Od czasu do czasu przypominamy sobie, że to, co jest naszą największą słabością, może czasem okazać się naszą największą siłą. I że właśnie osoba, po której by się tego najmniej spodziewać, może odmienić bieg historii.

DWÓR SKRZYDEŁ I ZGUBY

A COURT OF WINGS AND RUIN

Sarah J. Maas

Wydawnictwo Uroboros

2017

5/5 ✰

Po wydarzeniach w Hybernii, Feyra znów przebywa na Dworze Wiosny. Udając, że wciąż kocha Tamlina, stara się zdobyć informacje o jego działaniach oraz o jego pakcie z Hybernią. Stawką jej gry jest jej życie oraz to, czy jej dworowi - Dworowi Nocy - uda się wygrać czekającą ich wojnę.

Jestem przekonana, że znacie to uczucie, kiedy czytacie książkę, od której naprawdę ciężko jest się oderwać i chociaż z jednej strony chcecie już, teraz, natychmiast! wiedzieć, co się będzie działo dalej, to jednocześnie nie chcecie za szybko dobrnąć do ostatniej strony. No więc właśnie dokładnie coś takiego miałam, kiedy czytałam Dwój skrzydeł i zguby.
I to właśnie dlatego, musiałam sobie tę książkę dozować, bo po prostu... ja naprawdę nie chciałam jej kończyć.


O tym, co mnie ujęło w pierwszych dwóch tomach możecie przeczytać o tutaj, ale tamto to był tak naprawdę dopiero początek. O ile myślałam, że nic nie wzbudzi we mnie większych emocji, niż ACOMAF, o tyle ACOWAR pozbawił mnie wszelkich złudzeń. Powiedzieć, że ja całą tę historię przeżywałam to kłamstwo. Ja nią żyłam. Nie, wróć. Nadal nią żyję. Mimo, że odkładałam Kindla na bok, żeby zrobić cokolwiek innego, to i tak ciągle byłam w Prythianie. Jasne, zdarza mi, że przemknie mi przez głowę jakaś myśl o książce, kiedy akurat nie czytam, ale nieczęsto jest tak, że myślę o niej non stop. A o Dworze Nocy nie dało się pomyśleć tylko przelotnie, możecie mi wierzyć.


Akcja? Już od pierwszej strony, serio! Nie ma ani chwili, w której wieje nudą. A do tego trzeba jeszcze dodać nieprzewidywalność! No dobra, ja wiem, było kilka sytuacji, przy których domyślałam się, jak to wszystko się skończy, ale większość była totalnym zaskoczeniem! Te zwroty akcji dały tej książce tak dużo dobrego, że jestem w stanie przeżyć nawet tych kilka przykrych momentów, których się zupełnie nie spodziewałam. Niektóre doprowadzały mnie do migotania przedsionków, ale było warto to przeżyć.

W zasadzie od pierwszego tomu wiadomo, że zbliża się wojna, więc nie będzie żadnym spoilerem fakt, że w końcu dochodzi ona do skutku. I tutaj Maas należy się ogromny ukłon, bo to, jak to wszystko opisała.. szok! Sceny batalistyczne są niesamowite. Wiemy dokładnie, co się dzieje, co (przynajmniej tak mi się wydaje) jest dość trudne do zrobienia w chwili, kiedy bohaterów biorących udział w walce można liczyć w tysiącach. A jej się to udało. I to nawet nie chodzi o to, że ona dała radę. Ona naprawdę napisała to niesamowicie!


Bohaterowie? Ogromnie cieszy mnie, że w końcu mogłam poznać mieszkańców innych dworów. Do niektórych z nich od razu poczułam ogromną sympatię, inni trochę mnie irytowali, ale ta różnorodność uczuć też ma w sobie coś fajnego. A poza nimi są jeszcze ci wszyscy z Dworu Nocy! Znamy ich już z ACOMAFu, więc nikogo nie trzeba tu przedstawiać, ale tym razem naprawdę można się w nich do granic możliwości zakochać. I nie mam tu już na myśli tylko Rhysa i Feyry, ale całą ich rodzinę - Mor, Amren, Azriel i Kasjan zdobyli moje serce! Żeby rozwiać wątpliwości zaznaczę, że ja naprawdę uwielbiałam ich od samego początku, ale ta część pozwala poznać ich jeszcze lepiej, poznać trochę ich przeszłości i pokazać, że poza Rhysem, oni też nie mają w życiu nic, poza tą małą rodziną i są w stanie zrobić dla siebie nawzajem wszystko. Ta ich przyjaźń jest czymś naprawdę cudownym!

Po świetnej, serio świetnej drugiej części miałam nadzieję, że trzecia będzie równie dobra i że Maas utrzyma poziom. I wiecie co? ACOTAR był super. ACOMAF był świetny. A ACOWAR? No cóż, Dwór skrzydeł i zguby to totalne trzęsienie ziemi!
I tak sobie teraz myślę, że jeśli Dwory z części na część są coraz lepsze, to chyba boję się kolejnych tomów, bo mogę przy nich naprawdę umrzeć przez nadmiar emocji! Cała konkluzja jest więc taka, że kocham tę serię. Naprawdę, kocham Dwory!

Moja przygoda z książkami zaczęła się od fantastyki. Harry Potter do dziś ma u mnie jedno z pierwszych miejsc na książkowej liście - i przez fakt, że to świetna seria i przez sentyment. Już samo to powinno być dla mnie wystarczającym bodźcem do tego, żeby czytać tego rodzaju książki, ale jestem uparta i w jakimś momencie stwierdziłam, że to nie moja bajka. 

Przez dobrych jedenaście lat omijałam książki tego gatunku na tyle umiejętnie, że moje spotkania z nimi były sporadyczne. Tylko że wiecie co? Chociaż mogłabym policzyć na palcach jednej ręki książki, które przez ten czas przeczytałam, to wszystkie mi się podobały, a i tak starałam się omijać ten gatunek. I powiem tylko jedno: ewidentnie byłam głupia! 

Wydaje mi się jednak, że nic nie dzieje się bez powodu. Musiałam na nowo się w fantastyce zakochać. Wystarczyło tylko poczekać na odpowiednią książkę. Czekałam, czekałam i w końcu... trafiłam na serię Dwory Sarah J. Maas. 

I przepadłam. 

DWÓR CIERNI I RÓŻ

A COURT OF THORNS AND ROSES

Sarah J. Maas

Wydawnictwo Uroboros

2016

4,5/5 ✰

Porównanie, które jako pierwsze przychodzi na myśl to Piękna i Bestia. Właśnie taka jest ta książka.

Feyra ma dziewiętnaście lat i już od kilku lat musi polować, by cała jej rodzina mogła żyć. Kiedy w jedną z zim grozi im śmierć głodowa, Feyra jest w stanie zrobić wszystko, by do tego nie doszło. Posuwa się nawet do zabicia wilka, który niedługo później okazuje się być fae - jedną z czarodziejskich istot, które zamieszkują Prythian. Właśnie z tego miejsca, oddzielonego od krainy ludzi murem, przybywa do jej chaty bestia - Tamlin, wysokiego rodu fae, przyjaciel wilka, którego Feyra pozbawiła życia. Dziewczyna musi podjąć decyzję: albo zginie z rąk Tamlina, w imię zasady życie za życie, albo spędzi z nim resztę życia na jego dworze w Prythianie. Oczywiście bardzo łatwo wpaść na to, że wybierze drugą opcję, bo uśmiercenie głównej bohaterki na samym początku książki to dość marny zabieg literacki. Przynajmniej tak mi się wydaje. A dalej? Dalej można się wszystkiego domyślić, w końcu to Piękna i Bestia. 

Jeszcze zanim dostałam tę książkę w swoje ręce zostałam ostrzeżona, że początek pierwszej części jest raczej nudny. Nie chcę wyjść na jakąś marudę, albo znawcę fantastyki, ale odniosłam takie samo wrażenie, jak inni. Z tym że uważam, że nie ma się co czepiać. Styl pisania autorki jest bardzo przystępny, a ten nudny początek to po prostu wprowadzenie do tego świata, w którym dzieje się cała historia. Poza tym wszystkie te wątki poruszane na początku książki nie znajdują się tam bez powodu i wszystko, czego się tam dowiadujemy, ma swoje znaczenie w dalszej części historii. A wierzcie - im dalej, tym lepiej!

Kiedy Feyra trafia do Prythianu ciągle poznaje nowy porządek, który od tej chwili będzie obowiązywał w jej świecie. Poznaje również Tamlina, do którego z dnia na dzień zdaje się przywiązywać coraz bardziej, mimo tego, że nigdy wcześniej nie uważała, że kiedykolwiek będzie w stanie żywić pozytywne uczucia do fae. To wywraca jej świat do góry nogami i wręcz naraża jej życie. Feyra przekonuje się, że czasem trzeba zrobić dużo więcej, niż polować, by przeżyć. Chociaż nad jej nowym światem zawisło widmo wojny to wbrew wszystkiemu ratuje ją nadzieja i miłość. I mimo, że takie zakończenia przypisywane są bajkom, a to zdecydowanie bajką nie jest, to wszystko kończy się dobrze.

DWÓR MGIEŁ I FURII

A COURT OF MIST AND FURY

Sarah J. Maas

Wydawnictwo Uroboros

2017

5/5 ✰

Mogłoby się wydawać, że ACOTAR miał szczęśliwe zakończenie - więc po co ACOMAF? 

Feyra jest na dworze Tamlina traktowana jak prawdziwa księżniczka. Nie musi robić zupełnie nic poza planowaniem wesela, które zbliża się wielkimi krokami. Wszystkimi innymi sprawami zajmuje się Tamlin, nie mówiąc o nich Feyrze ani słowa. Jednak Feyra nigdy nie pragnęła być księżniczką. Szokującym faktem jest to, że w tym niebyciu księżniczką pomaga jej Rhysand - największy wróg Tamlina, który pojawia się na Dworze Wiosny, by odebrać swój dług. 

Prawda jest taka, że jeśli podobał się Wam pierwszy tom, to drugi sprawi, że się zakochacie! I wcale, naprawdę ani trochę nie przesadzam. I to zakochacie się nie tylko w tej historii, ale też w Rhysie. Uwierzcie, że ledwo powstrzymuję się od napisania tu teraz całej listy rzeczy, za które ja go kocham, ale spokojnie - nie będzie spoilerów! W każdym razie Rhys to... Rhys. I to mówi samo za siebie. 

Jednak poza nim, w ACOMAF pojawiają się nowi bohaterowie, których nie sposób nie lubić już od pierwszej chwili. W sumie wszystko w tej książce aż prosi się, żeby przeczytać ją jednym tchem. Nie wyobrażacie sobie jak bardzo pękało mi serce, kiedy chciałam czytać, ale nie miałam czasu. Od tej książki naprawdę nie sposób się oderwać! No chyba że siłą.

Na bohaterów czekają trudne decyzje dotyczące nie tylko ich życia, ale życia wszystkich mieszkańców zarówno Prythianu, jak i ludzkich ziem. Nadciąga nieunikniona wojna, które może być tragiczna w swoich skutkach. Feyra, Rhys i dworzanie Dworu Nocy muszą znaleźć sposób, by ochronić całą swoją krainę. 

Te dylematy, przed którymi stają są chwilami tak realne, że można zapomnieć, że czyta się o całkowicie zmyślonej krainie. 

Tego, co Sarah J. Maas zrobiła z moim życiem, pisząc tę serię, prawdopodobnie nie da się opisać słowami. Zabija mnie, że kilka miesięcy muszę czekać na trzecią część.
Kocham całą tę historię chyba równie mocno jak kocham Rhysa. No dobra, przesadzam. Rhysa kocham bardziej, to w końcu mój nowy książkowy mąż! 

Dwory to fantastyczna seria - w obu znaczeniach tego słowa!

- Za tych, którzy spoglądają w gwiazdy i marzą, Rhys.

(...)

- Za gwiazdy, które słuchają. I marzenia, które się spełniają.