Serie mają to do siebie, że czasem są za długie. Czyta się pierwszych kilka części z wypiekami na policzkach i czeka na kolejne, aż w końcu trafia się na tę, która jest po prostu gorsza. Zazwyczaj potem zaczyna się już lawina i każda kolejna wydaje się zła.

Tak się składa, że Czarownica to dziesiąta część Sagi o Fjällbace. I wiecie co? Jest super!

CZAROWNICA 

Camilla Läckberg

Wydawnictwo Czarna Owca

2017

5/5 ✰

Kiedy z gospodarstwa położonego niedaleko Fjällbaki znika czteroletnia Nea, wszyscy przypominają sobie o tym, co dokładnie w tym samym miejscu stało się trzydzieści lat wcześniej. Wtedy zaginęła Stella, której ciało znaleziono w leśnym jeziorku. Do morderstwa przyznały się dwie trzynastolatki - Helen i Marie, jednak jakiś czas później wycofały swoje zeznania. Mimo to sąd uznał je za winne, a w oczach mieszkańców miasteczka miały już na zawsze pozostać morderczyniami. Po tym wszystkim, Helen postanowiła zostać we Fjällbace, jednak Marie opuściła to miejsce - mogłoby się wydawać, że już na dobre. Jednak dziwny zbieg okoliczności sprawia, że w chwili zaginięcia Nei, Marie była w mieście. To z marszu nasuwa pewne rozwiązanie - Helen i Marie znów w jednym miejscu. I znów zaginęła czteroletnia dziewczynka.

Ja wiem, że Czarownica, jako dziesiąta część, trochę obrywa. Głównie za powtarzalny schemat i za podobną do wcześniejszych książek tematykę. Dla mnie to wygląda trochę inaczej. Bardzo lubię styl pisania Läckberg - te krótkie opisy wydarzeń, spojrzenie na to, co się dzieje ze strony każdego bohatera, dużo dialogów. No to jest to! A dodając do tego jeszcze fakt, że poprzednie części czytałam naprawdę dawno, to nic mi w Czarownicy nie przeszkadzało. Ta schematyczność też nie była zła. Wręcz przeciwnie - dla mnie to było coś, za czym tęskniłam.

Ta książka, tak samo jak poprzednie, opowiadające o wydarzeniach z Fjällbacki, miała w sobie dwa światy. Chociaż nie, ta część miała nawet trzy. Nie mam tu jednak na myśli jakiejś fantastyki, tylko wymiar czasowy. Ten główny to oczywiście współczesność, w której zaginęła Nea. Drugi - trzydzieści lat wstecz, kiedy zamordowano Stellę. I trzeci, najbardziej zaskakujący i daleki, to wydarzenia siedemnastowieczne. I przy tych ostatnich muszę przyznać, że na początku irytowało mnie strasznie, że to, co się tam działo, nie łączy się w żaden sposób ze sprawą Stelli czy Nei. Potem ta irytacja zmieniła się w ciekawość, a później się już trochę domyślałam tego, o co właściwie chodziło. Chociaż, koniec końców, i tak okazało się, że miałam rację tylko w połowie. W każdym razie - uwielbiam w tych książkach tę wielowymiarowość czasową.

Czarownica zyskała w moich oczach również tym, że poruszyła bardzo głośny współcześnie problem. Do ośrodka dla imigrantów, położonego w okolicy Fjällbaki, przybywają uchodźcy z Syrii i starają się odnaleźć w nowym miejscu, które ma stać się ich domem. I oczywiście nie wszystko jest tak kolorowe, jakby mogło się wydawać po książce. Tutaj widać rzeczywistość i prawdę. Niewiele osób ma ochotę tym ludziom pomóc. Większość z nich nawet nie stara się zrozumieć, dlaczego uciekli oni z kraju. Jednak to niezrozumienie nie jest w tym wszystkim najgorsze. Najgorsze są oskarżenia i próby samodzielnego wymierzania sprawiedliwości za rzeczy, o których nawet nie do końca wiadomo, czy faktycznie są winą Syryjczyków. Poza tym, znajdziemy tu również problem tolerancji dla osób homoseksualnych. Tego jest tu zdecydowanie mniej, ale w kontekście całej historii ma to niesamowite znaczenie. I to, podobnie jak sprawa uchodźców, również nie jest pokazane w różowych barwach.

Czymś, co w Czarownicy - i w sumie w innych książkach Läckberg też - jest ogromnym plusem, jest z pewnością jej wnikliwa analiza działań bohaterów. Nieważne, czy chodzi o niewinną rodzinę ofiary, czy o mordercę - zawsze poznamy ich myśli i motywacje, które kierują nimi przy poszczególnych działaniach. Mamy dokładny wgląd w zmiany, jakie ich dotykają, pod wpływem traumatycznych przeżyć. A poza całą tą otoczką strasznych wydarzeń, jest jeszcze normlane życie Patrika, Eriki, ich rodziny i znajomych. Ta obyczajowa strona dodaje temu wszystkiemu taki naprawdę realny wymiar i to jest super.

Czarownica zbiera różne, bardzo skrajne oceny. Dla mnie to najlepsza książka z całej serii. Trochę przez to, że bardzo wstrząsnęło mną to, co się tam stało, trochę przez poruszone w niej współczesne problemy i na pewno trochę przez to, że bardziej dorosłam do czytania takich książek. Poza tym, nie ma co ukrywać, że bardzo podoba mi się, że książki Läckberg to nie ten typ kryminałów, w których dzieją się takie rzeczy, że ciężko w nie uwierzyć. Tutaj wszystko jest realne i bardzo łatwo uwierzyć w to, co spotyka bohater

Lepiej ufać, czy lepiej być czujnym? Czy można mówić o prawdziwej przyjaźni, jeśli jakaś część ciebie wciąż spodziewa się zdrady?

MAŁE ŻYCIE 

A LITTLE LIFE

Hanya Yanagihara

Wydawnictwo W.A.B.
2016

4,5/5 ✰

Jude od zawsze jest samotny. Nie jest sam, ale jest samotny. Dopiero będąc na studiach poznaje Willema, Malcolma i JB, którym wierzy, że są jego przyjaciółmi. Cała czwórka wchodzi razem w dorosłe życie, wiedząc dobrze, że mogą na sobie polegać. Jude wie o nich wszystko, jednak oni nie wiedzą zupełnie nic o jego przeszłości, o której Jude nie mówi nikomu. Z tymi wspomnieniami musi być sam. Życie bywa jednak przewrotne i z biegiem lat Willem, Malcolm i JB zaczynają poznawać dzieciństwo Juda, odkrywając poszczególne strzępy jego historii.

Szczerze? Nie spodziewam się tego. Zaczynając czytać Małe życie wiedziałam o tej książce tylko tyle, ile napisane jest na okładce i damn, to, co jest tam napisane to jest tak okropne kłamstwo.. No w sumie nie tak do końca, bo fakt, to opowieść o aktorze Willemie, architekcie Malcolmie, artyście JB i skrytym prawniku, którym jest Jude, ale bądźmy szczerzy - to jest nic w porównaniu do tego, o czym tak naprawdę jest ta historia. A jak dla mnie jest to pełna dramatycznych przeżyć historia Jude'a. 

(...) po raz pierwszy pojął, że ludzie, którym nauczył się ufać, mogą go pewnego dnia zdradzić. Pojął też, jakkolwiek brzmi to rozczarowująco, że to nieuchronne, a życie będzie go pchać dalej naprzód, bo za każdego, kto sprawi mu zawód, ma przynajmniej jedną osobę, która go nigdy nie zawiedzie.

Nie da się ukryć, że Yanagihara ma specyficzny styl pisania i, jak można się spodziewać, ma przez to swoich zwolenników i przeciwników. W internecie natknęłam się na niejeden komentarz, że ktoś nie dał rady przeczytać nawet pierwszego rozdziału ze względu na to jak dziwnie ta książka jest napisana. Ja nie miałam z tym problemu. Chociaż czułam, że czyta mi się jakoś inaczej to zupełnie mi to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie - nie mogłam się od Małego życia oderwać. Oczywiście do czasu, bo mniej więcej po połowie, rzeczy, które były tam opisywane, czasem zmuszały mnie do odłożenia książki na chwilę, bo przytłaczała mnie ilość strasznych informacji, o których czytałam.

No właśnie, bo trzeba postawić sprawę jasno - ta książka jest w pewien sposób drastyczna. Chociaż autorka starała się oszczędzić brutalnych opisów to trochę się nie dało tego tak do końca wyeliminować. Poza tym, jeśli ktoś ma choć odrobinę wyobraźni, to nawet te opisy, które wymagają dopowiedzenia sobie czegoś samemu, jawią się w głowie jako naprawdę straszne obrazy. Natknęłam się gdzieś na opinię, że to nieprawdopodobne, by jedna osoba, w tym przypadku Jude, mierzyła się z tyloma złymi rzeczami i że ta ich ogromna ilość odbiera tej książce wiarygodność. Dla mnie to wygląda trochę inaczej. Bo okej, było tego dużo, ale żyjemy w takim świecie, że - chociaż trudno jest mi to sobie wyobrazić - wiem, że takie rzeczy się dzieją. To jest prawdziwe. Ludzie są zdolni do gorszych rzeczy niż te, które opisane są w Małym życiu, więc dlaczego niektórym ciężko uwierzyć w to, że to mogłoby być prawdziwe? Nie wiem, ale ja wierzę. Przeraża mnie to, ale wierzę.


Muszę przyznać, że bardzo podobało mi się to, jak Yanagihara przedstawiła psychikę dorosłej osoby, którą w dzieciństwie spotkało coś złego. Mam wrażenie, że autorka bardzo dokładnie się do tego przygotowała, bo to jak to wszystko było przedstawione - myśli bohatera, jego poczucie własnej wartości, które tak ciężko było mu odbudować - no to było coś! Chociaż jak tak teraz o tym myślę, to ta sprawa nie dotyczy tylko Jude'a, ale też wszystkich pozostałych bohaterów. Tak naprawdę każdego z nich poznajemy bardzo dogłębnie.

A poza tymi wszystkimi złymi rzeczami, które znajdujemy w tej książce to jest ona po prostu o życiu. Małe życie. Życie każdego z nas, przedstawione poprzez czwórkę bohaterów. Dorastanie, walka o marzenia, małe i ogromne problemy, przyjaźnie, miłości - jest tu wszystko. Tak jak w prawdziwym życiu.

I choć obiecałem, że nie będziemy rozmawiać o przeszłości, mimowolnie czułem się, jakbym wrócił do najlepszych czasów w naszym życiu.

ZANIM ZOSTALIŚMY NIEZNAJOMYMI

BEFORE WE WERE STRANGERS 

Renée Carlino

Wydawnictwo Otwarte

14/02/2018

4/5 ✰

Kiedy Grace i Matt poznają się na studiach, zaprzyjaźniają się - jak to zwykła mówić Grace - od pierwszego wejrzenia. Nie są jednak świadomi, że to, co ich łączy przerodzi się w głęboką miłość, która nie będzie miała szczęśliwego zakończenia i zostawi po sobie złamane serce i mnóstwo pytań bez odpowiedzi.

Kiedy po piętnastu latach Grace i Matt spotykają się przypadkiem na ulicach Nowego Jorku w przeciągu kilku sekund wraca do nich wszystko, co razem przeżyli. Jednak czy da się udawać, że piętnaście lat rozłąki nie zmieniło między nimi zupełnie niczego?

"Przyjaźń aż po grób" to może i frazes, ale sposób, w jaki go wypowiedział, czynił go podobnym muzyce lub poezji. Wiedziałam, że w rzeczywistości mówi coś innego, chce mi przekazać, że jestem mu potrzebna.

Pierwsze, co po prostu muszę o tej książce napisać to fakt, że czytając ją, miałam trochę déjà vu. Mianowicie chodzi o to, że Światło, które utraciliśmy Jill Santopolo ma kilka prawie identycznych szczegółów w fabule, co Zanim zostaliśmy nieznajomymi. Nie wiem, czy to zwyczajny zbieg okoliczności, czy może Santopolo trochę zainspirowała się powieścią Carlino (bo to właśnie ona była pierwsza!), ale to chyba bez większej różnicy, bo obie te książki uważam za godne polecenia. Chociaż muszę przyznać, że gdybym miała wybrać jedną z nich to postawiłabym na Zanim zostaliśmy nieznajomymi. I tak dla jasności - nie uważam tego podobieństwa za jakąś wadę ani z tych rzeczy, ale po prostu czułam, że muszę się tym z kimś podzielić!

Muszę przyznać, że autorka Zanim zostaliśmy nieznajomymi trafiła w punkt, jeśli chodzi o wyrażanie emocji. Co do książek z gatunku YA nie mam nigdy zbyt wygórowanych oczekiwań, jeśli chodzi o styl pisania, bo zazwyczaj są one pisane lekko i czyta się je po prostu przyjemnie. Muszę jednak przyznać, że niektóre z nich bardzo tracą przez zbyt płytki opis jakichkolwiek uczuć, co mnie osobiście mocno od takich odpycha, bo wydają mi się takie nieżyciowe. Tu było to takie, hm.. no po prostu trafione. Odpowiednie do tej historii. Przez lekkość pióra autorki ta książka wiele zyskała.


A opowieść sama w sobie? Jest skonstruowana w bardzo ciekawy sposób. Na początku poznajemy Matta, który przedstawia historię swojej niedalekiej przeszłości, dając do zrozumienia, że nie był to jego wymarzony scenariusz na życie. Kiedy zupełnym przypadkiem wpada na Grace, jego wyjaśnienie dotyczące tej studenckiej znajomości jest tak zdawkowe, że czytelnik ma poczucie, że wręcz musi czytać dalej, a wtedy.. przenosi się piętnaście lat wstecz. Dokładnie do momentu, kiedy główni bohaterowie się poznali.
Cała ta historia ich znajomości jest taka realna. Ani Matt ani Grace nie są wyidealizowanymi bohaterami, którzy zachowują się doskonale. Ich miłość też nie jest idealna. No i do idealnych rzeczy nie można zaliczyć też tego, że ją stracili. I te wszystkie rzeczy składają się na to, że to, co opisane jest w tej książce można uznać za prawdziwe życie. Co wcale nie oznacza, że nie było też takich momentów, które były przesłodzone, a spomiędzy kartek wyrastała tęcza i wyskakiwały jednorożce. Chociaż przyznam się, że koniec końców nie mam tego tej książce za złe, bo co to za YA bez takich słodkich scen? No właśnie.
Muszę tej historii oddać też to, że faktycznie jest zaskakująca. Niby wie się od początku jak to się skończy, a jednak było kilka takich sytuacji, w których byłam szczerze zdziwiona, że akcja potoczyła się właśnie w taki sposób, kiedy ja zakładałam coś zupełnie innego.
I wiecie co? Każdy ckliwy czytelnik przyzna, że Zanim zostaliśmy nieznajomymi jest smutną i piękną książką. Nie ryczałam przy niej, jak to mi się czasem zdarza, ale jednak trochę popłakałam. Bo historia Matta i Grace może nie jest idealna, ale pewno chwyta za serce.