Uświadomiłem sobie, że kiedy pies staje się nasz, przestaje być jedynie psem. Zmienia się wtedy w imię, w oczy, w reakcje, w ciągłą obecność i wspólną biografię.

PSIAKOŚĆ!

Alejandro Palomas

Wydawnictwo W.A.B.

1/08/2018

4/5 ✰

Fer musi zmierzyć się z rzeczywistością, która go przeraża. Siedząc naprzeciwko matki i dwóch sióstr, musi wyjaśnić, gdzie jest jego pies, R. A prawda, którą musi powiedzieć na głos, jest czymś, czego ogromnie się boi - R uległ wypadkowi, a teraz Fer czeka na informacje z kliniki weterynaryjnej, by dowiedzieć się, czy jego ukochany pies zdoła przeżyć. Przy okazji tego, dość tragicznego, spotkania, na jaw wychodzą bolesne tajemnice rodzinne, skrywane przez lata. 

Boże - pomyślałem. - Jak kiepsko się słyszymy, kiedy słuchamy tylko tego, co nie boli.

Czymś, co muszę zaznaczyć już na początku jest fakt, że to nie jest książka o psie. Choć tytuł i okładka mogą na to jednoznacznie wskazywać, prawda jest inna. Psiakość! to przede wszystkim książka o rodzinie. Trochę rozbitej, trochę skrzywdzonej, trochę nietypowej, ale jednak rodzinie. Takiej, w której członkami są nie tylko ludzie, ale też psy. Można powiedzieć, że tutaj psy są równie ważne, co ludzie.

Cała historia to tak w zasadzie opis jednej nocy, z wplecionymi gdzieś pomiędzy teraźniejsze wydarzenia, retrospekcjami, które mają za zadanie uzmysłowić czytelnikowi, dlaczego bohaterowie zachowują się tak, a nie inaczej. Poznajemy w nich przeszłość nie tylko uczestników feralnej nocy, czyli Fera, mamy Amalii i sióstr - Silvii i Emmy, ale również innych członków rodziny, tych ludzkich i psich. A te wszystkie historie są, hm, poruszające? To chyba odpowiednie słowo. W ogóle jak tak teraz o tym myślę, to ja tę książkę określiłabym właśnie tak - że jest poruszająca. 

Głównym wątkiem jest oczywiście wypadek R. To wokół troski o biednego psiaka kręci się cała ta historia. Jednak prawda jest taka, że w trakcie nocy, między rodziną wychodzą na jaw rzeczy, które bolą o wiele bardziej, niż mogłoby się wydawać. Przysłaniają na chwilę tragiczną sytuację Fera i jego psa, skupiając się na problemach, z jakimi zmagają się główne bohaterki. Emma, która nie może pogodzić się z tym, że każda osoba, którą kocha od niej odchodzi. Silvia, która po latach wyrzuca matce brak zainteresowania córką, kiedy ta robiła wszystko, by zwrócić na siebie jej uwagę. I w końcu Amalia, która przestała czuć się potrzebna.

Im bardziej kochamy, tym więcej kosztuje nas przebaczenie, ponieważ lęk przed powtórzeniem bólu też się pogłębia, a także dlatego, że kiedy najukochańsza osoba nas zawodzi, wali się nam całe życie, nasze wewnętrzne dziecko zostaje nagie i bezbronne, wszystko boli bardziej.

Przyznam się, że nie zakładałam, że Psiakość! będzie momentami tak głęboka. Spodziewałam się kolejnej, słodkiej książki o pieskach, a dostałam coś zupełnie innego i ta inność mi się spodobała. Oczywiście siłą rzeczy nie dało się uniknąć porównania tej książki z książką Był sobie pies, no starałam się, ale moja podświadomość ciągle nasuwała mi historię z Bailey'm w roli głównej. I gdybym miała wybrać, to wybrałabym Był sobie pies, bo tam sama psia historia była dla mnie bardziej urzekająca. To jednak w żadnym razie nie znaczy, że Psiakość! jest gorsza. Ta książka jest po prostu inna. Z pewnością bardziej realna i taka ludzka. 

Ale, tak jak pisałam, oprócz piesków jest tu przede wszystkim rodzina.

Rodzina, która za sprawą tragicznego wypadku czworonoga, przechodzi oczyszczającą noc.

Taką, po której każdy z członków, wstanie rano z łóżka i spojrzy na świat zupełnie inaczej. 

Litery tworzące imiona osób, które kochaliśmy, często odpowiadają inicjałom najlepszego, co od nich dostaliśmy.

UCZUCIA ZAKLĘTE W KAMIENIU

Karolina Wilczyńska

Wydawnictwo Czwarta Strona

20/06/2018

4,5/5 ✰

Kiedy przeczytałam Małych bogów (klik do recenzji), zaczęłam rozumieć, o co tak właściwie chodzi ze znieczulicą, jaka panuje wśród lekarzy. Nie do końca wiem, czy można tak powiedzieć o książce tego typu, ale ja byłam nią zachwycona - zarówno samym pomysłem, jak i treścią. To, czego się z niej dowiedziałam, na długo zostanie mi w pamięci. Szczerze mówiąc, nie sądziłam, że jakaś inna książka o tej tematyce wstrząśnie mną bardziej. I wiecie co? To się jednak stało. 

W SZOKU

IN SHOCK

dr Rana Awdish

Wydawnictwo Znak

18/04/2018

5/5 ✰

Doktor Rana Awdish pracowała na oddziale intensywnej terapii. Wydawało jej się, że wszystko jest w najlepszym porządku - zarówno z jej zdrowiem, jak i pracą. Dopiero ciężka choroba zmusiła ją do poznania szpitala od zupełnie innej strony. Konfrontacja bycia lekarzem z byciem pacjentem uświadomiła ją, jak wiele aspektów w jej pracy wymaga naprawy. Długie miesiące leczenia sprawiły, że postanowiła już nigdy nie patrzeć na relację lekarz–pacjent bez jakichkolwiek emocji. 

Wow. Nawet nie wiem, od czego mam zacząć, bo ta historia naprawdę zwaliła mnie z nóg. Pierwsze, co przychodzi mi do głowy to fakt, że książka ma w punkt trafiony tytuł, bo po przeczytaniu W szoku, jestem w szoku, i to ogromnym.

Lubię książki, które czegoś mnie uczą. Czego nauczyła mnie ta? Głównie tego, że lekarze to też ludzie. Wiem, mówiłam to samo przy Małych bogach, ale tutaj chodzi o zupełnie coś innego. Tutaj chodzi o emocje. Ale może zacznę od początku!

Muszę przyznać, że podziwiam autorkę tej książki głównie za odwagę pokazania światu tego, jak traumatycznym przeżyciem była dla niej przebyta choroba. Przyznanie, z jak wielkim cierpieniem wiązały się wszystkie wydarzenia tamtych dni - nie tylko dla samej chorej, ale też jej rodziny i przyjaciół - zasługuje na duży szacunek. Szczególnie w momencie, kiedy dodamy do tego mnóstwo emocji, a nie suche i płytkie opisy tego, co działo się z jej ciałem. To właśnie tak bardzo ujęło mnie w tej pozycji. Brak jakichkolwiek zahamowań, jeśli chodzi o pokazywanie prawdziwych uczyć - takie całkowite odsłonięcie siebie, swojej rodziny i całego swojego życia przed czytelnikami. Chociaż tak naprawdę ta książka ma na celu coś zupełnie innego. Choroba doktor Awdish stała się przyczyną tego, że poznała lekarski świat od drugiej strony, a to z kolei popchnęło ją do podzielenia się swoimi przemyśleniami na temat relacji między lekarzami a pacjentami.


A jak to tak właściwie wygląda? Przypuszczam, że nawet jeśli ktoś nie ma zbyt wielu doświadczeń z lekarzami, to jest w stanie stwierdzić, że ich podejście do pacjenta pozostawia wiele do życzenia. Tak to już jest. Możecie mówić, że to stereotyp, ale pamiętajcie, że w każdym stereotypie jest jakaś prawda. W tym też. Lekarze podchodzą do pacjentów przedmiotowo, widzą w nich chorobę, a nie człowieka. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie znajdziemy właśnie w tej książce. W szoku jest taką trochę spowiedzią. Przyznaniem się do tego, że lekarze traktują pacjentów tak, jak sami nie chcą być traktowani.

A co jest przyczyną takiego zachowania? Oczekiwania! Doktor Awdish swoją książką otwiera ludziom oczy. Pokazuje, że to wcale nie wygląda tak, że lekarze nie mają uczuć. To raczej polega na tym, że oni chowają te uczucia bardzo głęboko, bo tego się od nich oczekuje. Studenci uczą się analizować objawy i rozpoznawać choroby, ale nie uczą się jak rozmawiać z ludźmi. Wpaja się im, że nie mogą okazywać emocji, przywiązywać się do pacjentów, bo to ich przywiązanie może okazać się czymś zgubnym.

Dopiero podczas pobytu w szpitalu, zdała sobie sprawę, ile dla pacjenta znaczy zaufany lekarz i jego wsparcie. Ile otuchy daje sam fakt, że osoba, która cię leczy nie podchodzi do ciebie z totalną oschłością i nie traktuje cię jako kolejnego przypadku, ale jak człowieka.


W szoku opisuje wiele historii. Oczywiście większość z nich to wspomnienia samej autorki, które pochodzą z różnych etapów jej kariery, jednak znajdziemy tam też historie innych lekarzy. Ta wielość przypadków daje do myślenia i mocno porusza. Opisy tego, jak niektórzy lekarze próbują radzić sobie z buzującymi w nich emocjami, związanymi ze śmiercią ich pacjentów jest porażająca. Chociaż może powinnam napisać jak sobie nie radzą, bo to stosowniejsze stwierdzenie.

Czy polecam W szoku? Da się chyba zauważyć, że tak. Nie będę ukrywać, że zdarzyło mi się nawet mieć łzy w oczach, kiedy czytałam pewne historie poruszone w tej książce. Przeczytanie jej pozwoliło mi zwrócić uwagę na wiele rzeczy, które wcześniej były dla mnie zagadką. A emocje, jakie się w niej znajdują, wzbudzają emocje w czytelniku. To fenomen. Ta otwartość autorki i to, w jaki sposób przekazała prawdę o swoim zawodzie. To naprawdę fenomen.