książki, której głównym wątkiem jest rasizm, więc zaznaczam, że to mój debiut w tym temacie. Podobnie jest z autorką, bo książka Drogi Martinie debiut literacki Nic Stone. Właśnie przez to, przymykam oko na kilka małych wad, jakie ma ta książka. Wiecie jak to jest - nie od razu jest się mistrzem w nowych rzeczach. Chociaż muszę przyznać, że tutaj wyszło to bardzo dobrze! Chociaż książka jest krótka, bo ma zaledwie 200 stron, to jest naprawdę bardzo dobra.

Życie, z którym musi się mierzyć Justyce, nie jest proste. Próbuje zrozumieć otaczający go świat, pisząc listy do Martina Luthera Kinga. I powiem wam, że bardzo spodobała mi się realizacja tego pomysłu. Nie chodzi nawet o fakt, że dzięki temu mamy dwie narracje - trzecioosobową i pierwszoosobową z perspektywy Justyce'a. Chodzi o to, że Justyce w tych listach niczego nie udaje. Opisuje swoje życie takim, jakie jest. Poznajemy jego emocje, odczucia i przemyślenia. Nie tylko te związane z dyskryminacją rasową, ale również te, z którymi mierzy się każdy siedemnastolatek.

Sam problem rasizmu przedstawiony jest w wieloraki sposób. Jest Justyce, który nie rozumie, co złego jest w "byciu kolorowym" i czuje się pokrzywdzony. Jest Manny, który w pewnym momencie swojego życia przestał zwracać uwagę na różnego rodzaju przytyki, dotyczące tego, że jest czarny. Mamy kilku chłopaków, należących do gangu, którzy sprzeciwiają się dyskryminacji, jednak robią to w sposób, który sprawia, że inni postrzegają ich źle i kojarzą ze stereotypowym obrazem "czarnego gangstera".

Chyba jedyne zastrzeżenie, jakie mam do tej książki to fakt, że trochę powiela stereotyp białego chłopaka z bogatego domu, który jest rasistą. Jednak z drugiej strony chyba rozumiem, dlaczego tak się stało - Justyce to uczeń dobrej szkoły, do której uczęszczają w większości bogate dzieciaki, wśród których znalazło się kilku takich, dla których kolor skóry ma duże znaczenie. Więc wytłumaczone!
I powiem wam też o czymś, co bardzo mi się spodobało. A mam na myśli takie słodko-gorzkie zakończenie. Tego, co skończyło się dobrze oczywiście wam nie zdradzę, ale to nic, bo nawet nie o to mi chodzi. Spodobało mi się, że zakończenie tej książki nie mówi nam hej, to koniec z rasizmem, nagle już wszyscy jesteśmy równi!, tylko podkreśla, że nadal musimy z tym walczyć.

Ja mam poczucie, że ta książka jest odrobinę za krótka. Nie chodzi mi jednak o to, że coś jest tu pominięte, że czegoś jest za mało. Brakuje mi tylko większej liczby godzin, spędzonych przy historii Justyce'a. Tak po prostu. Bo czytając ją, przypomniało mi się, że żyjemy w świecie, o którym myślimy, że takie rzeczy się już nie dzieją, a to przecież nieprawda. I jeśli chodzi o przekaz, to wydaje mi się, że Drogi Martinie to idealna książka dla każdego. Krótka, a zarazem przekazująca ogrom prawdy o tym, jak niesprawiedliwi potrafią być ludzie.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu NieZwykłe.

Straciłam swoją drugą połówkę, przez co poczułam się jak but, który utracił towarzysza i już nigdy nie zostanie z powrotem założony. A nie potrafiłam biegać boso.


BIEGAJĄC BOSO
RUNNING BAREFOOT

Amy Harmon
Wydawnictwo Editio Red
7/08/2018
4,5/5 ✰

Josie była nieśmiałą i nad wyraz dojrzałą trzynastolatką. Kochała książki i muzykę, jednak nie miała nikogo, z kim mogłaby dzielić swoje pasje. Ten aspekt jej życia zmienił się, kiedy pewnego dnia w szkolnym autobusie poznała Samuela - osiemnastoletniego Indianina. Burzliwe rozmowy o literaturze i muzyce, doprowadziły do niezwykłej przyjaźni. 

Po ukończeniu szkoły, Samuel wyjechał z miasta. Spełniał swoje marzenie o tym, by zostać żołnierzem piechoty morskiej. Nic nie wskazywało na to, że jego wyjazd będzie jednoznaczny z końcem tej przyjaźni, natomiast właśnie tak się stało. Kiedy po latach wraca ze służby, okazuje się, że Josie jest taka sama, jak ją zapamiętał. Zauważa jednak, że dziewczyna potrzebuje od niego dokładnie tego samego, co kiedyś ofiarowała mu w szkolnym autobusie: rozmowy, akceptacji i - przede wszystkim - wsparcia. 

Czasami szczerość jest dużo prostsza, gdy wokół panuje ciemność.

Amy Harmon. No nie oszukujmy się, kocham tę autorkę. Uwielbiam jej styl pisania, uwielbiam tę lekkość, bijącą z jej książek. Uwielbiam to, w jaki sposób potrafi opisywać ludzkie problemy i z jaką dogłębnością przedstawia uczucia bohaterów. Nie da się ukryć, że jak mało kto, potrafi grać na emocjach.
Najpierw było Making faces, które mnie urzekło i doprowadziło do łez. Potem Prawo Mojżesza i Pieśń Dawida, które zrobiło ze mną dokładnie to samo, tylko dwa razy mocniej.
A Biegając boso? Kolejne cudo!

Może nietypowo, ale zacznę od minusów. A tak właściwie to od jednego, małego minusika - opowieści Samuela dotyczące Indian Nawaho. I tak, ja wiem, że to jeden z kluczowych motywów w tej książce, ale.. no trochę mnie to nudziło. Może nie byłoby tak, gdyby tych historii nie było tak wiele, ale po którejś z kolei, czułam po prostu znużenie. Czytałam je bardzo szybko (i przyznaję - może trochę nieuważnie), ale po prostu to nie było dla mnie.
Oczywiście, ile osób, tyle opinii! To, co ja uważam za minus, komuś innemu może się bardzo podobać, więc nie przekreślajcie tej książki tylko ze względu na opowieści Samuela. Poza tym, tak jak napisałam, to tylko mały minusik, o którym zdecydowanie można zapomnieć, kiedy cała reszta książki jest po prostu.. piękna!


No więc tak - ta historia jest po prostu piękna! Od pierwszej strony chwyta za serce i nie puszcza, aż do samego końca. Chociaż powiem wam, że nawet po przeczytaniu i odłożeniu tej książki na półkę, nie mogłam przestać o niej myśleć, ale akurat to jest czymś bardzo typowym dla książek Amy Harmon. Chodzi mi o to, że one po prostu zapadają w pamięć. Są napisane w taki emocjonalny sposób, przez który trudno jest o nich zapomnieć, nie tylko kilka dni od przeczytania, ale tak w ogóle. Dla mnie to coś naprawdę fenomenalnego!

Muszę przyznać, że uwielbiam Josie. Jest tak subtelną postacią, tak uczuciową, przeładowaną emocjami, że chyba nie da się jej nie lubić. Dziewczynka, która była zmuszona dorosnąć bardzo szybko, taka bez typowej dla nastolatek naiwności, ale z ogromną dawką wrażliwości.
Samuel? Nietuzinkowy chłopak, którego życie nie oszczędzało. Niemogący zrozumieć, co złego ludzie widzą w odmienności, poszukujący zrozumienia i przynależności. Starający się znaleźć wśród ludzi taką grupę, do której mógłby przynależeć.

To, co z pewnością jest typowe dla historii, które pisze Harmon, jest wyjątkowa kreacja miłości. Miłość, która zrodziła się między Josie i Samuelem, pozbawiona była tego, co we współczesnym świecie uważane jest za must have w związku - nie było niesamowitego zauroczenia, zakochania od pierwszego wejrzenia, nie było szkolnej piękności i przystojnego podrywacza. Ich miłość zrodziła się z przyjaźni, oparta na akceptacji, zrozumieniu, rozmowie. Na zaufaniu i wierze.


Biegając boso to książka, która pozwala oderwać się od stereotypowego myślenia. Daje szansę na przewartościowanie niektórych życiowych kwestii. Serio, bez żadnej ściemy - tak naprawdę jest. Pozwala dostrzec, że naprawdę w ludziach są ważniejsze rzeczy, niż ich wygląd. Że miłość może być piękna, może nie uderzać jak piorun, może uratować życie.
Uwielbiam to, że ta historia niesie za sobą pewne wartości. Nie jest pusta i płytka. Pokazuje życie takim, jakie powinno być, a o czym bardzo często zapominamy.


Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Editio. 

Leżałam w łóżku i czułam w piersi ucisk serca. Bolało. To naprawdę bolało. Dlaczego nikt nie mówi, że złamane serce to nie tylko metafora?

BEZ SŁOWA

GHOSTED

Rosie Walsh

Wydawnictwo Zysk i S-ka

1/10/2018

5/5 ✰

Sarah i Eddie spędzają ze sobą siedem dni. Zgodnie twierdzą, że to najlepszy tydzień w całym ich życiu. Nie potrafią tego zrozumieć, ale oboje czują, że to nie zwyczajny, przelotny romans, ale coś dużo, dużo większego. Obiecują sobie, że ich pożegnanie nie będzie jednocześnie końcem ich miłości i zrobią wszystko, by być razem. Jednak chwilę po powiedzeniu sobie do zobaczenia, Eddie zapada się pod ziemię. Nie odbiera telefonu, nie odpisuje na wiadomości Sarah. Przyjaciele przekonują ją, że powinna o nim zapomnieć, że dla niego to była tylko krótka, wakacyjna przygoda, ale Sarah wie, że stało się coś złego. Po tygodniach czekania, dowiaduje się, że miała rację, że Eddie miał swoje powody, by zniknąć bez słowa.

Wiarygodność. To jedno z pierwszych słów, jakie przychodzą mi do głowy, kiedy myślę o tej książce. Cała historia, bohaterowie, wszystko w Bez słowa jest po prostu stworzone i napisane w taki sposób, że tę książkę czyta się z przeświadczeniem, że to wydarzyło się naprawdę. Nie ma tu niczego, o czym mogłabym powiedzieć, że jest przesadzone. Cholera, naprawdę nie ma tu nic takiego!




Przeplatają się tu dwie perspektywy czasowe: teraźniejszość, w której Sarah stara się odnaleźć Eddiego, przeplata się z przeszłością, w której poznajemy ich historię od początku. Zdecydowanie więcej jest tego teraz, jednak nie jest to niczym dziwnym, biorąc pod uwagę fakt, że cała książka opiera się na tym, że Sarah próbuje znaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego Eddie zniknął bez śladu. W opowieści Sarah poznajemy też jej przeszłość, co pozwala nam jeszcze bardziej poznać bohaterkę. Ponadto są jeszcze listy! Listy, o których początkowo nie wiemy nic - nie wiemy, kto je pisze, ani do kogo są adresowane - jednak, jak się później okazuje, są bardzo ważne w całej historii.


Sami bohaterowie są świetnie wykreowani. I wbrew pozorom (bo często tak jest - przynajmniej tak mi się wydaje), nie mam tu na myśli tylko dwójki głównych bohaterów. Na uwagę zasługują tu również przyjaciele Sarah i ich własna historia, która dopełnia całą książkę. Fajnie, że autorka postanowiła nie skupiać się tylko na życiu i problemach Sarah i Eddiego. Powtórzę się, wiem, ale dla mnie również dzięki temu Bez słowa jest naprawdę wiarygodną historią.

Rosie Walsh porusza wiele trudnych tematów - niezrozumienie, trauma, samotność, tęsknota, bezradność, miłość, nienawiść. Pokazuje życie takie, jakim jest naprawdę. Bez ciągłej cukierkowatości, pełne zarówno wzlotów, jak i upadków. Niczego nie upraszcza, nie daje przeświadczenia, że da się całkowicie pozbyć demonów przeszłości i ponieść na nogi w przeciągu kilku dni. Rosie Walsh pokazuje prawdę.


Muszę zaznaczyć coś jeszcze - z takim zwrotem akcji, jaki ma miejsce w Bez słowa, nie spotkałam się chyba jeszcze nigdy. Naprawdę! W pewnym momencie zaczęłam domyślać się, co się stało i przyznaję się, że w pierwszej chwili miałam w głowie tylko takie serio? to takie przewidywalne. Kilka stron dalej tylko utwierdziłam się w przekonaniu, że mam rację i wiem, jak to wszystko się skończy. A potem nagle okazuje się, że nie mogłam być w większym błędzie. Wszystko, co ułożyłam sobie w głowie, całe zakończenie, po prostu trafił szlag. Walsh po mistrzowsku wprowadziła mnie w błąd, sprawiając, że jeszcze bardziej doceniłam zarówno książkę, jak i ją - jako autorkę. A takich zwrotów akcji było kilka!

Bez słowa jest naprawdę cudowną książką. Nie ma w niej przesady, nie ma w niej cudownych zbiegów okoliczności i nierealności. Historia Sarah i Eddiego jest prawdziwa i przysięgam - tą prawdą chwyta za serce, jak żadna inna.

Rany natury moralnej mają to do siebie, że mogą się zabliźnić, ale nigdy nie zagoją się zupełnie; pozostają wciąż żywe, bolą, jątrzą się i krwawią przy byle dotknięciu. 

Szczerze mówiąc, nawet nie wiem, od czego mam zacząć. Może od tego, że totalnie nie spodziewałam się, że ta książka aż tak mi się spodoba? Że wciągnie mnie do tego stopnia, że nie będę w stanie się od niej oderwać? Że będę myśleć o losach Dantesa, nawet w przerwach od czytania? Bo naprawdę, dla mnie ta książka to mistrzostwo. I nie pamiętam, kiedy ostatnio, czytając jakąś książkę aż tak bardzo przeżywałam losy wszystkich bohaterów - nie tylko tego głównego, albo kilku, których akurat polubiłam, ale wszystkich!

Sposób, w jaki napisana jest ta powieść jest taki, hm, zupełnie inny, niż dzisiejsze książki. Jakby nie ma co się dziwić - ona jest z 1845 roku. A mimo to, czyta się ją tak lekko, że to aż niemożliwe. Nie ma żadnych trudności z przestawieniem się na ten trochę inny język, na ten inny styl pisania. To mnie trochę zaskoczyło, bo moje wcześniejsze spotkania z książkami klasycznymi, zawsze przez pierwszych kilka rozdziałów polegały na przyzwyczajaniu się do innej maniery językowej. Tutaj zupełnie tego nie odczułam i to tylko dodatkowy plus. Swoją drogą - dla mnie ta książka ma same plusy!

To, w jak genialny sposób wykreowani są tu bohaterowie, jest dla mnie mistrzostwem. Nieważne, czy chodzi o głównego bohatera, czy o bohaterów drugoplanowych - każdego z nich poznajemy w taki, hm, bardzo dogłębny sposób. Nie jest tak, że ktoś przedstawiony jest z imienia i to tyle. Jest zupełnie inaczej - poznajemy całą jego historię, która pozwala zrozumieć jego teraźniejsze działania i to, co nim kieruje.

Skupmy się jednak na głównym bohaterze. Edmund Dantes, hrabia Monte Christo. Kreacja tej postaci jest niesamowita. Z jednej strony: Dantes - uczuciowy, młody chłopak, który ma plany na życie, ma miłość, chce realizować swoje marzenia. Z drugiej: Monte Christo - zawiedziony swoimi losami mężczyzna, wyzuty z jakichkolwiek uczuć, zimny człowiek, który pragnie zadośćuczynienia za to, co go spotkało, realizujący swój dojrzewający w więziennym lochu plan zemsty.


Jedna osoba, z dwoma, zupełnie innymi charakterami. A jak już jestem przy charakterze hrabiego, to muszę, po prostu muszę wspomnieć o jednym z moich ulubionych bohaterów drugoplanowych, a jest nim opat Faria. To dzięki niemu Dantes dowiedział się, kto skazał go na taki los, to on pomógł mu przetrwać i stać się silnym człowiekiem.
Hrabia Monte Christo to książka przede wszystkim o zemście. Zemście idealnie zaplanowanej, wymierzonej w konkretnych ludzi. Takiej, której mógłby dokonać tylko człowiek o sercu z kamienia. I takim bohaterem jest zdecydowanie Monte Christo, który będą w więzieniu stracił wszystko - nie tylko rzeczy materialne, ale też swoje serce. Nie zostały mu praktycznie żadne uczucia. A jednak zdarzały się momenty, w których w hrabim Monte Christo dało się zauważyć młodego Edmunda Dantesa, który po prostu niesamowicie cierpi. Uwielbiałam te momenty!

Kocham tę książkę. Zupełnie się tego nie spodziewałam, ale naprawdę - to jest mistrzostwo. To, co Dumas zrobił z moim życiem jest naprawdę straszne, bo przysięgam, że mam wrażenie, że lepszej książki niż Hrabia Monte Christo nie przeczytam już nigdy.

Uświadomiłem sobie, że kiedy pies staje się nasz, przestaje być jedynie psem. Zmienia się wtedy w imię, w oczy, w reakcje, w ciągłą obecność i wspólną biografię.

PSIAKOŚĆ!

Alejandro Palomas

Wydawnictwo W.A.B.

1/08/2018

4/5 ✰

Fer musi zmierzyć się z rzeczywistością, która go przeraża. Siedząc naprzeciwko matki i dwóch sióstr, musi wyjaśnić, gdzie jest jego pies, R. A prawda, którą musi powiedzieć na głos, jest czymś, czego ogromnie się boi - R uległ wypadkowi, a teraz Fer czeka na informacje z kliniki weterynaryjnej, by dowiedzieć się, czy jego ukochany pies zdoła przeżyć. Przy okazji tego, dość tragicznego, spotkania, na jaw wychodzą bolesne tajemnice rodzinne, skrywane przez lata. 

Boże - pomyślałem. - Jak kiepsko się słyszymy, kiedy słuchamy tylko tego, co nie boli.

Czymś, co muszę zaznaczyć już na początku jest fakt, że to nie jest książka o psie. Choć tytuł i okładka mogą na to jednoznacznie wskazywać, prawda jest inna. Psiakość! to przede wszystkim książka o rodzinie. Trochę rozbitej, trochę skrzywdzonej, trochę nietypowej, ale jednak rodzinie. Takiej, w której członkami są nie tylko ludzie, ale też psy. Można powiedzieć, że tutaj psy są równie ważne, co ludzie.

Cała historia to tak w zasadzie opis jednej nocy, z wplecionymi gdzieś pomiędzy teraźniejsze wydarzenia, retrospekcjami, które mają za zadanie uzmysłowić czytelnikowi, dlaczego bohaterowie zachowują się tak, a nie inaczej. Poznajemy w nich przeszłość nie tylko uczestników feralnej nocy, czyli Fera, mamy Amalii i sióstr - Silvii i Emmy, ale również innych członków rodziny, tych ludzkich i psich. A te wszystkie historie są, hm, poruszające? To chyba odpowiednie słowo. W ogóle jak tak teraz o tym myślę, to ja tę książkę określiłabym właśnie tak - że jest poruszająca. 

Głównym wątkiem jest oczywiście wypadek R. To wokół troski o biednego psiaka kręci się cała ta historia. Jednak prawda jest taka, że w trakcie nocy, między rodziną wychodzą na jaw rzeczy, które bolą o wiele bardziej, niż mogłoby się wydawać. Przysłaniają na chwilę tragiczną sytuację Fera i jego psa, skupiając się na problemach, z jakimi zmagają się główne bohaterki. Emma, która nie może pogodzić się z tym, że każda osoba, którą kocha od niej odchodzi. Silvia, która po latach wyrzuca matce brak zainteresowania córką, kiedy ta robiła wszystko, by zwrócić na siebie jej uwagę. I w końcu Amalia, która przestała czuć się potrzebna.

Im bardziej kochamy, tym więcej kosztuje nas przebaczenie, ponieważ lęk przed powtórzeniem bólu też się pogłębia, a także dlatego, że kiedy najukochańsza osoba nas zawodzi, wali się nam całe życie, nasze wewnętrzne dziecko zostaje nagie i bezbronne, wszystko boli bardziej.

Przyznam się, że nie zakładałam, że Psiakość! będzie momentami tak głęboka. Spodziewałam się kolejnej, słodkiej książki o pieskach, a dostałam coś zupełnie innego i ta inność mi się spodobała. Oczywiście siłą rzeczy nie dało się uniknąć porównania tej książki z książką Był sobie pies, no starałam się, ale moja podświadomość ciągle nasuwała mi historię z Bailey'm w roli głównej. I gdybym miała wybrać, to wybrałabym Był sobie pies, bo tam sama psia historia była dla mnie bardziej urzekająca. To jednak w żadnym razie nie znaczy, że Psiakość! jest gorsza. Ta książka jest po prostu inna. Z pewnością bardziej realna i taka ludzka. 

Ale, tak jak pisałam, oprócz piesków jest tu przede wszystkim rodzina.

Rodzina, która za sprawą tragicznego wypadku czworonoga, przechodzi oczyszczającą noc.

Taką, po której każdy z członków, wstanie rano z łóżka i spojrzy na świat zupełnie inaczej. 

Litery tworzące imiona osób, które kochaliśmy, często odpowiadają inicjałom najlepszego, co od nich dostaliśmy.

Kiedy przeczytałam Małych bogów (klik do recenzji), zaczęłam rozumieć, o co tak właściwie chodzi ze znieczulicą, jaka panuje wśród lekarzy. Nie do końca wiem, czy można tak powiedzieć o książce tego typu, ale ja byłam nią zachwycona - zarówno samym pomysłem, jak i treścią. To, czego się z niej dowiedziałam, na długo zostanie mi w pamięci. Szczerze mówiąc, nie sądziłam, że jakaś inna książka o tej tematyce wstrząśnie mną bardziej. I wiecie co? To się jednak stało. 

W SZOKU

IN SHOCK

dr Rana Awdish

Wydawnictwo Znak

18/04/2018

5/5 ✰

Doktor Rana Awdish pracowała na oddziale intensywnej terapii. Wydawało jej się, że wszystko jest w najlepszym porządku - zarówno z jej zdrowiem, jak i pracą. Dopiero ciężka choroba zmusiła ją do poznania szpitala od zupełnie innej strony. Konfrontacja bycia lekarzem z byciem pacjentem uświadomiła ją, jak wiele aspektów w jej pracy wymaga naprawy. Długie miesiące leczenia sprawiły, że postanowiła już nigdy nie patrzeć na relację lekarz–pacjent bez jakichkolwiek emocji. 

Wow. Nawet nie wiem, od czego mam zacząć, bo ta historia naprawdę zwaliła mnie z nóg. Pierwsze, co przychodzi mi do głowy to fakt, że książka ma w punkt trafiony tytuł, bo po przeczytaniu W szoku, jestem w szoku, i to ogromnym.

Lubię książki, które czegoś mnie uczą. Czego nauczyła mnie ta? Głównie tego, że lekarze to też ludzie. Wiem, mówiłam to samo przy Małych bogach, ale tutaj chodzi o zupełnie coś innego. Tutaj chodzi o emocje. Ale może zacznę od początku!

Muszę przyznać, że podziwiam autorkę tej książki głównie za odwagę pokazania światu tego, jak traumatycznym przeżyciem była dla niej przebyta choroba. Przyznanie, z jak wielkim cierpieniem wiązały się wszystkie wydarzenia tamtych dni - nie tylko dla samej chorej, ale też jej rodziny i przyjaciół - zasługuje na duży szacunek. Szczególnie w momencie, kiedy dodamy do tego mnóstwo emocji, a nie suche i płytkie opisy tego, co działo się z jej ciałem. To właśnie tak bardzo ujęło mnie w tej pozycji. Brak jakichkolwiek zahamowań, jeśli chodzi o pokazywanie prawdziwych uczyć - takie całkowite odsłonięcie siebie, swojej rodziny i całego swojego życia przed czytelnikami. Chociaż tak naprawdę ta książka ma na celu coś zupełnie innego. Choroba doktor Awdish stała się przyczyną tego, że poznała lekarski świat od drugiej strony, a to z kolei popchnęło ją do podzielenia się swoimi przemyśleniami na temat relacji między lekarzami a pacjentami.


A jak to tak właściwie wygląda? Przypuszczam, że nawet jeśli ktoś nie ma zbyt wielu doświadczeń z lekarzami, to jest w stanie stwierdzić, że ich podejście do pacjenta pozostawia wiele do życzenia. Tak to już jest. Możecie mówić, że to stereotyp, ale pamiętajcie, że w każdym stereotypie jest jakaś prawda. W tym też. Lekarze podchodzą do pacjentów przedmiotowo, widzą w nich chorobę, a nie człowieka. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie znajdziemy właśnie w tej książce. W szoku jest taką trochę spowiedzią. Przyznaniem się do tego, że lekarze traktują pacjentów tak, jak sami nie chcą być traktowani.

A co jest przyczyną takiego zachowania? Oczekiwania! Doktor Awdish swoją książką otwiera ludziom oczy. Pokazuje, że to wcale nie wygląda tak, że lekarze nie mają uczuć. To raczej polega na tym, że oni chowają te uczucia bardzo głęboko, bo tego się od nich oczekuje. Studenci uczą się analizować objawy i rozpoznawać choroby, ale nie uczą się jak rozmawiać z ludźmi. Wpaja się im, że nie mogą okazywać emocji, przywiązywać się do pacjentów, bo to ich przywiązanie może okazać się czymś zgubnym.

Dopiero podczas pobytu w szpitalu, zdała sobie sprawę, ile dla pacjenta znaczy zaufany lekarz i jego wsparcie. Ile otuchy daje sam fakt, że osoba, która cię leczy nie podchodzi do ciebie z totalną oschłością i nie traktuje cię jako kolejnego przypadku, ale jak człowieka.


W szoku opisuje wiele historii. Oczywiście większość z nich to wspomnienia samej autorki, które pochodzą z różnych etapów jej kariery, jednak znajdziemy tam też historie innych lekarzy. Ta wielość przypadków daje do myślenia i mocno porusza. Opisy tego, jak niektórzy lekarze próbują radzić sobie z buzującymi w nich emocjami, związanymi ze śmiercią ich pacjentów jest porażająca. Chociaż może powinnam napisać jak sobie nie radzą, bo to stosowniejsze stwierdzenie.

Czy polecam W szoku? Da się chyba zauważyć, że tak. Nie będę ukrywać, że zdarzyło mi się nawet mieć łzy w oczach, kiedy czytałam pewne historie poruszone w tej książce. Przeczytanie jej pozwoliło mi zwrócić uwagę na wiele rzeczy, które wcześniej były dla mnie zagadką. A emocje, jakie się w niej znajdują, wzbudzają emocje w czytelniku. To fenomen. Ta otwartość autorki i to, w jaki sposób przekazała prawdę o swoim zawodzie. To naprawdę fenomen.

Od czasu do czasu przypominamy sobie, że to, co jest naszą największą słabością, może czasem okazać się naszą największą siłą. I że właśnie osoba, po której by się tego najmniej spodziewać, może odmienić bieg historii.

DWÓR SKRZYDEŁ I ZGUBY

A COURT OF WINGS AND RUIN

Sarah J. Maas

Wydawnictwo Uroboros

2017

5/5 ✰

Po wydarzeniach w Hybernii, Feyra znów przebywa na Dworze Wiosny. Udając, że wciąż kocha Tamlina, stara się zdobyć informacje o jego działaniach oraz o jego pakcie z Hybernią. Stawką jej gry jest jej życie oraz to, czy jej dworowi - Dworowi Nocy - uda się wygrać czekającą ich wojnę.

Jestem przekonana, że znacie to uczucie, kiedy czytacie książkę, od której naprawdę ciężko jest się oderwać i chociaż z jednej strony chcecie już, teraz, natychmiast! wiedzieć, co się będzie działo dalej, to jednocześnie nie chcecie za szybko dobrnąć do ostatniej strony. No więc właśnie dokładnie coś takiego miałam, kiedy czytałam Dwój skrzydeł i zguby.
I to właśnie dlatego, musiałam sobie tę książkę dozować, bo po prostu... ja naprawdę nie chciałam jej kończyć.


O tym, co mnie ujęło w pierwszych dwóch tomach możecie przeczytać o tutaj, ale tamto to był tak naprawdę dopiero początek. O ile myślałam, że nic nie wzbudzi we mnie większych emocji, niż ACOMAF, o tyle ACOWAR pozbawił mnie wszelkich złudzeń. Powiedzieć, że ja całą tę historię przeżywałam to kłamstwo. Ja nią żyłam. Nie, wróć. Nadal nią żyję. Mimo, że odkładałam Kindla na bok, żeby zrobić cokolwiek innego, to i tak ciągle byłam w Prythianie. Jasne, zdarza mi, że przemknie mi przez głowę jakaś myśl o książce, kiedy akurat nie czytam, ale nieczęsto jest tak, że myślę o niej non stop. A o Dworze Nocy nie dało się pomyśleć tylko przelotnie, możecie mi wierzyć.


Akcja? Już od pierwszej strony, serio! Nie ma ani chwili, w której wieje nudą. A do tego trzeba jeszcze dodać nieprzewidywalność! No dobra, ja wiem, było kilka sytuacji, przy których domyślałam się, jak to wszystko się skończy, ale większość była totalnym zaskoczeniem! Te zwroty akcji dały tej książce tak dużo dobrego, że jestem w stanie przeżyć nawet tych kilka przykrych momentów, których się zupełnie nie spodziewałam. Niektóre doprowadzały mnie do migotania przedsionków, ale było warto to przeżyć.

W zasadzie od pierwszego tomu wiadomo, że zbliża się wojna, więc nie będzie żadnym spoilerem fakt, że w końcu dochodzi ona do skutku. I tutaj Maas należy się ogromny ukłon, bo to, jak to wszystko opisała.. szok! Sceny batalistyczne są niesamowite. Wiemy dokładnie, co się dzieje, co (przynajmniej tak mi się wydaje) jest dość trudne do zrobienia w chwili, kiedy bohaterów biorących udział w walce można liczyć w tysiącach. A jej się to udało. I to nawet nie chodzi o to, że ona dała radę. Ona naprawdę napisała to niesamowicie!


Bohaterowie? Ogromnie cieszy mnie, że w końcu mogłam poznać mieszkańców innych dworów. Do niektórych z nich od razu poczułam ogromną sympatię, inni trochę mnie irytowali, ale ta różnorodność uczuć też ma w sobie coś fajnego. A poza nimi są jeszcze ci wszyscy z Dworu Nocy! Znamy ich już z ACOMAFu, więc nikogo nie trzeba tu przedstawiać, ale tym razem naprawdę można się w nich do granic możliwości zakochać. I nie mam tu już na myśli tylko Rhysa i Feyry, ale całą ich rodzinę - Mor, Amren, Azriel i Kasjan zdobyli moje serce! Żeby rozwiać wątpliwości zaznaczę, że ja naprawdę uwielbiałam ich od samego początku, ale ta część pozwala poznać ich jeszcze lepiej, poznać trochę ich przeszłości i pokazać, że poza Rhysem, oni też nie mają w życiu nic, poza tą małą rodziną i są w stanie zrobić dla siebie nawzajem wszystko. Ta ich przyjaźń jest czymś naprawdę cudownym!

Po świetnej, serio świetnej drugiej części miałam nadzieję, że trzecia będzie równie dobra i że Maas utrzyma poziom. I wiecie co? ACOTAR był super. ACOMAF był świetny. A ACOWAR? No cóż, Dwór skrzydeł i zguby to totalne trzęsienie ziemi!
I tak sobie teraz myślę, że jeśli Dwory z części na część są coraz lepsze, to chyba boję się kolejnych tomów, bo mogę przy nich naprawdę umrzeć przez nadmiar emocji! Cała konkluzja jest więc taka, że kocham tę serię. Naprawdę, kocham Dwory!

Serie mają to do siebie, że czasem są za długie. Czyta się pierwszych kilka części z wypiekami na policzkach i czeka na kolejne, aż w końcu trafia się na tę, która jest po prostu gorsza. Zazwyczaj potem zaczyna się już lawina i każda kolejna wydaje się zła.

Tak się składa, że Czarownica to dziesiąta część Sagi o Fjällbace. I wiecie co? Jest super!

CZAROWNICA 

Camilla Läckberg

Wydawnictwo Czarna Owca

2017

5/5 ✰

Kiedy z gospodarstwa położonego niedaleko Fjällbaki znika czteroletnia Nea, wszyscy przypominają sobie o tym, co dokładnie w tym samym miejscu stało się trzydzieści lat wcześniej. Wtedy zaginęła Stella, której ciało znaleziono w leśnym jeziorku. Do morderstwa przyznały się dwie trzynastolatki - Helen i Marie, jednak jakiś czas później wycofały swoje zeznania. Mimo to sąd uznał je za winne, a w oczach mieszkańców miasteczka miały już na zawsze pozostać morderczyniami. Po tym wszystkim, Helen postanowiła zostać we Fjällbace, jednak Marie opuściła to miejsce - mogłoby się wydawać, że już na dobre. Jednak dziwny zbieg okoliczności sprawia, że w chwili zaginięcia Nei, Marie była w mieście. To z marszu nasuwa pewne rozwiązanie - Helen i Marie znów w jednym miejscu. I znów zaginęła czteroletnia dziewczynka.

Ja wiem, że Czarownica, jako dziesiąta część, trochę obrywa. Głównie za powtarzalny schemat i za podobną do wcześniejszych książek tematykę. Dla mnie to wygląda trochę inaczej. Bardzo lubię styl pisania Läckberg - te krótkie opisy wydarzeń, spojrzenie na to, co się dzieje ze strony każdego bohatera, dużo dialogów. No to jest to! A dodając do tego jeszcze fakt, że poprzednie części czytałam naprawdę dawno, to nic mi w Czarownicy nie przeszkadzało. Ta schematyczność też nie była zła. Wręcz przeciwnie - dla mnie to było coś, za czym tęskniłam.

Ta książka, tak samo jak poprzednie, opowiadające o wydarzeniach z Fjällbacki, miała w sobie dwa światy. Chociaż nie, ta część miała nawet trzy. Nie mam tu jednak na myśli jakiejś fantastyki, tylko wymiar czasowy. Ten główny to oczywiście współczesność, w której zaginęła Nea. Drugi - trzydzieści lat wstecz, kiedy zamordowano Stellę. I trzeci, najbardziej zaskakujący i daleki, to wydarzenia siedemnastowieczne. I przy tych ostatnich muszę przyznać, że na początku irytowało mnie strasznie, że to, co się tam działo, nie łączy się w żaden sposób ze sprawą Stelli czy Nei. Potem ta irytacja zmieniła się w ciekawość, a później się już trochę domyślałam tego, o co właściwie chodziło. Chociaż, koniec końców, i tak okazało się, że miałam rację tylko w połowie. W każdym razie - uwielbiam w tych książkach tę wielowymiarowość czasową.

Czarownica zyskała w moich oczach również tym, że poruszyła bardzo głośny współcześnie problem. Do ośrodka dla imigrantów, położonego w okolicy Fjällbaki, przybywają uchodźcy z Syrii i starają się odnaleźć w nowym miejscu, które ma stać się ich domem. I oczywiście nie wszystko jest tak kolorowe, jakby mogło się wydawać po książce. Tutaj widać rzeczywistość i prawdę. Niewiele osób ma ochotę tym ludziom pomóc. Większość z nich nawet nie stara się zrozumieć, dlaczego uciekli oni z kraju. Jednak to niezrozumienie nie jest w tym wszystkim najgorsze. Najgorsze są oskarżenia i próby samodzielnego wymierzania sprawiedliwości za rzeczy, o których nawet nie do końca wiadomo, czy faktycznie są winą Syryjczyków. Poza tym, znajdziemy tu również problem tolerancji dla osób homoseksualnych. Tego jest tu zdecydowanie mniej, ale w kontekście całej historii ma to niesamowite znaczenie. I to, podobnie jak sprawa uchodźców, również nie jest pokazane w różowych barwach.

Czymś, co w Czarownicy - i w sumie w innych książkach Läckberg też - jest ogromnym plusem, jest z pewnością jej wnikliwa analiza działań bohaterów. Nieważne, czy chodzi o niewinną rodzinę ofiary, czy o mordercę - zawsze poznamy ich myśli i motywacje, które kierują nimi przy poszczególnych działaniach. Mamy dokładny wgląd w zmiany, jakie ich dotykają, pod wpływem traumatycznych przeżyć. A poza całą tą otoczką strasznych wydarzeń, jest jeszcze normlane życie Patrika, Eriki, ich rodziny i znajomych. Ta obyczajowa strona dodaje temu wszystkiemu taki naprawdę realny wymiar i to jest super.

Czarownica zbiera różne, bardzo skrajne oceny. Dla mnie to najlepsza książka z całej serii. Trochę przez to, że bardzo wstrząsnęło mną to, co się tam stało, trochę przez poruszone w niej współczesne problemy i na pewno trochę przez to, że bardziej dorosłam do czytania takich książek. Poza tym, nie ma co ukrywać, że bardzo podoba mi się, że książki Läckberg to nie ten typ kryminałów, w których dzieją się takie rzeczy, że ciężko w nie uwierzyć. Tutaj wszystko jest realne i bardzo łatwo uwierzyć w to, co spotyka bohater

Lepiej ufać, czy lepiej być czujnym? Czy można mówić o prawdziwej przyjaźni, jeśli jakaś część ciebie wciąż spodziewa się zdrady?

MAŁE ŻYCIE 

A LITTLE LIFE

Hanya Yanagihara

Wydawnictwo W.A.B.
2016

4,5/5 ✰

Jude od zawsze jest samotny. Nie jest sam, ale jest samotny. Dopiero będąc na studiach poznaje Willema, Malcolma i JB, którym wierzy, że są jego przyjaciółmi. Cała czwórka wchodzi razem w dorosłe życie, wiedząc dobrze, że mogą na sobie polegać. Jude wie o nich wszystko, jednak oni nie wiedzą zupełnie nic o jego przeszłości, o której Jude nie mówi nikomu. Z tymi wspomnieniami musi być sam. Życie bywa jednak przewrotne i z biegiem lat Willem, Malcolm i JB zaczynają poznawać dzieciństwo Juda, odkrywając poszczególne strzępy jego historii.

Szczerze? Nie spodziewam się tego. Zaczynając czytać Małe życie wiedziałam o tej książce tylko tyle, ile napisane jest na okładce i damn, to, co jest tam napisane to jest tak okropne kłamstwo.. No w sumie nie tak do końca, bo fakt, to opowieść o aktorze Willemie, architekcie Malcolmie, artyście JB i skrytym prawniku, którym jest Jude, ale bądźmy szczerzy - to jest nic w porównaniu do tego, o czym tak naprawdę jest ta historia. A jak dla mnie jest to pełna dramatycznych przeżyć historia Jude'a. 

(...) po raz pierwszy pojął, że ludzie, którym nauczył się ufać, mogą go pewnego dnia zdradzić. Pojął też, jakkolwiek brzmi to rozczarowująco, że to nieuchronne, a życie będzie go pchać dalej naprzód, bo za każdego, kto sprawi mu zawód, ma przynajmniej jedną osobę, która go nigdy nie zawiedzie.

Nie da się ukryć, że Yanagihara ma specyficzny styl pisania i, jak można się spodziewać, ma przez to swoich zwolenników i przeciwników. W internecie natknęłam się na niejeden komentarz, że ktoś nie dał rady przeczytać nawet pierwszego rozdziału ze względu na to jak dziwnie ta książka jest napisana. Ja nie miałam z tym problemu. Chociaż czułam, że czyta mi się jakoś inaczej to zupełnie mi to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie - nie mogłam się od Małego życia oderwać. Oczywiście do czasu, bo mniej więcej po połowie, rzeczy, które były tam opisywane, czasem zmuszały mnie do odłożenia książki na chwilę, bo przytłaczała mnie ilość strasznych informacji, o których czytałam.

No właśnie, bo trzeba postawić sprawę jasno - ta książka jest w pewien sposób drastyczna. Chociaż autorka starała się oszczędzić brutalnych opisów to trochę się nie dało tego tak do końca wyeliminować. Poza tym, jeśli ktoś ma choć odrobinę wyobraźni, to nawet te opisy, które wymagają dopowiedzenia sobie czegoś samemu, jawią się w głowie jako naprawdę straszne obrazy. Natknęłam się gdzieś na opinię, że to nieprawdopodobne, by jedna osoba, w tym przypadku Jude, mierzyła się z tyloma złymi rzeczami i że ta ich ogromna ilość odbiera tej książce wiarygodność. Dla mnie to wygląda trochę inaczej. Bo okej, było tego dużo, ale żyjemy w takim świecie, że - chociaż trudno jest mi to sobie wyobrazić - wiem, że takie rzeczy się dzieją. To jest prawdziwe. Ludzie są zdolni do gorszych rzeczy niż te, które opisane są w Małym życiu, więc dlaczego niektórym ciężko uwierzyć w to, że to mogłoby być prawdziwe? Nie wiem, ale ja wierzę. Przeraża mnie to, ale wierzę.


Muszę przyznać, że bardzo podobało mi się to, jak Yanagihara przedstawiła psychikę dorosłej osoby, którą w dzieciństwie spotkało coś złego. Mam wrażenie, że autorka bardzo dokładnie się do tego przygotowała, bo to jak to wszystko było przedstawione - myśli bohatera, jego poczucie własnej wartości, które tak ciężko było mu odbudować - no to było coś! Chociaż jak tak teraz o tym myślę, to ta sprawa nie dotyczy tylko Jude'a, ale też wszystkich pozostałych bohaterów. Tak naprawdę każdego z nich poznajemy bardzo dogłębnie.

A poza tymi wszystkimi złymi rzeczami, które znajdujemy w tej książce to jest ona po prostu o życiu. Małe życie. Życie każdego z nas, przedstawione poprzez czwórkę bohaterów. Dorastanie, walka o marzenia, małe i ogromne problemy, przyjaźnie, miłości - jest tu wszystko. Tak jak w prawdziwym życiu.