Bóg jest miłością i wszystko, co zostanie uczynione z miłości, jest zawsze ponad złem. 

CZERŃ I PURPURA 

Wojciech Dutka 

Wydawnictwo Albatros 

2013 

5/5 ✰

Franz Weimert jest młodym esesmanem, który nadzoruje pracę więźniów w magazynach Auschwitz. Jego sumienie nie pozwala mu zapomnieć o tym, ile zła wyrządza innym ludziom w tym strasznym miejscu, jednak to nie sprawia, że przestaje wykonywać powierzane mu zadania i rozkazy. Pamięta ciągle o tym, że nikt nie zmuszał go do wstąpienia w szeregi SS, a następnie do pracy w obozie koncentracyjnym.

Jednak są też ludzie, którzy do Auschwitz nie trafili z własnego wyboru. Milenę Zinger do obozu sprowadza jej żydowskie pochodzenie. Kiedy jedna z kapo obiera sobie Milenę za cel i za wszelką cenę chce pozbawić Żydówkę życia, ta trafia na urodziny Franza Weimerta jako śpiewaczka, którą była zanim jej życie zmieniło się w piekło.

To wydarzenie na zawsze zmienia życie ich obojga.
Dzięki niemu oboje unikają śmierci - Franz tej duchowej, Milena tej fizycznej.

Zanim wkraczamy wraz z bohaterami w okrutne mury Auschwitz, poznajemy Franza i Milenę jako nastolatków, dopiero odkrywających świat i prawdziwe życie. Wnikliwie poznajemy ich przemyślenia, odczucia i wszystkie przeżycia, które ich spotykają. Dokładnie widzimy proces, w którym dorastają i stają się takimi ludźmi, jakimi są w momencie ich spotkania. To wszystko, w późniejszej części powieści, pozwala nam rozumieć, dlaczego zachowują się tak a nie inaczej, co kieruje wyborami, których dokonują, tłumiąc w sobie uczucia związane z przebywaniem w obozie. Jesteśmy świadkami tego jak duży wpływ ich dzieciństwo i dorastanie miały na to, jakimi ludźmi się stali.

To nie jest książka o szczęśliwej miłości w trudnych czasach, chociaż Franz pokochał Milenę bardzo głęboko. To nie jest książka o jakimkolwiek szczęściu. Ta książka to przede wszystkim ból, przerażenie i smutek. Możecie mi wierzyć, że tylko to czułam podczas czytania. Momenty, które pozbawione były rozpaczy wywoływały u mnie uśmiech, ale niestety nie był uśmiechem szczęścia. Uśmiechałam się przez łzy. W dodatku były to tak rzadkie chwile, że mogłabym je policzyć na palcach jednej ręki, a tych i tak pewnie byłoby za dużo.

Czytałam dużo książek, które miały wojenną otoczkę. Żadna z nich nie wdarła się z moje myśli aż tak bardzo i żadna nie wstrząsnęła moim światem aż tak mocno. Czytać o tym ile osób straciło przez wojnę życie to jedno, ale czytanie o tym, przez co musieli przechodzić, zanim je stracili to zupełnie inny poziom wewnętrznego współczucia i przeżywania rozpaczy. Wydaje się, że człowiek nie powinien nigdy tak myśleć, ale w niektórych momentach czytania nachodziły mnie myśli, że lepiej jest umrzeć, niż zostać odczłowieczonym.

Właśnie to opisane jest w tej książce - odczłowieczanie ludzi.

Auschwitz to straszne miejsce. Jestem przekonana, że każdy wie mniej więcej co się tam działo. Z tym, że to mniej więcej jest tu kluczowe. Wiedząc o tym miejscu tylko zdawkowe informacje da się normalnie żyć. Wiedząc to, co wie człowiek, który przeczytał książkę Czerń i purpura to normalne życie nie jest takie łatwe, bo autor naprawdę się postarał - zarówno z ilością informacji, jakie przekazał, jak i z samym ich opisem.

Czytając tę książkę płakałam wiele razy, jednak najbardziej dopiero wtedy, kiedy ją skończyłam. Kilka ostatnich stron poświęconych jest na wyjaśnienie, że ta historia wydarzyła się naprawdę, że to nie fikcja literacka. I wbrew pozorom nie chodzi tu o Auschwitz, ale o bohaterów.

Franz Wunsch i Helena Citronova. To właśnie ich los postanowił przybliżyć ludziom Wojciech Dutka. I chociaż jest to naprawdę straszna i pełna cierpienia opowieść to jestem mu za to wdzięczna.

Czerń i purpura złamała mi serce.

Z każdą kolejną stroną słyszałam jak roztrzaskiwało się na kolejne kawałki. Jednak najgorsze jest wrażenie, że nic nie będzie w stanie go już poskładać. Za każdym razem, kiedy będę starała się przekonać samą siebie, że to tylko książka, gdzieś z tyłu głowy ciągle będzie kołatała się myśl, że to kłamstwo, bo to wszystko wydarzyło się kiedyś naprawdę.

Franz i Milena.

Esesman i Żydówka.

Kat i Ofiara.

Życie rozkwita drugimi szansami.


O WIELE WIĘCEJ
SO MUCH MORE

Kim Holden

Wydawnictwo Filia 

2017
4,5/5 ✰

Z twórczością Kim Holden miał do czynienia chyba prawie każdy czytelnik, kiedy całą Polskę ogarnął hype na Promyczka. Przez pewien czas przeglądając bookstagrama widziałam na co drugim zdjęciu tę książkę... w sumie tak jest do dziś, może tylko z mniejszą częstotliwością.

Sama skusiłam się na Promyczka dopiero wtedy, kiedy wyszedł Gus. Po przeczytaniu obu tych książek byłam po prostu zakochana - w Kate, Kellerze, Gusie, w całej tej historii. Okazało się jednak, że to nie koniec i już niedługo będziemy mogli poznać też Franko. A żeby umilić fanom czas oczekiwania, Kim postanowiła dać nam coś zupełnie innego - O wiele więcej. 

Seamus jest przykładnym ojcem trójki dzieci i był przykładnym mężem do momentu, aż Miranda nie postanowiła zostawić go dla innego. Po rozwodzie Seamus staje się bardzo zgorzkniałym człowiekiem, który nagle zaczyna zdawać sobie sprawę, że jego była żona jest najpodlejszą osobą, jaką spotkał w życiu i jedyne pozytywne uczucia, jakie potrafi w sobie odnaleźć są przeznaczone dla jego ukochanych dzieci. Przynajmniej tak właśnie jest do dnia, kiedy w jego życiu pojawia się młoda dziewczyna z sąsiedztwa - Faith. Jednak kiedy wszystko w świecie Seamusa w końcu zaczyna się na nowo układać, Miranda po raz kolejny udowadnia mu, że jest przepełniona podłością. 

Kim Holden tym razem zabiera czytelników w dorosły świat. Czy wyszło jej to lepiej czy gorzej? Nieśmiało pokusiłabym się o stwierdzenie, że równie dobrze! Chociaż Promyczek jest klasą samą w sobie to O wiele więcej, mimo całkowitej inności, jest naprawdę równie dobrą książką. I z pewnością mogę powiedzieć, że Holden bezbłędnie potrafi kreować swoich bohaterów. 

Ta książka to przede wszystkim uczucia. Uczucia, które chociaż diametralnie się od siebie różnią, opisane są w sposób fenomenalny z różnych perspektyw. Zupełnie jakby Kim potrafiła każde z nich rozebrać na części pierwsze, dokładnie się im przyjrzeć, a następnie umieścić w swojej książce tak, by każdy mógł zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi. 

Przeplatające się ciągle miłość i nienawiść dają niesamowity kontrast, w którym żyje Seamus, ale - co ważniejsze - w którym może się kiedyś znaleźć każdy z nas.

Słyszeliście kiedyś o tym, że nienawidzić można tylko te osoby, które kiedyś się kochało? Ta książka jest potwierdzeniem tych słów. Mówi o tym, że miłość i nienawiść to dwa najgłębsze uczucia, na jakie stać człowieka i jedno nie istnieje bez drugiego. 

Wiecie, co jeszcze urzekło mnie w tej książce? Jej niewiarygodna prawdziwość. Prosta historia o prawdziwym życiu, w którym poza cudownymi rzeczami spotykają nas też te straszne i podłe, które czasem kryją się pod postacią człowieka. Historia o dawaniu drugich szans, które czasem mogą być niesłuszne, ale czynią z nas lepszych ludzi, potrafiących wybaczać. I o wykorzystywaniu szans, jakie daje nam życie. 

Jedno wiem na pewno - kocham Kim Holden. I już nie mogę doczekać się jej nowej książki!

Bynajmniej nie ze względu na to, że będzie się pięknie komponować z pozostałą trójką.

No dobra, to trochę też, bo będzie cudnie!

Miłość wyjaśnia... lub zaprzecza.

Poproś sto osób, by wyjaśniło, czym jest miłość.

A uzyskasz sto różnych odpowiedzi.

Ponieważ miłość jest sztuką. Subiektywną.

Moja przygoda z książkami zaczęła się od fantastyki. Harry Potter do dziś ma u mnie jedno z pierwszych miejsc na książkowej liście - i przez fakt, że to świetna seria i przez sentyment. Już samo to powinno być dla mnie wystarczającym bodźcem do tego, żeby czytać tego rodzaju książki, ale jestem uparta i w jakimś momencie stwierdziłam, że to nie moja bajka. 

Przez dobrych jedenaście lat omijałam książki tego gatunku na tyle umiejętnie, że moje spotkania z nimi były sporadyczne. Tylko że wiecie co? Chociaż mogłabym policzyć na palcach jednej ręki książki, które przez ten czas przeczytałam, to wszystkie mi się podobały, a i tak starałam się omijać ten gatunek. I powiem tylko jedno: ewidentnie byłam głupia! 

Wydaje mi się jednak, że nic nie dzieje się bez powodu. Musiałam na nowo się w fantastyce zakochać. Wystarczyło tylko poczekać na odpowiednią książkę. Czekałam, czekałam i w końcu... trafiłam na serię Dwory Sarah J. Maas. 

I przepadłam. 

DWÓR CIERNI I RÓŻ

A COURT OF THORNS AND ROSES

Sarah J. Maas

Wydawnictwo Uroboros

2016

4,5/5 ✰

Porównanie, które jako pierwsze przychodzi na myśl to Piękna i Bestia. Właśnie taka jest ta książka.

Feyra ma dziewiętnaście lat i już od kilku lat musi polować, by cała jej rodzina mogła żyć. Kiedy w jedną z zim grozi im śmierć głodowa, Feyra jest w stanie zrobić wszystko, by do tego nie doszło. Posuwa się nawet do zabicia wilka, który niedługo później okazuje się być fae - jedną z czarodziejskich istot, które zamieszkują Prythian. Właśnie z tego miejsca, oddzielonego od krainy ludzi murem, przybywa do jej chaty bestia - Tamlin, wysokiego rodu fae, przyjaciel wilka, którego Feyra pozbawiła życia. Dziewczyna musi podjąć decyzję: albo zginie z rąk Tamlina, w imię zasady życie za życie, albo spędzi z nim resztę życia na jego dworze w Prythianie. Oczywiście bardzo łatwo wpaść na to, że wybierze drugą opcję, bo uśmiercenie głównej bohaterki na samym początku książki to dość marny zabieg literacki. Przynajmniej tak mi się wydaje. A dalej? Dalej można się wszystkiego domyślić, w końcu to Piękna i Bestia. 

Jeszcze zanim dostałam tę książkę w swoje ręce zostałam ostrzeżona, że początek pierwszej części jest raczej nudny. Nie chcę wyjść na jakąś marudę, albo znawcę fantastyki, ale odniosłam takie samo wrażenie, jak inni. Z tym że uważam, że nie ma się co czepiać. Styl pisania autorki jest bardzo przystępny, a ten nudny początek to po prostu wprowadzenie do tego świata, w którym dzieje się cała historia. Poza tym wszystkie te wątki poruszane na początku książki nie znajdują się tam bez powodu i wszystko, czego się tam dowiadujemy, ma swoje znaczenie w dalszej części historii. A wierzcie - im dalej, tym lepiej!

Kiedy Feyra trafia do Prythianu ciągle poznaje nowy porządek, który od tej chwili będzie obowiązywał w jej świecie. Poznaje również Tamlina, do którego z dnia na dzień zdaje się przywiązywać coraz bardziej, mimo tego, że nigdy wcześniej nie uważała, że kiedykolwiek będzie w stanie żywić pozytywne uczucia do fae. To wywraca jej świat do góry nogami i wręcz naraża jej życie. Feyra przekonuje się, że czasem trzeba zrobić dużo więcej, niż polować, by przeżyć. Chociaż nad jej nowym światem zawisło widmo wojny to wbrew wszystkiemu ratuje ją nadzieja i miłość. I mimo, że takie zakończenia przypisywane są bajkom, a to zdecydowanie bajką nie jest, to wszystko kończy się dobrze.

DWÓR MGIEŁ I FURII

A COURT OF MIST AND FURY

Sarah J. Maas

Wydawnictwo Uroboros

2017

5/5 ✰

Mogłoby się wydawać, że ACOTAR miał szczęśliwe zakończenie - więc po co ACOMAF? 

Feyra jest na dworze Tamlina traktowana jak prawdziwa księżniczka. Nie musi robić zupełnie nic poza planowaniem wesela, które zbliża się wielkimi krokami. Wszystkimi innymi sprawami zajmuje się Tamlin, nie mówiąc o nich Feyrze ani słowa. Jednak Feyra nigdy nie pragnęła być księżniczką. Szokującym faktem jest to, że w tym niebyciu księżniczką pomaga jej Rhysand - największy wróg Tamlina, który pojawia się na Dworze Wiosny, by odebrać swój dług. 

Prawda jest taka, że jeśli podobał się Wam pierwszy tom, to drugi sprawi, że się zakochacie! I wcale, naprawdę ani trochę nie przesadzam. I to zakochacie się nie tylko w tej historii, ale też w Rhysie. Uwierzcie, że ledwo powstrzymuję się od napisania tu teraz całej listy rzeczy, za które ja go kocham, ale spokojnie - nie będzie spoilerów! W każdym razie Rhys to... Rhys. I to mówi samo za siebie. 

Jednak poza nim, w ACOMAF pojawiają się nowi bohaterowie, których nie sposób nie lubić już od pierwszej chwili. W sumie wszystko w tej książce aż prosi się, żeby przeczytać ją jednym tchem. Nie wyobrażacie sobie jak bardzo pękało mi serce, kiedy chciałam czytać, ale nie miałam czasu. Od tej książki naprawdę nie sposób się oderwać! No chyba że siłą.

Na bohaterów czekają trudne decyzje dotyczące nie tylko ich życia, ale życia wszystkich mieszkańców zarówno Prythianu, jak i ludzkich ziem. Nadciąga nieunikniona wojna, które może być tragiczna w swoich skutkach. Feyra, Rhys i dworzanie Dworu Nocy muszą znaleźć sposób, by ochronić całą swoją krainę. 

Te dylematy, przed którymi stają są chwilami tak realne, że można zapomnieć, że czyta się o całkowicie zmyślonej krainie. 

Tego, co Sarah J. Maas zrobiła z moim życiem, pisząc tę serię, prawdopodobnie nie da się opisać słowami. Zabija mnie, że kilka miesięcy muszę czekać na trzecią część.
Kocham całą tę historię chyba równie mocno jak kocham Rhysa. No dobra, przesadzam. Rhysa kocham bardziej, to w końcu mój nowy książkowy mąż! 

Dwory to fantastyczna seria - w obu znaczeniach tego słowa!

- Za tych, którzy spoglądają w gwiazdy i marzą, Rhys.

(...)

- Za gwiazdy, które słuchają. I marzenia, które się spełniają.