- Każde uratowane życie jest powodem do dumy. - Dusia ośmieliła się odezwać.

- Każde utracone życie jest powodem do wstydu - zripostował.

PRAWDY I TAJEMNICE

Sylwia Trojanowska

Wydawnictwo Czwarta Strona

27/02/2019

5/5 ✰

Magda wysłuchała już wielu opowieści z przeszłości jej dziadka, jednak nadal nie zna całej prawdy. Najtrudniej mówić o tym, co najstraszniejsze i najbardziej przerażające, ale Ludwik w końcu znajduje w sobie siłę, by podzielić się tym z wnuczką. To wszystko jest dla Magdy bardzo trudne, jednak też w pewien sposób oczyszczające - w końcu wielka dziura, którą ma w sercu, powoli maleje. Poznając historię swojej rodziny, poznaje też siebie i swoją tożsamość. 

Przeczytałam Sekrety i kłamstwa w jedną noc i już wtedy wiedziałam, że druga część tej historii mnie nie zawiedzie. Byłam o tym przekonana. Kilka długich miesięcy czekałam na Prawdy i tajemnice, ciągle gdzieś z tyłu głowy mając tę cudowną historię Ludwika i Magdy. A kiedy już ją przeczytałam poczułam dokładnie to samo, co po przeczytaniu pierwszego tomu - że pochłonęłam tę książkę za szybko (znów) i że czeka mnie kolejnych kilka miesięcy męki czekania na kontynuację (znów). Ale jedno jest pewne - warto było czekać! I już teraz wiem, że warto czekać po raz kolejny.

Ta część dużo bardziej skupia się na historiach opowiadanych Magdzie przez dziadka. Ludwik sięga pamięcią wstecz, do najmroczniejszych dni swojego życia, a czytelnik, razem z jego wnuczką, ma szansę dowiedzieć się, jak narodziło się zło. Ujmujące w tym wszystkim jest też przedstawienie Szczecina, tak obrazowe i dokładne. Czytając to ma się taką świadomość, że historia Starkowskich może być fikcją, ale to miasto, ta wojna - to było naprawdę. Myślę, że spodoba się to nie tylko miłośnikom wątków wojennych.

Poza tym, te historie różnią się od tych, które słyszeliśmy od Ludwika w pierwszej części. Te z Prawd i tajemnic zawierają w sobie dużo więcej bólu, ciemności i zła. Niektóre z nich są naprawdę przerażające i zapadają w pamięć. I tylko jedno przychodzi mi w związku z tym na myśl: słowo prawda w tytule tej książki jest kluczem do jej zrozumienia. To wszystko to tylko z pozoru fikcja literacka, takie rzeczy się działy. Kiedyś, dawno temu. W czasach, do których my dzisiaj nie jesteśmy w stanie sięgnąć pamięcią, a jednak o nich pamiętamy.

Opowieści Ludwika to jedno, ale wiecie, ja zakochałam się w pierwszej części, dlatego że te straszne historie przeplatały się z codziennym życiem Magdy. Oczywiście, tu nie było inaczej. Z zapartym tchem śledziłam to, co działo się z Jakubem, szczególnie po tym, co stało się na samym końcu pierwszego tomu - jeśli to czytaliście, wiecie co mam na myśli.
A tak przy okazji to właśnie zdałam sobie sprawę, że Sylwia Trojanowska jest mistrzynią w wywoływaniu u czytelnika migotania przedsionków i to na sam koniec książki! Jeśli myśleliście, że Sekrety i kłamstwa skończyły się niesamowicie zagadkowo, to mogę powiedzieć tylko jedno - czytając Prawdy i tajemnice przeżyjecie to jeszcze raz.

Cóż więcej mogłabym dodać? Nie wiem. I to nie dlatego, że nic nie przychodzi mi do głowy - wręcz przeciwnie. Bez przerwy zastanawiam się, co będzie dalej, co może się stać. Jakie będzie zakończenie historii, w której główną rolę odgrywają więzy łączące dziadka i wnuczkę? Co wydarzy się między Magdą i Jakubem? Czy Ludwika i Ewę połączy coś więcej niż przyjaźń? Ja się nie mogę tego doczekać, naprawdę!
Prawdy i tajemnice to cudowna książka. Naprawdę, ona jest po prostu piękna.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

OXEN

ZANIM ZAWISŁY PSY 4/5 ✰

MROCZNI LUDZIE 4,5/5 ✰

Jens Henrik Jensen

Wydawnictwo Editio

14/03/2018

30/01/2019

Niels Oxen to były żołnierz duńskich sił specjalnych. Na swoim koncie ma kilka odznaczeń za odwagę. Niestety, po skończeniu swojej wojskowej kariery jego życie staje się koszmarem - zmaga się z zespołem stresu pourazowego. Jego przyjacielem jest pies, Mr. White, który jako jedyny zdaje się go rozumieć. Chcąc uwolnić się od dręczących go demonów, Oxen zaszywaj się w głębi lasów północnej Jutlandii.

Nie mija wiele czasu, zanim okazuje się, że nie mógł trafić w gorsze miejsce. Kiedy w zamku, położonym niedaleko obozowiska Oxena, ginie wpływowy polityk, to właśnie on staje się głównym podejrzanym. Wbrew sobie zostaje wciągnięty w śledztwo. Razem z Margrethe Franck, z którą przyszło mu pracować, odkrywają, że zabójstw było więcej, a morderca zapowiadał to, co się stanie w makabryczny sposób.

Nie będziemy się oszukiwać - kiedy zaczęłam czytać Zanim zawisły psy, myślałam, że umrę. Początek tej książki niesamowicie mnie nudził, bo każdy kolejny rozdział był taki od czapy i kompletnie nie wiedziałam, o co chodzi. I nagle nastąpił zwrot o sto osiemdziesiąt stopni i nie mogłam się od tej historii oderwać. Ale serio - no nie mogłam! Z Mrocznymi ludźmi miałam podobnie, bo te pierwsze rozdziały znów były takie o wszystkim i niczym, ale z tym było już jednak inaczej, bo coś tam o tym wszystkim wiedziałam z pierwszej części.

Wydaje mi się, że to nie jest taki zwyczajny kryminał. To znaczy wiecie, dla mnie kryminał to fabuła w stylu, tak mniej więcej, trup i śledztwo, by dowiedzieć się, kto zabił. Tutaj ofiar jest mnóstwo, a rozwiązanie zagadki, kto stoi za tymi wszystkimi morderstwami jest walką, w trakcie której można stracić życie. Sama wiedza (choćby nawet znikoma) o tym, co dzieje się w kraju, stwarza ryzyko śmierci. Pewni ludzie, należący do politycznej elity, nie mogą pozwolić, by ich wspólne sprawy ujrzały światło dzienne.

Teorie spiskowe są dokładnie tym, na czym opiera się cała historia Oxena. Oczywiście wszystko to ma swoje podłoże w polityce. I tutaj duży szok - podobało mi się! A dlaczego to szok? Bo, przyznaję się, politykę ogarniam raczej średnio, a jeśli chodzi o politykę innych krajów, w tym przypadku Danii, to już w ogóle wiem tyle, co nic. Dlatego kiedy okazało się, że zarówno Zanim zawisły psy, jak i Mroczni ludzie to sprawa czysto polityczna, byłam przerażona, że nie zrozumiem, o co w ogóle tam chodzi.. a jednak zrozumiałam! Jensen postarał się, by wszystko było na tyle jasne, żeby każdy czytelnik był w stanie to ogarnąć.

Jest jeszcze jedna rzecz, która mnie niesamowicie ujęła. Ta sprawa, wokół której toczy się wszystko, jest wielka. Zamieszanych jest w nią mnóstwo osób, w dodatku policja nie wie kto dokładnie, więc jeszcze trudniejsze staje się rozpracowanie tej grupy. I właśnie w sam środek tego spisku wchodzi Oxen i Franck. On, zmagający się jednocześnie z własnymi koszmarami, jakie funduje mu zespół stresu pourazowego i ona, będąca prawą ręką szefa Policyjnej Służby Wywiadowczej, próbująca zdobyć zaufanie byłego komandosa. Duet, który składa się nie z ognia i wody, ale z ognia i.. ognia! Wciąż sypią się iskry.

Teraz tylko czekam na kolejną część - Zamrożone płomienie. I nie wiem, jak ja to czekanie przeżyję, bo Mroczni ludzie skończyli się tak, że.. no brak mi słów! Z pierwszą częścią miałam dokładnie tak samo, ale pod ręką od razu była druga. Teraz niestety tak nie jest. Ale wiecie co? Zdecydowanie warto czekać! Dawno nie czytałam żadnej książki z taki przejęciem i chęcią rozwiązania ogromnej zagadki. 

Za egzemplarze dziękuję Wydawnictwu Editio.

- Miłość jest najważniejsza - powiedziała z mocą. - Wierzyłam w życiu w wiele spraw. W walkę, wolność, słuszność swoich wyborów. I równie często wątpiłam. Nigdy jednak nie przestałam wierzyć w miłość. Dlatego przetrwałam.

ANIOŁ NA ŚNIEGU

Joanna Szarańska

Wydawnictwo Czwarta Strona

31/10/2018

5/5 ✰

To już drugie święta mieszkańców bloku przy ulicy Weissa. Wiele zmieniło się przez ten rok, jednak pewne rzeczy nadal pozostały takie same. Zuzanna znów popada w wir przedświątecznych porządków. Monika stara się dość do porozumienia z teściową. Anna po raz kolejny musi znosić wybryki Waldemara. A świat Marzeny znów prawie legł w gruzach.
Jednak mimo swoich obowiązków i problemów, przyjaciółki starają się, by Wigilia pod jodełką wypadła dużo lepiej niż ta zeszłoroczna.

W zeszłym roku jakoś tak wyszło, że w moje ręce nie trafiły Cztery płatki śniegu. Nadrobiłam to jednak w tym i powiem wam, że mega się cieszę, że przeczytałam to dopiero teraz, bo przynajmniej nie musiałam czekać całego roku na kontynuację. Prawda jest taka, że ta książka podobała mi się tak bardzo, że aż sama byłam zdzwiona. Na początku miałam małe obawy, bo do stylu pisania autorki musiałam się przyzwyczaić, a i sama historia wydawała mi się trochę infantylna, ale.. myliłam się. I to bardzo!

Cztery płatki śniegu to urocza i zabawna historia z niesamowitym świątecznym klimatem. Zupełnie tak samo jak Anioł na śniegu. Ja nawet nie umiałabym wybrać lepszej! Obie są tak samo śliczne. I ja wcale nie mówię tu o okładkach, chociaż te również zasługują na pochwałę. Ciepło, bijące z tej historii jest nie do opisania. I może to dlatego tak trudno jest mi zebrać myśli, żeby napisać o tej książce coś konkretnego i żeby ująć to w jakiś logiczny sposób. No ale spróbuję.

Muszę przyznać, że bardzo polubiłam bohaterów. Nawet te osoby, których raczej nie można zaliczyć do najlepszych ludzi, zyskali moją sympatię za takie drobne rzeczy - przebłyski człowieczeństwa. To mi niesamowicie współgrało ze świętami, bo czy nie właśnie w tym okresie każdy patrzy na świat trochę inaczej? Wydaje mi się, że tak jest (no a przynajmniej ja tak mam), więc bardzo mi to odpowiadało. W końcu właśnie takie zachowania (i świąteczne przygotowania Zuzy!) tworzyły w tej książce świąteczny klimat.

Obie te książki były osadzone w takim typowo codziennym życiu, dlatego nie zabrakło w nich zwyczajnych rozmów, śmiechów, ale i złości. To taki zwyczajny świat, w którym możemy spotkać się z każdym rodzajem uczuć, a nie taki cukierkowy obraz, gdzie wszystko zawsze jest cudowne. A jeśli jesteśmy już przy tym, co nie jest cukierkowe to muszę wspomnieć o zakończeniach. W obu przypadkach były wzruszające i chwytające za serce. Stanowiły też kontrast dla takich zwyczajnych dni w naszym życiu, bo pokazywały, że świat może się zawalić w zasadzie w mgnieniu oka. Z drugiej strony, uświadamiały, że z każdej tragedii można wyjść cało, mimo pęknięć na sercu i cieszyć się życiem, chociaż może już nie w taki sposób jak kiedyś.

Uwielbiam te historie. Cztery płatki śniegu i Anioł na śniegu to naprawdę urocze książki, których akcja wciąga tak, że czyta się je jednym tchem. Nie zakłamują rzeczywistości, ale pokazują ją taką, jaka ona jest - czasem kolorowa, a czasem zupełnie szara.
Wydaje mi się, że w tej historii można odnaleźć siebie i zdać sobie sprawę z tego, co w życiu jest najważniejsze. Nie tylko dla nas, ale też dla tych, którzy są nam najbliżsi. I przede wszystkim - nie tylko w święta, ale każdego dnia.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

W OBIEKTYWIE WSPOMNIEŃ

Karolina Wilczyńska

Wydawnictwo Czwarta Strona

14/11/2018

3,5/5 ✰

Hubert jest fotografem. W swojej pracy najbardziej lubi prawdziwe wyzwania, więc kiedy wójt prosi go o wykonanie zdjęć do albumu, który miałby ukazać niesamowity klimat Jagodna, Hubert wpada na zupełnie inny pomysł. Robiąc zdjęcia w dworku, dociera do niego, jak niesamowite byłoby pokazanie wszystkim nie tylko ładnych miejsc, ale również ludzi, dzięki którym te miejsca w ogóle istnieją. Ten plan bardzo podoba się Tamarze, która chce pokazać też przeszłość mieszkańców Jagodna - proponuje znalezienie starych, rodzinnych zdjęć, które mogłoby ukazać starsze pokolenia. Nagle okazuje się, że jedna, przypadkiem znaleziona fotografia, może zmienić całe życie. 

Okej, W obiektywie wspomnień to ósma część Stacji Jagodno. Muszę przyznać, że to całkiem sporo. Już czytając siódmą część, zastanawiałam się, jak to jest możliwe, że to nadal jest takie dobre i ciekawe. Nadal tak samo wciągające jak pierwsza część. No niestety - to skończyło się razem z siódmą częścią. I to nie jest tak, że ta książka była zła czy coś, bo wcale tak nie było. Po prostu, w moim odczuciu, była niezaprzeczalnie trochę gorsza od reszty. Jest mi trudno powiedzieć dlaczego, ale właśnie tak czuję.

Dobrze, muszę się jednak z tego jakoś wytłumaczyć, żeby nie wyszło, że ja tej książki nie polecam. Polecam, serio. Ona nie jest zła. Styl pisania Karoliny Wilczyńskiej nadal jest tak samo lekki, przez co książkę czyta się szybko i łatwo. Spotykamy znów bohaterów, do których zdążyliśmy się już przywiązać. Jedną z wielkich zalet tej części jest to, że w końcu wyszło na jaw, o co tak właściwie chodziło z Leą! Jeśli czytaliście moją recenzję Uczuć zaklętych w kamieniu to wiecie, jak bardzo mnie ten wątek nurtował.

Więc co było nie tak? Mi się wydaje, że to nawet nie chodzi o to, że coś w tej książce było złe, ale.. dla mnie to za dużo. Tak po prostu. Mimo tego, że w tej historii jest dużo nowych rzeczy, poznajemy kolejne losy wszystkich mieszkańców Jagodna, to jednak po jakimś czasie wszystko się odrobinę nudzi. I mi się to chyba właśnie trochę znudziło.

Jednak mimo tej, no nazwijmy to tak, nudy, warto jest tę książkę przeczytać. Wnosi nowe rzeczy do tej całej historii. Poznajemy nowych bohaterów, którzy nieźle namieszają! A ci, których znamy już z poprzednich części, przeżywają kolejne zwykłe i niezwykłe dni. Prawda jest taka, że może nie jestem tą książką zachwycona tak, jak wcześniejszymi, ale nie wyobrażam sobie tej serii bez niej, bo jednak bardzo dużo się tu zdarzyło. Więc, reasumując, jest trochę nudno, ale dla fanów Jagodna to nie powinien być problem!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

Przeszłość wpływa na teraźniejszość. Ale jej nie tworzy. Tworzysz ją ty. Tylko ty. Swoim zachowaniem, słowami i myślami. 

SEKRETY I KŁAMSTWA

Sylwia Trojanowska

Wydawnictwo Czwarta Strona

22/08/2018

5/5 ✰

UCZUCIA ZAKLĘTE W KAMIENIU

Karolina Wilczyńska

Wydawnictwo Czwarta Strona

20/06/2018

4,5/5 ✰

Od czasu do czasu przypominamy sobie, że to, co jest naszą największą słabością, może czasem okazać się naszą największą siłą. I że właśnie osoba, po której by się tego najmniej spodziewać, może odmienić bieg historii.

DWÓR SKRZYDEŁ I ZGUBY

A COURT OF WINGS AND RUIN

Sarah J. Maas

Wydawnictwo Uroboros

2017

5/5 ✰

Po wydarzeniach w Hybernii, Feyra znów przebywa na Dworze Wiosny. Udając, że wciąż kocha Tamlina, stara się zdobyć informacje o jego działaniach oraz o jego pakcie z Hybernią. Stawką jej gry jest jej życie oraz to, czy jej dworowi - Dworowi Nocy - uda się wygrać czekającą ich wojnę.

Jestem przekonana, że znacie to uczucie, kiedy czytacie książkę, od której naprawdę ciężko jest się oderwać i chociaż z jednej strony chcecie już, teraz, natychmiast! wiedzieć, co się będzie działo dalej, to jednocześnie nie chcecie za szybko dobrnąć do ostatniej strony. No więc właśnie dokładnie coś takiego miałam, kiedy czytałam Dwój skrzydeł i zguby.
I to właśnie dlatego, musiałam sobie tę książkę dozować, bo po prostu... ja naprawdę nie chciałam jej kończyć.


O tym, co mnie ujęło w pierwszych dwóch tomach możecie przeczytać o tutaj, ale tamto to był tak naprawdę dopiero początek. O ile myślałam, że nic nie wzbudzi we mnie większych emocji, niż ACOMAF, o tyle ACOWAR pozbawił mnie wszelkich złudzeń. Powiedzieć, że ja całą tę historię przeżywałam to kłamstwo. Ja nią żyłam. Nie, wróć. Nadal nią żyję. Mimo, że odkładałam Kindla na bok, żeby zrobić cokolwiek innego, to i tak ciągle byłam w Prythianie. Jasne, zdarza mi, że przemknie mi przez głowę jakaś myśl o książce, kiedy akurat nie czytam, ale nieczęsto jest tak, że myślę o niej non stop. A o Dworze Nocy nie dało się pomyśleć tylko przelotnie, możecie mi wierzyć.


Akcja? Już od pierwszej strony, serio! Nie ma ani chwili, w której wieje nudą. A do tego trzeba jeszcze dodać nieprzewidywalność! No dobra, ja wiem, było kilka sytuacji, przy których domyślałam się, jak to wszystko się skończy, ale większość była totalnym zaskoczeniem! Te zwroty akcji dały tej książce tak dużo dobrego, że jestem w stanie przeżyć nawet tych kilka przykrych momentów, których się zupełnie nie spodziewałam. Niektóre doprowadzały mnie do migotania przedsionków, ale było warto to przeżyć.

W zasadzie od pierwszego tomu wiadomo, że zbliża się wojna, więc nie będzie żadnym spoilerem fakt, że w końcu dochodzi ona do skutku. I tutaj Maas należy się ogromny ukłon, bo to, jak to wszystko opisała.. szok! Sceny batalistyczne są niesamowite. Wiemy dokładnie, co się dzieje, co (przynajmniej tak mi się wydaje) jest dość trudne do zrobienia w chwili, kiedy bohaterów biorących udział w walce można liczyć w tysiącach. A jej się to udało. I to nawet nie chodzi o to, że ona dała radę. Ona naprawdę napisała to niesamowicie!


Bohaterowie? Ogromnie cieszy mnie, że w końcu mogłam poznać mieszkańców innych dworów. Do niektórych z nich od razu poczułam ogromną sympatię, inni trochę mnie irytowali, ale ta różnorodność uczuć też ma w sobie coś fajnego. A poza nimi są jeszcze ci wszyscy z Dworu Nocy! Znamy ich już z ACOMAFu, więc nikogo nie trzeba tu przedstawiać, ale tym razem naprawdę można się w nich do granic możliwości zakochać. I nie mam tu już na myśli tylko Rhysa i Feyry, ale całą ich rodzinę - Mor, Amren, Azriel i Kasjan zdobyli moje serce! Żeby rozwiać wątpliwości zaznaczę, że ja naprawdę uwielbiałam ich od samego początku, ale ta część pozwala poznać ich jeszcze lepiej, poznać trochę ich przeszłości i pokazać, że poza Rhysem, oni też nie mają w życiu nic, poza tą małą rodziną i są w stanie zrobić dla siebie nawzajem wszystko. Ta ich przyjaźń jest czymś naprawdę cudownym!

Po świetnej, serio świetnej drugiej części miałam nadzieję, że trzecia będzie równie dobra i że Maas utrzyma poziom. I wiecie co? ACOTAR był super. ACOMAF był świetny. A ACOWAR? No cóż, Dwór skrzydeł i zguby to totalne trzęsienie ziemi!
I tak sobie teraz myślę, że jeśli Dwory z części na część są coraz lepsze, to chyba boję się kolejnych tomów, bo mogę przy nich naprawdę umrzeć przez nadmiar emocji! Cała konkluzja jest więc taka, że kocham tę serię. Naprawdę, kocham Dwory!

Serie mają to do siebie, że czasem są za długie. Czyta się pierwszych kilka części z wypiekami na policzkach i czeka na kolejne, aż w końcu trafia się na tę, która jest po prostu gorsza. Zazwyczaj potem zaczyna się już lawina i każda kolejna wydaje się zła.

Tak się składa, że Czarownica to dziesiąta część Sagi o Fjällbace. I wiecie co? Jest super!

CZAROWNICA 

Camilla Läckberg

Wydawnictwo Czarna Owca

2017

5/5 ✰

Kiedy z gospodarstwa położonego niedaleko Fjällbaki znika czteroletnia Nea, wszyscy przypominają sobie o tym, co dokładnie w tym samym miejscu stało się trzydzieści lat wcześniej. Wtedy zaginęła Stella, której ciało znaleziono w leśnym jeziorku. Do morderstwa przyznały się dwie trzynastolatki - Helen i Marie, jednak jakiś czas później wycofały swoje zeznania. Mimo to sąd uznał je za winne, a w oczach mieszkańców miasteczka miały już na zawsze pozostać morderczyniami. Po tym wszystkim, Helen postanowiła zostać we Fjällbace, jednak Marie opuściła to miejsce - mogłoby się wydawać, że już na dobre. Jednak dziwny zbieg okoliczności sprawia, że w chwili zaginięcia Nei, Marie była w mieście. To z marszu nasuwa pewne rozwiązanie - Helen i Marie znów w jednym miejscu. I znów zaginęła czteroletnia dziewczynka.

Ja wiem, że Czarownica, jako dziesiąta część, trochę obrywa. Głównie za powtarzalny schemat i za podobną do wcześniejszych książek tematykę. Dla mnie to wygląda trochę inaczej. Bardzo lubię styl pisania Läckberg - te krótkie opisy wydarzeń, spojrzenie na to, co się dzieje ze strony każdego bohatera, dużo dialogów. No to jest to! A dodając do tego jeszcze fakt, że poprzednie części czytałam naprawdę dawno, to nic mi w Czarownicy nie przeszkadzało. Ta schematyczność też nie była zła. Wręcz przeciwnie - dla mnie to było coś, za czym tęskniłam.

Ta książka, tak samo jak poprzednie, opowiadające o wydarzeniach z Fjällbacki, miała w sobie dwa światy. Chociaż nie, ta część miała nawet trzy. Nie mam tu jednak na myśli jakiejś fantastyki, tylko wymiar czasowy. Ten główny to oczywiście współczesność, w której zaginęła Nea. Drugi - trzydzieści lat wstecz, kiedy zamordowano Stellę. I trzeci, najbardziej zaskakujący i daleki, to wydarzenia siedemnastowieczne. I przy tych ostatnich muszę przyznać, że na początku irytowało mnie strasznie, że to, co się tam działo, nie łączy się w żaden sposób ze sprawą Stelli czy Nei. Potem ta irytacja zmieniła się w ciekawość, a później się już trochę domyślałam tego, o co właściwie chodziło. Chociaż, koniec końców, i tak okazało się, że miałam rację tylko w połowie. W każdym razie - uwielbiam w tych książkach tę wielowymiarowość czasową.

Czarownica zyskała w moich oczach również tym, że poruszyła bardzo głośny współcześnie problem. Do ośrodka dla imigrantów, położonego w okolicy Fjällbaki, przybywają uchodźcy z Syrii i starają się odnaleźć w nowym miejscu, które ma stać się ich domem. I oczywiście nie wszystko jest tak kolorowe, jakby mogło się wydawać po książce. Tutaj widać rzeczywistość i prawdę. Niewiele osób ma ochotę tym ludziom pomóc. Większość z nich nawet nie stara się zrozumieć, dlaczego uciekli oni z kraju. Jednak to niezrozumienie nie jest w tym wszystkim najgorsze. Najgorsze są oskarżenia i próby samodzielnego wymierzania sprawiedliwości za rzeczy, o których nawet nie do końca wiadomo, czy faktycznie są winą Syryjczyków. Poza tym, znajdziemy tu również problem tolerancji dla osób homoseksualnych. Tego jest tu zdecydowanie mniej, ale w kontekście całej historii ma to niesamowite znaczenie. I to, podobnie jak sprawa uchodźców, również nie jest pokazane w różowych barwach.

Czymś, co w Czarownicy - i w sumie w innych książkach Läckberg też - jest ogromnym plusem, jest z pewnością jej wnikliwa analiza działań bohaterów. Nieważne, czy chodzi o niewinną rodzinę ofiary, czy o mordercę - zawsze poznamy ich myśli i motywacje, które kierują nimi przy poszczególnych działaniach. Mamy dokładny wgląd w zmiany, jakie ich dotykają, pod wpływem traumatycznych przeżyć. A poza całą tą otoczką strasznych wydarzeń, jest jeszcze normlane życie Patrika, Eriki, ich rodziny i znajomych. Ta obyczajowa strona dodaje temu wszystkiemu taki naprawdę realny wymiar i to jest super.

Czarownica zbiera różne, bardzo skrajne oceny. Dla mnie to najlepsza książka z całej serii. Trochę przez to, że bardzo wstrząsnęło mną to, co się tam stało, trochę przez poruszone w niej współczesne problemy i na pewno trochę przez to, że bardziej dorosłam do czytania takich książek. Poza tym, nie ma co ukrywać, że bardzo podoba mi się, że książki Läckberg to nie ten typ kryminałów, w których dzieją się takie rzeczy, że ciężko w nie uwierzyć. Tutaj wszystko jest realne i bardzo łatwo uwierzyć w to, co spotyka bohater

DOM PEŁEN SŁOŃCA

Karolina Wilczyńska

Wydawnictwo Czwarta Strona

2017

4/5 ✰

Sylwia i jej partner nie umieją sobie poradzić z tym, że ich związek przechodzi kryzys, a zadania wcale nie ułatwiają im ich rodziny. Kiedy Sylwia trafia do Jagodna odnajduje w nim trochę spokoju, który pozwala jej spojrzeć na swój związek obiektywnie. Cała reszta mieszkańców Jagodna zmaga się w tym czasie ze swoimi, większymi lub mniejszymi, problemami. Pomagają sobie nawzajem i starają się, by ich życie było coraz lepsze, nie zapominając też o tym, by dodać otuchy Sylwii.

Nadal nie wiem jak to możliwe - mimo faktu, że to szósta część serii (o której pisałam już tutaj), ja nadal nie jestem znudzona. Wręcz przeciwnie, kiedy tylko skończyłam czytać Dom pełen słońca, zaczęłam tęsknić za bohaterami. Nie wspominając już o tym, że ta część została, tak jak poprzednie, urwana w środku akcji, co jest dość problematyczne, bo z jednej strony jest takie super, będzie następna część!, a z drugiej jest co takiego?! przecież ja muszę już teraz wiedzieć co się tam stało.

Karolina Wilczyńska i tym razem nie zawiodła. Klimat Jagodna zdecydowanie zachowany, ta sama lekkość czytania i tak samo wciągająca jak poprzednie części, czyli wszystko, co najlepsze jest. Nowi bohaterowie wkraczają z przejmującą i pełną tajemnic i zawiłości historią, którą od razu chce się poznać. Poza tym to znów coś nietypowego. Razem z nową bohaterką pojawia się problem, który występuje nie tylko w książkach, ale też w codziennym życiu. Zresztą tak samo jest z innymi osobami.
Cały fenomen Stacji Jagodno to właśnie to, że autorka potrafi pisać o problemach, z jakimi spotykają się wszyscy w codziennym życiu, robiąc to w tak przystępny i prosty sposób, że czytelnikowi nie tylko fajnie się to czyta, ale nagle wydaje się, że każdy problem ma jakieś proste rozwiązanie, które wystarczy znaleźć.

Jedyną rzeczą, do której mogłabym się przyczepić (chociaż i tak nie nazwałabym tego minusem) to to, że zabrakło mi w tej części kilku bohaterów, których bardzo lubię. No ale nie ma się co dziwić, bo trochę się ich już nazbierało przez te sześć części i gdyby w każdej z nich mieli się pojawiać dokładnie wszyscy to te książki nie miałyby końca. A poza tym to dzięki temu te książki są jeszcze bardziej wiarygodne. Nie lubię takich sytuacji w książkach, kiedy wszyscy, dosłownie wszyscy, którzy w nich występują nagle mają problemy i ich świat wali się w gruzy. To, że tutaj niektórzy bohaterowie mają fajne życie, przez co właśnie nie są zbyt często wspominani, robi z nich takich normalnych ludzi i to jest mega fajne.

W Domu pełnym słońca bohaterowie, którzy pojawili się dopiero w tej części, bardzo przypadli mi do gustu. Historia ich związku i tego, jakie zamieszanie w ich życie wprowadziła najbliższa rodzina była przedstawiona w taki sposób, że nie sposób było nie uwierzyć, że takie rzeczy dzieją się naprawdę. Zresztą, tutaj wszystko jest tak przedstawione.
Stacja Jagodno jest super, naprawdę. Tutaj, mimo tylu części nie ma się wrażenia, że to było pisane na siłę i to jest dla mnie fenomenalne. Tutaj wszystko jest w punkt!

Od pół godziny siedzę przed otwartym okienkiem tego posta i nie wiem, zupełnie nie wiem co napisać. Miałam tak wcześniej tylko raz. Miałam tak, kiedy pisałam post o Making faces. Rozumiecie to? Bo ja rozumiem to tak: Amy Harmon zdecydowanie zawładnęła moim sercem. Te historie wpisały się w moje serce na tyle mocno, że nie umiem o nich zapomnieć, że nie chcę o nich zapominać. Te historie w pewien sposób zmieniły moje życie. I jestem im za to wdzięczna. Jestem wdzięczna Amy Harmon za te książki.






Mojżesz był dzieckiem cracku. Jego matka była młodą narkomanką i porzuciła go zaraz po urodzeniu. Znaleziono go w koszu na pranie. Był bliski śmierci, podobnie jak jego matka, z tą różnicą, że Mojżesza udało się uratować.
Mojżesz wyrósł na dziecko z problemami. Tułał się od jednej rodziny do następnej, budząc lęk, a jednocześnie ciekawość ludzi. Jego życie zmieniło się, kiedy trafił do swojej babci Gigi - jej farma graniczyła z farmą rodziców siedemnastoletniej Georgii, która wdarła się do świata osiemnastoletniego Mojżesza, chociaż on wcale tego nie chciał.
Mojżesz czuł, że ta znajomość całkowicie zmieni ich życie i był świadomy tego, że nie każde zmiany są zmianami na lepsze. A ta zmiana na pewno nie należała do tych pozytywnych.







Dawid, zwany Tagiem, jeździł po świecie, pił, imprezował i bawił się. Lubił prowokować innych i bić się. To stanowiło sens jego życia, na które kilka razy się targnął po tym, jak zginęła jego starsza siostra. Spotkanie z Mojżeszem pomogło mu uporządkować chaos, jakim stał się jego świat. Wszystko zaczęło iść w jeszcze lepszym kierunku, kiedy Dawid poznał Millie, niewidomą dziewczynę, pracującą w jego barze. Od razu wiedział, że o nią warto walczyć. Millie sprawiła, że Dawid czuł się kochany, potrzebny i w pełni akceptowany. W zamian za to on dał Millie całe swoje serce i miłość.
I nagle, z dnia na dzień, Dawid zniknął. Zabrał samochód, sprzedał mieszkanie, oddał bar kumplom, a Millie zostawił kilka kaset, na których nagrał wszystko to, co chciał jej powiedzieć. Nie powiedział jednak dokąd się wybiera. Millie zrobiła jedyną rzecz, która przyszła jej do głowy: poprosiła Mojżesza, by ten pomógł jej znaleźć chłopaka, który nie tylko uciekł, ale wyrwał jej przy tym serce.


Podobno to książki należące do new adult. Szczerze mówiąc nie jestem tego taka pewna. Ten gatunek kojarzy mi się raczej z prostymi opowieściami o chłopaku i dziewczynie, którzy zakochują się w sobie mimo trudnej przeszłości. I owszem, tutaj też to jest, taka miłość pomimo czegoś. Różnica polega na tym, że te książki są dużo dojrzalsze niż cała reszta young adult. Tutaj młode osoby mają na swoich barkach tak duży bagaż doświadczeń, że nie sposób im nie współczuć. A skoro jesteśmy przy współczuciu to muszę wspomnieć o uczuciach, jakie zawarte są w tych książkach. W sumie pierwsze, co przychodzi mi do głowy, kiedy myślę o tych historiach to emocje. Emocje, emocje i jeszcze więcej emocji.

Historia Mojżesza i Dawida to uczucia nie tylko te, które zawarte są w książkach. Nie chodzi tylko o to, co czują bohaterowie. Chodzi też (a może przede wszystkim) o uczucia, które ta historia budzi w czytelniku. Ich ilość jest niesamowita, naprawdę. Dawno nie czytałam takiej książki, która dawałaby czytelnikowi aż tyle siebie, a tutaj proszę - są nawet dwie. Dodając jeszcze Making faces - aż trzy. Chociaż tutaj muszę się przyznać do tego, że z tej trójki największe wrażenie zrobiło na mnie Prawo Mojżesza. A Mojżesz... Damn, kocham Mojżesza!

Poza tymi wszystkimi emocjami trzeba (serio trzeba) wspomnieć o tym, że te historie są naprawdę oryginalne. Wpleciony w pierwszą część wątek fantastyczny zaskoczył mnie, przyznaję - nie byłam na niego przygotowana, ale okazał się tak fenomenalnie wpleciony w całą historię, że po jakimś czasie ciężko mi było przypomnieć sobie, że to fikcja. Uwierzyłam, że takie rzeczy dzieją się naprawdę. A to, ile razy miałam przez to ciary przechodzi ludzkie pojęcie. W sumie miałam ciary (i płakałam) przez większość czasu, jaki spędziłam na czytaniu tych książek, ale nevermind.


Kreacja bohaterów w tych książkach jest równie niesamowita, co same historie. Dzięki pierwszoosobowej narracji różnych bohaterów jesteśmy w stanie poznać ich naprawdę dogłębnie. Wiemy nie tylko co robią i mówią, ale też to, co myślą. Razem z nimi przeżywamy ich dorastanie i zmiany w charakterach, które u nich zachodzą. Jesteśmy świadkami tego, jak z przerażonych życiem dzieci, stają się odpowiedzialnymi, dorosłymi ludźmi. Dla mnie osobiście to wielka zaleta. Tak samo jak zaletą tych książek są dla mnie odniesienia do religii. Przy Making faces pisałam, że nie każdemu może to odpowiadać i przeszło mi przez myśl, by napisać to też przy tych książkach, ale nie. Uważam, że odniesienia religijne w Prawie Mojżesza i Pieśni Dawida to ogromna zaleta tych książek. Szczerze mówiąc bardzo mnie od samego początku intrygowały ich tytuły. No bo czy Prawo Mojżesza i Pieśń Dawida nie przynoszą od razu na myśl religii? No jasne, że tak. Może się powtórzę, ale uważam, że to niesamowicie oryginalne. I dzięki temu tak cholernie dobre.

Te książki są smutne. I piękne. Ale przede wszystkim smutne. Poruszają czytelnika w sposób, jakiego nie było mu dane poznać nigdy wcześniej. Porusza takie struny w sercu, o których człowiek nie ma w ogóle pojęcia. Zaskakują w najmniej odpowiednim momencie i to w taki sposób, którego nie da się przewidzieć. Tego, co Amy Harmon robi z człowiekiem przez Prawo Mojżesza i Pieśń Dawida nie da się opisać. Ja, bynajmniej, nie jestem w stanie tego zrobić, bo nie znam takich słów. A to wszystko dlatego, że te książki są smutne i piękne. Ale przede wszystkim smutne.
Łamią serce, którego nic nie jest w stanie poskładać.

DUDE.. DO EPIC!

Dokładnie rok temu do moich rąk trafił Promyczek i Gus. Pamiętam (zupełnie, jakby to było wczoraj) jak cały Instagram zalały zdjęcia tych dwóch książek, bo Gus miał akurat premierę. Pod wpływem niesamowicie pozytywnych i ciepłych opinii na temat tych książek - kupiłam je.
I właśnie w tym miejscu, jeśli mam być całkowicie szczera, muszę przyznać się do tego, że Promyczka nie tak od razu polubiłam. Spodziewałam się historii, która zwali mnie z nóg i zmieni moje życie - bo właśnie tak była przedstawiana ta książka - a tymczasem wydawała mi się ona tak po prostu.. nudna. Taka zwyczajna. Nie odłożyłam jej jednak, bo mimo swojej zwyczajności było w niej coś takiego, przez co chciałam dowiedzieć się jak się skończy. Była napisana w taki sposób, który nie pozwalał rzucić jej w kąt i o niej zapomnieć. Jak się później okazało - to książka, o której nie da się zapomnieć pod każdym względem. Promyczek złamał mi serce. Gus je skleił. Tak, wiem, że to banał i że mnóstwo osób właśnie tak opisuje te dwie książki, ale wiecie dlaczego tak jest? Bo to prawda. To jedyna słuszna ocena tych książek, naprawdę.

Był tylko jeden problem - to było tak dobre, tak cholernie dobre, że wszyscy chcieli kolejnej części. Najlepiej o Kellerze, którego uwielbiali. Ja do tych wszystkich oczywiście należę. Nasze marzenia się spełniły i Kim postanowiła przedstawić nam jeszcze jedną część tej pięknej historii. Miała jednak inne plany, co do głównego bohatera. I w taki oto sposób w ręce czytelników trafił Franco.






Franco jest perkusistą zespołu Rook. Nie bez powodu jego najlepszym przyjacielem jest Gus - obaj wyglądają na twardzieli, ale mają niewiarygodnie miękkie serca. Spokojne życie Franco zmienia się w jedną noc spędzoną w Los Angeles, podczas której poznaje Gemmę. Żadne z nich nawet nie stara się przeczyć temu, że od pierwszych chwil połączyła ich przyjaźń. Nie oczekują jednak od siebie zbyt wiele, gdyż za kilka dni oboje mają wrócić do swoich domów, przez co dzielić ich będą tysiące kilometrów. Gemma ma jednak pewne, bardzo ważne dla niej marzenie i to właśnie ono sprawia, że ich przyjaźń wcale się nie kończy, gdyż Franco postanawia pomóc dziewczynie w jego spełnieniu. Okazuje się, że nie jest to tak proste, na jakie wygląda, a próby, które podejmują wywracają ich relację do góry nogami.


W poprzednich częściach zespół Rook przedstawiany był jako Gus i chłopaki. Nie było szansy lepszego poznania Jamiego, Robbiego i Franco. Trochę tego żałowałam, szczególnie przy drugiej części, ale okazuje się, że trzecia zyskuje właśnie dzięki temu, że to dopiero w niej tak dokładnie poznajemy Franco. I tutaj koniecznie trzeba zaznaczyć, że on od razu budzi sympatię. Przynajmniej u mnie tak było! A wierzcie mi, że czytając w opisie tej książki, że Franco jest twardzielem ze złotym sercem naprawdę się przeraziłam. Niby wiedziałam, że to Kim Holden i że nie powinnam się na niej zawieść, ale bałam się, że ta część będzie łudząco podobna do poprzedniej ze względu na charakter głównego bohatera. W końcu Gus też taki był, no nie? Całe szczęście, że kreacje bohaterów, jakie tworzy Holden - nawet jeśli na pierwszy rzut oka podobne - są całkiem inne.

Nie wiem, czy to tylko moje odczucie, czy faktycznie tak jest i ktoś ma takie samo zdanie jak ja, ale Kim Holden jest tym typem autora, który wplata w swoje książki ważne i naprawdę poważne tematy, pisząc je przy tym w niesamowicie lekkim stylu. Takie miałam odczucia przy Promyczku i Gusie, a potem to samo przy O wiele więcej. Podobało mi się to, dlatego bardzo ucieszyłam się, że Franco napisany jest w takim samym stylu. Tutaj tym ważnym tematem było marzenie Gemmy i to, co do niego doprowadziło.

A jak Franco ma się w odniesieniu do poprzednich części? Cóż, ja muszę przyznać, że chociaż uwielbiam całą tę serię to jestem największą fanką Promyczka. I wbrew pozorom nie chodzi o to, że pierwsze części są zawsze najlepsze, ale o to, że dla mnie Promyczek zyskał bardzo dużo tym, że był nieprzewidywalny. Spodziewałam się szczęśliwego zakończenia - w końcu to typowe (a jednak może nie tak do końca?) young adult. To, co się tam stało naprawdę mną wstrząsnęło, ale byłam też niesamowicie zaskoczona tym, że Kim postawiła na taki koniec. Gus i Franco już tacy nie byli, ale to wcale nie znaczy, że te książki były gorsze. Określiłabym to raczej tak, że Promyczek zdobył o jeden plus więcej za swoją nieprzewidywalność.
Poza tym Franco był w moim odczuciu lekko oderwany od historii Kate. Żeby nie było nieporozumień - to nie jest negatywne stwierdzenie. Po prostu wydaje mi się, że życie Franco jest jakby obok całej tej historii, która była przedstawiona w poprzednich częściach. Oczywiście pojawiają się tam wspomnienia o Kate, a Gus jest obecny praktycznie cały czas, ale jednak czułam, że to nie do końca ten sam świat. Dla takiej całkowitej jasności napiszę tak: czytelnik nie poskleja złamanego serca czytając Promyczka bez Gusa i nie zrozumie Gusa bez przeczytania Promyczka, ale z łatwością poradzi sobie czytając tylko Franco. I zaznaczam raz jeszcze - to w żaden sposób nie umniejsza tej książce, bo - damn! - ona jest świetna.

Polubiłam Franco, serio. A jeszcze bardziej polubiłam Gemmę, która była taka.. po prostu fajna! Stała się jedną z moich ulubionych bohaterek z young adult.
Prawda jest taka, że bez Franco ta seria byłaby kompletna. Promyczek i Gus to książki, którym nie potrzeba było nic więcej. A jednak Franco zawładnął moim sercem. Nawet nie wiecie jak się cieszę, że mogłam wrócić do jednej z moich ukochanych historii i spędzić z jej bohaterami jeszcze chwilę.
Kim Holden znów dała radę. I znów zrobiła to w mega dobrym stylu.

Czytanie polskich autorów to chyba temat rzeka. Wydaje mi się, że rzadko kto na pytanie dotyczące ulubionego autora odpowiedziałby wymieniając w pierwszej kolejności jakiegoś Polaka. To smutne, ale ja raczej mam tak samo.

Całe szczęście zaczyna się to zmieniać. Widać, że ludzie coraz częściej sięgają po polskie książki. Ja też! W pewnym momencie naszła mnie taka myśl, że podobają mi się przecież wojenne książki pisane przez polskich autorów, to dlaczego miałyby mi się nie podobać książki o innej tematyce? I tak oto w moje ręce trafiła Stacja Jagodno. 

STACJA JAGODNO

ZAPLĄTANA MIŁOŚĆ 4/5 ✰

MARZENIA SZYTE NA MIARĘ 4/5 ✰

PO NITCE DO SZCZĘŚCIA 4/5 ✰

SERCE Z BIBUŁY 4,5/5 ✰

ŻYCIE JAK MALOWANE 4,5/5 ✰

Karolina Wilczyńska

Wydawnictwo Czwarta Strona

2015/2016/2017

Tamara, Marysia, Ewa, Róża, Marzena, Zosia, Małgosia, Jadwiga, Teresa, Eliza.

Malownicze Jagodno.

Rodzina, tajemnice, miłość. I problemy, które trzeba rozwiązać, by móc normalnie żyć.

W pierwszej części poznajemy przede wszystkim Tamarę, jej mamę - Ewę, córkę - Marysię i pewną tajemniczą kobietę, którą jest pani Róża. Każda kolejna książka to kolejne kobiety, które w zadziwiający sposób spotykają główne bohaterki w Jagodnie. I trzeba wspomnieć o tym, że chociaż w kolejnych częściach pojawia się co najmniej jedna nowa bohaterka to autorka nie pomija losów tych, które poznaje się na początku. To mi zaimponowało, serio. Często w książkach dzieje się tak, że przy większej liczbie bohaterów, ci pierwsi stają się całkowicie zapomniani albo tylko się o nich wspomina. Nie tutaj! I jest to atut tej serii, bez wątpienia.

Każda z postaci, którą poznajemy niesie na swoich barkach bagaż doświadczeń i często problemów, których nie dałaby rady rozwiązać w pojedynkę. I tu trzeba przyznać, że byłam naprawdę mile zaskoczona, bo pomimo przewijających się w książce ciężkich tematów, opisywane one były w taki sposób, że w trakcie czytania o tym miało się świadomość, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście - nie tylko w książce.

Całą tę serię czytało mi się niesamowicie szybko. Ale na samą szybkość czytania nie wpłynęło oczywiście tylko lekkie pióro autorki. Duże znaczenie miała też sama historia, która wciągała naprawdę nadzwyczajnie. Między kolejnymi częściami robiłam sobie nawet małe przerwy na inne książki, bo nie chciałam tak szybko się z Jagodnem rozstawać. A możecie mi wierzyć, że kiedy robię coś takiego, to seria jest naprawdę dobra! Z tych książek bez wątpienia płynie też taki ciepły klimat. Czytając te wszystkie historie ma się wrażenie, jakby czytało się o kimś kogo się zna.
Gdzieś przeczytałam, że z tą serią jest tak jak z serialem - z każdym odcinkiem coraz uważniej i z większym zaciekawieniem śledzi się losy bohaterów. Zdecydowanie się z tym zgadzam, bo właśnie tak jest.

Stacja Jagodno to moim zdaniem idealna seria na lato. Lekka i szybka, a do tego nad wyraz wciągająca. Taka opowieść o naprawdę normalnym życiu. Bez przesadzania z tym, co się dzieje, ale nie kompletnie pozbawiona problemów zwyczajnej codzienności. To naprawdę dodaje jej uroku i robi z niej taką historię, od której ciężko się oderwać. Poza tym głównymi bohaterkami są bez wątpienia kobiety, co ma swój nieodparty urok. Nie jest tak, że nie ma w niej w ogóle wątków dotyczących mężczyzn, ale to zdecydowanie kobiety rządzą.

Na szczęście, na pięciu częściach Stacja Jagodno się nie kończy! Już we wrześniu wychodzi szósta książka serii, a z tego co wiem to w planach jest nawet siódma - moja radość nie zna granic. Ale jedno musze zaznaczyć już teraz - gdybym miała wybrać najlepszą część z tej piątki, którą czytałam to zdecydowanie byłoby to Serce z bibuły. Pochłonęłam ją w jeden dzień, bo historia Jadwigi, czyli głównej bohaterki tej konkretnej części, zawładnęła moim sercem.

Czy te książki mają jakieś wady, poza tym, że są zdecydowanie za krótkie? Hm, mogę chyba przyznać, że na początku miałam chwilami wrażenie, że niektóre dialogi są takie nieżyciowe. W tym sensie, że owszem, można rozwiać o czymś, ale nie w taki sposób, w jaki był opisany. Szybko jednak zmieniłam zdanie, bo już przy początku drugiej części zdałam sobie sprawę, że te książki po prostu takie są i takie mają być. Poza tym bohaterkami są kobiety w naprawdę zróżnicowanym wieku i jeszcze dziwniejsze byłoby to, gdyby staruszki mówiły językiem nastolatek, czy odwrotnie.

Stacja Jagodno chyba pozwoliła mi tak na sto procent uwierzyć, że polskie książki są naprawdę dobre, chociaż nawet nie wiem dlaczego wcześniej nie byłam co do tego przekonana. Na swoje usprawiedliwienie mam jednak to, że czasem po nie sięgałam, choćby te wojenne.
W każdym razie jestem zakochana w tych pięciu pozycjach, tak samo jak w każdej kolejnej, chociaż jeszcze ich nie czytałam. I już nie mogę się doczekać Domu pełnego słońca, serio!